युवाकु हि शचीनां युवाकु सुमतीनाम् ।
भूयाम वाजदाव्नाम् ॥ ४ ॥

യുവാകു ഹി ശചീനാം യുവാകു സുമതീനാം ।
ഭൂയാമ വാജദാവ്നാം ॥ 4 ॥

പദാർത്ഥം:

युवाकु (യുവാകു): അത്യന്തം ചേർന്നിരിക്കുന്നവൻ, അടുത്ത ബന്ധമുള്ളവൻ, കൂടുതൽ ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ. “യു” എന്ന ധാതുവിന് “ചേരുക”, “സംയോജിക്കുക” എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്. “യുവാകു” ശക്തി, നല്ല ജ്ഞാനം തുടങ്ങിയ ഉന്നതഗുണങ്ങളുമായി ആഴത്തിൽ ചേർന്ന് ജീവിക്കുന്നവനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

हि (ഹി): നിശ്ചയമായും, യഥാർത്ഥത്തിൽ, ഉറപ്പായി. സംശയമില്ലാതെ, ഉറപ്പോടെ ഈ നില കൈവരിക്കണം എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

शचीनाम् (ശചീനാം): ശക്തികളുടെ, ഊർജങ്ങളുടെ, വീര്യങ്ങളുടെ. ശരീരബലം, മനോബലം, ആത്മീയശക്തി, പ്രവർത്തനശേഷി തുടങ്ങിയ എല്ലാ ഉന്നതശക്തികളെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

युवाकु (യുവാകു): അത്യന്തം ചേർന്നിരിക്കുന്നവൻ, അടുത്ത ബന്ധമുള്ളവൻ. മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ ശക്തികളോടു മാത്രമല്ല, ഉന്നതമായ ചിന്തകളോടും അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തുന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

सुमतीनाम् (സുമതീനാം): നല്ല ജ്ഞാനങ്ങളുടെ, ഉന്നതചിന്തകളുടെ, സദ്ഭാവനകളുടെ. ശുദ്ധമായ ബുദ്ധി, ശരിയായ തീരുമാനം, ധർമ്മബോധം, സദ്ചിന്ത, വിവേകപൂർണ്ണമായ ചിന്തകൾ എന്നിവയെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

भूयाम (ഭൂയാമ): നാം ആകട്ടെ, നമുക്ക് ലഭിക്കട്ടെ, നാം നിലകൊള്ളട്ടെ. ഇത് ഒരു പ്രാർത്ഥനാപദമാണ്. ഉന്നതമായ അവസ്ഥ കൈവരിക്കാൻ ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിക്കുന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

वाजदाव्नाम् (വാജദാവ്നാം): അന്നം നൽകുന്നവരിൽ, ഭക്ഷണം ദാനം ചെയ്യുന്നവരിൽ, മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രയോജനം ചെയ്യുന്നവരിൽ. “വാജ” അന്നം, ജീവിതോപാധി, പോഷണം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. “ദാവ്” നൽകുക എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. അതിനാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഭക്ഷണം, സഹായം, സമ്പത്ത് എന്നിവ നൽകുന്ന ദാനശീലരെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതലക്ഷ്യത്തെ വളരെ ചുരുക്കമായും ആഴമായും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യന് വെറും ശരീരബലമോ ബുദ്ധിശക്തിയോ മാത്രം ഉണ്ടായാൽ മതിയാകില്ല; അവൻ ശക്തിയോടും സദ്ചിന്തയോടും ഒന്നിച്ചുചേർന്ന ജീവിതം നയിക്കണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കേന്ദ്രാശയം.

മുൻമന്ത്രങ്ങളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, ശീലം, വ്രതനിഷ്ഠ, ആത്മനിയന്ത്രണം എന്നിവ മനുഷ്യനെ ആന്തരികശുദ്ധിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ജീവിതരീതി പിന്തുടരുന്നവൻ സ്വാഭാവികമായി പലവിധ ശക്തികളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ “ശചീനാം” എന്ന് പറയുന്ന ശക്തികൾ ശരീരബലം, മനോബലം, പ്രവർത്തനശേഷി, ധൈര്യം, ആത്മീയശക്തി എന്നിവയെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ശക്തികൾ മനുഷ്യനെ ഉന്നതമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

അതുപോലെ “സുമതീനാം” എന്ന പദം നല്ല ജ്ഞാനം, ഉന്നതചിന്ത, ശുദ്ധമായ ബുദ്ധി, ധർമ്മബോധം, വിവേകം, ശരിയായ തീരുമാനശേഷി എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ശക്തി മാത്രം ഉണ്ടായാൽ അത് തെറ്റായ വഴിയിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടാം. എന്നാൽ ശക്തിയോടൊപ്പം സദ്ചിന്തയും ചേരുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യന് യഥാർത്ഥ നന്മ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ മന്ത്രം “നാം ശക്തികളോടും സദ്ചിന്തകളോടും അടുത്ത് ചേർന്നവരായിരിക്കട്ടെ” എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്.

മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം അവൻ നേടിയ സമ്പത്തിലല്ല; മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്ന മനോഭാവത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് മന്ത്രം അവസാനം “വാജദാവ്നാം” എന്ന് പറഞ്ഞ്, അന്നം നൽകുന്നവരിൽ ഒരാളാകണമെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. അന്നദാനം വെറും ഭക്ഷണം നൽകുക എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; മറ്റുള്ളവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സഹായിക്കുക, സമ്പത്ത് പങ്കിടുക, സാമൂഹികക്ഷേമത്തിൽ പങ്കാളിയാകുക തുടങ്ങിയ എല്ലാ ഉന്നതഗുണങ്ങളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ശക്തിയില്ലാത്തവന് ദാനം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവുണ്ടാകില്ല. അതുപോലെ ജ്ഞാനമില്ലാത്തവന് എപ്പോൾ, എങ്ങനെ, ആരെ സഹായിക്കണം എന്ന വിവേകവും ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. അതിനാൽ യഥാർത്ഥ ദാനം ശക്തിയും സദ്ചിന്തയും ഒന്നിച്ചുചേരുമ്പോഴാണ് വിരിയുന്നത്. ദാനശീലനായ മനുഷ്യൻ സ്വാർത്ഥതയിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു; അവന്റെ ശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ബുദ്ധി ശുദ്ധമായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ ഉയർന്ന ആത്മീയവും സാമൂഹികവുമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ശീലത്തിലൂടെ ശക്തി നേടുകയും, ശുദ്ധമായ ചിന്തയിലൂടെ ബുദ്ധി വികസിപ്പിക്കുകയും, അവയുടെ സഹായത്തോടെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രയോജനപ്പെടുന്ന ദാനമയമായ ജീവിതം നയിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ സാരം. “നാം ശക്തിയോടും സദ്ചിന്തയോടും ഒന്നിച്ചുചേർന്ന്, ലോകക്ഷേമത്തിനായി അന്നവും നന്മകളും നൽകുന്ന കരുണയുള്ള മനുഷ്യരായി നിലകൊള്ളട്ടെ” എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ഉപദേശം.

ഉപസംഹാരം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉയർച്ചയെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, ശീലം, വ്രതനിഷ്ഠ എന്നിവയിലൂടെ മനുഷ്യൻ ശരീര, മനസ്സ്, ആത്മീയശക്തികൾ നേടുന്നു. അതോടൊപ്പം അവന്റെ ബുദ്ധി ശുദ്ധമാവുകയും സദ്ചിന്തയും വിവേകവും വളരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ ശക്തിയും സുമതിയും ഒന്നിച്ചുചേരുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ ദാനമനോഭാവം രൂപപ്പെടുന്നത്. ശക്തിയില്ലാത്തവന് മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല; നല്ല ജ്ഞാനമില്ലാത്തവന് സഹായം ശരിയായ രീതിയിൽ നൽകാനും കഴിയില്ല.

അതിനാൽ മനുഷ്യൻ ഉന്നതമായ ശക്തികളോടും സദ്ചിന്തകളോടും അടുത്ത ബന്ധം സ്ഥാപിച്ച്, തന്റെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രയോജനപ്പെടുന്ന സേവനം, പങ്കിടൽ, അന്നദാനം തുടങ്ങിയ സദ്ഗുണങ്ങളാൽ നിറയ്ക്കണം. ഇതിലൂടെ വ്യക്തിപരമായ പുരോഗതിയും സാമൂഹികക്ഷേമവും ഒരുമിച്ച് പൂർത്തിയാകുകയും മനുഷ്യൻ കരുണ, ഉദാരത, ധർമ്മം എന്നിവ നിറഞ്ഞ ജീവിതം നേടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രബോധനം.