भगभक्तस्य ते वयमुदशेम तवावसा ।                                                                             मूर्धानं राय आरभे ॥ ५ ॥                                                        பகபக்தஸ்ய தே வயம் உதஷேம தவாவசா ।
மூர்தானம் ராய ஆரபே ॥ 5 ॥

பொருள்:

भग பக – செல்வம் / ஐஸ்வர்யம்;  வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் அனைத்து வளங்களையும் குறிக்கும்.

भक्तस्य பக்தஸ்ய – பகிர்ந்தளிப்பவனின் / பக்தனின்; செல்வத்தை நியாயமாக பகிர்ந்தளிக்கும் இறைவன் அல்லது அவனை நாடும் பக்தன்.

ते தே – உன்னுடைய; அந்தச் செல்வத்தின் உண்மையான உரிமையாளர் இறைவனே.

वयम् வயம் – நாம்; மனிதர்கள், பக்தர்கள்.

उद् உத் – மேலே / உயர்ந்து; கீழ்மையான பற்றுகளில் இருந்து உயர்வு பெறுதல்.

अशेम அஷேம – அடைவோம் / நிலைநிற்றுவோம்; உயர்ந்த நிலையை அடைவது.

उदशेम உதஷேம – உயர்ந்து நிலைபெறுவோம்; செல்வ ஆசைகளை மீறி ஆன்மீக உயர்வை அடைவது.

तव தவ – உன்னுடைய; இறைவனுடைய அருள் மற்றும் பாதுகாப்பு.

अवसा அவசா – பாதுகாப்பால் / அருளால்; இறைவன் தரும் காப்பும் ஆதரவும்.

मूर्धानम् மூர்தானம் – உச்சி / சிகரம்; உயர்ந்த நிலை, செல்வத்தின் உச்சம்.

रायः ராய – செல்வம்; வாழ்க்கையின் பொருளாதார வளம்.

आरभे ஆரபே – அடைகிறேன் / ஏறுகிறேன்; அந்தச் செல்வத்தின் உச்ச நிலையை அடைதல்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனிதன் செல்வத்துடன் கொண்டிருக்கும் உறவைப் பற்றிய மிக ஆழ்ந்த ஆன்மீகப் பார்வையை வழங்குகிறது. “பகபக்தஸ்ய தே வயம் உதஷேம…” என்று தொடங்கும் இந்த மந்திரம், செல்வத்தைப் பெறுவது மட்டுமே வாழ்க்கையின் இலக்கு அல்ல; அதனை மீறி உயர்வதே உண்மையான முன்னேற்றம் என்பதை உணர்த்துகிறது.

இங்கு “பக” என்பது செல்வம், ஐஸ்வர்யம் எனப் பொருள் தருகிறது. ஆனால் அந்தச் செல்வம் “தே” — இறைவனுடையது என்பதையும் மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. மனிதன் அந்தச் செல்வத்தைப் பெற்றிருப்பவன் தான்; ஆனால் அதன் உண்மையான உரிமையாளர் அல்ல. “வயம் உதஷேம” என்பதன் மூலம், நாம் அந்தச் செல்வத்தில் பற்றுக் கொள்ளாமல், அதற்கு மேலே உயர்ந்து நிலைநிற்ற வேண்டும் என்ற உயர்ந்த எண்ணம் வெளிப்படுகிறது. செல்வம் வாழ்க்கைக்கு உதவியாக இருக்க வேண்டும்; அது வாழ்க்கையை கட்டுப்படுத்தும் சக்தியாக மாறக் கூடாது.

“தவாவசா” — இறைவனின் அருளும் பாதுகாப்பும் இல்லாமல் இந்த உயர்வு சாத்தியமில்லை என்பதை மந்திரம் தெளிவாகச் சொல்கிறது. மனிதன் தன்னுடைய முயற்சியால் செல்வத்தைப் பெறலாம்; ஆனால் அதை சரியாக கையாளும் ஞானமும் சமநிலையும் இறைவனின் அருளால் மட்டுமே கிடைக்கும். அந்த அருள் இருந்தால்தான், மனிதன் செல்வத்தின் மீது ஏறி அதனை கட்டுப்படுத்த முடியும்.

“மூர்தானம் ராய ஆரபே” என்ற பகுதி, செல்வத்தின் உச்ச நிலையை அடைவதை குறிக்கிறது. ஆனால் இது வெறும் பொருளாதார உயர்வை மட்டும் குறிக்கவில்லை; செல்வத்தின் மீது ஆட்சி செலுத்தும் நிலையை, அதாவது அதற்குப் பணியாளனாக அல்ல, அதின் அதிபதியாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது. இறைவனின் அருள் உடன் இருக்கும் போது, மனிதன் செல்வத்தை சரியான முறையில் பயன்படுத்தி, தனது வாழ்க்கையை உயர்வாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் நிறைவு செய்ய முடியும்.

இதற்கு மாறாக, இறைவனின் நினைவிலிருந்து விலகும்போது, அதே செல்வமே மனிதனை அடிமைப்படுத்துகிறது. அவன் செல்வத்தின் மேல் அமரவில்லை; செல்வமே அவன் மீது அமர்கிறது. அப்போது அவன் வாழ்க்கை சிதைந்து, அறிவு மங்கிவிடுகிறது; அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் செல்வத்தைச் சேகரிக்கும் ஒரு கருவியாக மட்டுமே மாறி விடுகிறான்.

எனவே, இந்த மந்திரம் நமக்கு கூறும் மையப் பாடம் — செல்வத்தைத் தேடுவது தவறு அல்ல; ஆனால் அதில் சிக்கிக் கொள்ளாமல், இறைவனின் அருளை நாடி, அதை மீறி உயர்ந்து, அதனை சரியான முறையில் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே. செல்வத்தின் அடிமையாக அல்ல, அதனை வழிநடத்தும் அறிவுடன் வாழ்வதே உண்மையான வாழ்க்கை நிறைவு.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனிதனை ஒரு சமநிலையான வாழ்க்கைக்கு வழிநடத்துகிறது: செல்வத்தைப் பெற்றாலும் அதில் பற்றுக் கொள்ளாமல், இறைவனை மையமாகக் கொண்டு வாழ்ந்து, செல்வத்தை நன்மைக்காக பயன்படுத்தி, ஆன்மீக உயர்வை அடைவதே வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்காகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரத்தின் மொத்த கருத்தை ஒருங்கிணைத்து பார்க்கும்போது, மனிதன் செல்வத்தை வாழ்க்கையின் இலக்காகக் கொள்ளாமல், அதை ஒரு கருவியாகக் கொண்டு உயர்ந்த நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதே தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. செல்வம் இறைவனுடையது; அதை நாம் பெற்றிருக்கலாம், ஆனால் அதில் பற்றுக் கொண்டு அடிமையாகாமல், அதற்கு மேலே உயர்ந்து நிற்க வேண்டும்.

இறைவனின் அருளும் பாதுகாப்பும் இருந்தால்தான், நாம் செல்வத்தைச் சரியாகக் கையாள முடியும்; இல்லையெனில் அதே செல்வமே நம்மை ஆட்கொண்டு, வாழ்க்கையை வழிதவறச் செய்யும். எனவே, செல்வத்தின் மீது ஆட்சி செலுத்தும் அறிவும் சமநிலையும் அவசியம்.

ஆகவே, இந்த மந்திரம் கூறும் இறுதி செய்தி — இறைவனை நினைத்து, அவரின் அருளால் செல்வத்தைப் பெற்று, அதில் பற்றுக் கொள்ளாமல், அதனை நன்மைக்காக பயன்படுத்தி, அதற்கு மேலே உயர்ந்து வாழ்வதே மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறைவு என்பதாகும்.