उत यो मानुषेष्वा यशश्चक्रे असाम्या ।

अस्माकमुदरेष्वा ॥ १५ ॥

உத யோ மாநுஷேஷ்வா யஶஶ்சக்ரே அஸாம்யா ।
அஸ்மாகமுதரேஷ்வா ॥ 15 ॥

பொருள்:

उत உத – மேலும் / அதோடு / நிச்சயமாக; முன்னர் கூறப்பட்ட தெய்வீக குணங்களை மேலும் வலியுறுத்தும் சொல். இறைவனின் அருளின் தொடர்ச்சியை உணர்த்துகிறது.

यः யஃ – யார் / எவன்; இங்கு வருணனாகிய பரம்பொருளைச் சுட்டுகிறது — மனிதனை உயர்த்தும் தெய்வீக சக்தி.

मानुषेषु மாநுஷேஷு – மனிதர்களிடத்தில்; மனித சமூகத்தில் வாழும் மக்களிடையே என்பதை குறிக்கிறது.

यशः யஶஃ – புகழ் / நல்ல பெயர் / கீர்த்தி; தர்மம், நல்லொழுக்கம் மற்றும் உயர்ந்த வாழ்க்கையால் கிடைக்கும் உண்மையான புகழை குறிக்கிறது.

चक्रे சக்ரே – உருவாக்குகிறான் / அளிக்கிறான்; மனிதனை உயர்ந்த வாழ்க்கைக்கு வழிநடத்தி, அவனை புகழ்மிக்கவனாக மாற்றும் இறை அருளை குறிக்கிறது.

असाम्या அஸாம்யா – முழுமையாக / சிறப்பாக / குறையில்லாமல்; முழுமையான நற்பண்புகளுடன் கூடிய உயர்ந்த நிலையை குறிக்கிறது.

अस्माकम् அஸ்மாகம் – எங்களுடைய / நம்முடைய; அனைத்து மனிதர்களையும் உள்ளடக்கிய பொதுவான வேண்டுதலைக் குறிக்கிறது.

उदरेषु உதரேஷு – உள்ளத்தில் / அகத்துள் / உடலினுள்; இறைவன் வெளியில் மட்டும் அல்ல; மனிதனின் உள்ளத்திலும் இருக்கிறான் என்பதை உணர்த்துகிறது.

आ ஆ – எங்கும் / முழுவதும் / அனைத்திலும்; இறைவன் மனிதனின் உள்ளத்தில் முழுமையாக நிறைந்திருப்பதை குறிக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம், மனிதனின் உண்மையான புகழும் உயர்வும் எவ்வாறு உருவாகின்றன என்பதைக் குறித்து ஆழமான ஆன்மீக உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது. மனித வாழ்க்கையின் மேன்மை வெளிப்புற செல்வம், அதிகாரம் அல்லது உலகப் புகழால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை; மாறாக, உள்ளார்ந்த தூய்மை, தர்மநெறி மற்றும் இறை உணர்வின் மூலம் உருவாகும் உயர்ந்த பண்புகளால்தான் உண்மையான “யசஸ்” அல்லது கீர்த்தி கிடைக்கிறது என்பதை இந்த மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

“உத” என்ற சொல், முன்னரே கூறப்பட்ட தெய்வீக உண்மைகளை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது. மனிதனை உயர்த்தி, அவனது வாழ்க்கையை ஒளிமயமாக மாற்றும் பரம்பொருளின் அருள் இடையறாது செயல்பட்டு கொண்டிருக்கிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது. “யஃ” என்பது அந்த பரம்பொருளை, வருணனை, மனிதனை தர்மத்தின் பாதையில் நடத்தும் தெய்வீக சக்தியைச் சுட்டுகிறது.

“மாநுஷேஷு யஶஃ சக்ரே” என்ற பகுதி, மனிதர்களிடையே உண்மையான புகழை உருவாக்குவது இறைவனின் அருளும் தர்மநெறி வாழ்க்கையும் என்பதை உணர்த்துகிறது. இந்த புகழ் வெளிப்புற பாராட்டுகளால் உருவாகும் நிலையற்ற கீர்த்தி அல்ல; அது உண்மை, அன்பு, பணிவு, நேர்மை மற்றும் நல்லொழுக்கம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகளால் உருவாகும் நிலையான மதிப்பாகும். வருணனை வணங்கி, அவனது தர்மநெறியில் வாழும் மனிதன், தன்னுள் இருக்கும் கபடம், துரோகம், அகந்தை, தம்பம் போன்ற ஆசுர குணங்களை வென்று உயர்ந்த மனிதராக மாறுகிறான். இவ்வாறு வாழும் மனிதனின் வாழ்க்கை பிறருக்கும் முன்மாதிரியாக மாறுகிறது.

“அஸாம்யா” என்பது முழுமையான, குறையற்ற உயர்வை குறிக்கிறது. மனிதன் தன் மனத்தின் குற்றங்களை வென்று, தெய்வீக குணங்களில் நிலைநிறுத்தப்படும்போது அவனது வாழ்க்கை நிறைவடைகிறது. இந்த நிறைவு வெறும் வெளிப்புற சாதனைகளால் கிடைப்பதில்லை; அது உள் மாற்றத்தாலும் இறை அருளாலும் உருவாகிறது. மனிதன் தன் அகந்தையை விட்டுவிட்டு பணிவில் நிலைத்திருக்கும்போது தான் உண்மையான ஆன்மீக உயர்வை அடைகிறான்.

“அஸ்மாகமுதரேஷ்வா” என்ற பகுதி இந்த மந்திரத்தின் மிக ஆழ்ந்த ஆன்மீக கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவன் எங்கோ தூரத்தில் இருப்பவன் அல்ல; அவன் மனிதனின் உள்ளத்திலேயே நிறைந்திருக்கிறான். அவனை வெளியில் தேடி அலைவதற்குப் பதிலாக, மனதை தூய்மைப்படுத்தி உள்ளார்ந்த அமைதியில் அவனை உணர வேண்டும். மனிதனின் இதயத்தில் உறையும் இந்த தெய்வீக சக்தியே அவனை தீய குணங்களிலிருந்து காக்கிறது.

இந்த மந்திரம் மேலும் மனிதனின் உண்மையான எதிரிகள் வெளியில் இல்லை; அவனது உள்ளத்திலேயே இருக்கின்றன என்பதை உணர்த்துகிறது. தம்பம், துரோகம், பொறாமை, அகந்தை போன்ற ஆசுர குணங்களே மனிதனை வீழ்த்துகின்றன. ஆனால் இறைவனை உள்ளத்தில் உணர்ந்த மனிதன், இந்த உள் எதிரிகளை வென்று “தேவ” குணங்களுடன் வாழத் தொடங்குகிறான். அப்போது அவனது வாழ்க்கை ஒளிமயமானதாகவும், சமுதாயத்திற்கு நன்மை பயப்பதாகவும் மாறுகிறது.

இந்த மந்திரம் மனிதனை உண்மை, பணிவு, தர்மம், அன்பு மற்றும் உள்ளார்ந்த தூய்மை கொண்ட வாழ்க்கைக்குத் தூண்டுகிறது. உண்மையான புகழ் என்பது உலகின் பாராட்டுகளில் இல்லை; இறைவனின் அருளால் தூய்மையான உள்ளத்துடன் வாழும் வாழ்க்கையில்தான் இருக்கிறது என்பதை இது ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. தர்மநெறியில் நிலைத்து, உள்ளத்தில் உறையும் பரம்பொருளை உணர்ந்து வாழும் மனிதனே உண்மையான யசஸையும் ஆன்மீக உயர்வையும் அடைகிறான் என்பதே இந்த வேத மந்திரத்தின் மைய உபதேசமாகும்.

முடிவுரை:

இந்த வேத மந்திரத்தின் மையக் கருத்து மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான உயர்வும் புகழும் வெளிப்புற உலகில் அல்ல, உள்ளார்ந்த ஆன்மீக தூய்மையிலும் தெய்வீக உணர்விலும் தான் இருக்கிறது என்பதாகும்.

உலகியலான செல்வம், அதிகாரம் அல்லது புகழ் நிலையற்றவை; ஆனால் தர்மநெறி, பணிவு, அன்பு, சத்தியம் மற்றும் மனதூய்மை போன்ற குணங்கள் மனிதனை நிலையான உயர்வுக்கு கொண்டு செல்கின்றன. பரம்பொருள் மனிதனின் உள்ளத்திலேயே நிறைந்திருப்பதால், அவனை உணர்ந்தவனுக்கு வெளியில் தேட வேண்டிய தேவையே இல்லை. அந்த உள்ளார்ந்த இறை உணர்வே மனிதனை சரியான பாதையில் நடத்துகிறது.

இந்த மந்திரம் மேலும் ஒரு ஆழமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது — மனிதனின் உண்மையான எதிரிகள் வெளியில் அல்ல, அவனுடைய உள்ளத்திலேயே உள்ளன. கபடம், அகந்தை, துரோகம், பொறாமை போன்ற ஆசுர குணங்களை வென்றால்தான் மனிதன் உண்மையான “யசஸ்” மற்றும் ஆன்மீக உயர்வை அடைய முடியும்.

இவ்வாறு, இந்த மந்திரம் மனிதனை உள்ளார்ந்த தூய்மையை நோக்கி, தர்மநெறியில் நிலைத்த வாழ்க்கையை நோக்கி, மற்றும் இறைவனை உள்ளத்தில் உணர்ந்த நிலையான ஆன்மீக உயர்வை நோக்கி வழிநடத்துகிறது. உண்மை, பணிவு மற்றும் இறை உணர்வுடன் வாழும் வாழ்க்கையே மனிதனின் உண்மையான வெற்றியும் புகழும் ஆகும் என்பதே இதன் இறுதி உபதேசமாகும்.