कस्य नूनं कतमस्यामृतानां मनामहे चारु देवस्य नाम ।

को नो मह्या अदितये पुनर्दात्पितरं च दृशेयं मातरं च ॥ १ ॥

கஸ்ய நூனம் கதமஸ்யாம்ருதானாம் மனாமஹே சாரு தேவஸ்ய நாம ।
கோ நோ மஹ்யா அதிதயே புனர்தாத் பிதரம் ச த்ருஷேயம் மாதரம் ச॥१॥

பொருள்:

कस्य கஸ்ய – யாருடைய? / எந்த இறைவனுடைய? எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமான அந்த பரம்பொருளை குறிக்கிறது. நாம் எந்த இறைவனைத் துதிக்க வேண்டும் என்று தேடல்.

नूनम् நூனம் – இப்போது / நிச்சயமாக / இவ்வாழ்க்கையில்;
இப்பொழுது வாழும் வாழ்க்கையை நன்னிலையாக்க வேண்டும் என்ற உறுதி.

कतमस्य கதமஸ்ய – எவருடைய? / எத்தகைய? பல தெய்வீக குணங்களில் எது உயர்ந்தது என்று ஆராயும் மனநிலை.

अमृतानाम् அம்ருதானாம் – அமரர்களின் / அழிவற்றவர்களின்; இன்ப-வாசனைகளால் அழியாத, நிரந்தரமான தெய்வீக நிலை.

मनामहे மனாமஹே – நாம் தியானிக்கிறோம் / உச்சரிக்கிறோம்; இறைவனின் நாமத்தை நினைத்து ஜபிப்பது.

चारु சாரு – அழகான / இனிமையான; இறைவனின் நாமம் மனதை இன்புறச் செய்கிறது.

देवस्य தேவஸ்ய – இறைவனுடைய; எல்லா ஒளியும், அறிவும் கொண்ட பரம்பொருள்.

नाम நாம – பெயர்; இறைவனின் நாமஸ்மரணம் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கான வழி.

कः கோ – யார்? அந்த அருள் புரியும் இறைவன் யார் என கேள்வி.

नः நோ – நமக்கு; மனிதர்களுக்கு, பக்தர்களுக்கு.

मह्यः / मह्या மஹ்யா – மகத்தான / உயர்ந்த; உயர்ந்த வாழ்க்கை நிலை, ஆன்மீக முன்னேற்றம்.

अदितये அதிதயே – அதிதி தேவிக்கு / அகண்டமான நிலைக்கு; உடையாத, முழுமையான, எல்லையற்ற தெய்வீக நிலை.

पुनः புனர் – மீண்டும்; மறுபிறவி அல்லது மீண்டும் ஒரு வாய்ப்பு.

दात् தாத் – கொடுப்பார்; இறைவன் அருளால் கிடைக்கும் வாழ்க்கை.

पितरम् பிதரம் – தந்தையை; உடல் தந்தை மட்டுமன்றி, பரம்பொருளையும் குறிக்கலாம்.

च ச – மற்றும்; இணைப்புச் சொல்.

दृशेयम् த்ருஷேயம் – காண வேண்டும்; உண்மையை உணர வேண்டும், தெய்வத்தை தரிசிக்க வேண்டும்.

मातरम् மாதரம் – தாயை; உலகத் தாயையும், இயற்கையையும், பரம்பொருளையும் குறிக்கும்.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் ஆழ்ந்த ஆன்மீக நோக்கத்தை எடுத்துரைக்கும் ஒரு அருமையான தத்துவப் பகுதி.. இதில் மனிதன் தன் வாழ்க்கையின் உண்மைப் பொருளைத் தேடி, எந்த இறைவனைத் துதிக்க வேண்டும், எவ்வாறு வாழ்க்கையைப் புனிதமாக்க வேண்டும் என்பதைக் கேள்வியாக எழுப்புகிறான்.

மந்திரம் “கஸ்ய நூனம் கதமஸ்யாம்ருதானாம்…” என்று தொடங்குகிறது. இதில் “கஸ்ய” மற்றும் “கதமஸ்ய” என்ற சொற்கள் மூலம், “நாம் எந்த இறைவனைத் துதிக்க வேண்டும்?” என்ற ஆழ்ந்த தேடல் வெளிப்படுகிறது. இது சாதாரண கேள்வி அல்ல; வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்கை அறிய முயலும் ஆன்மாவின் உள் விசாரணை. “நூனம்” என்பதால், இந்த தேடல் இவ்வாழ்க்கையிலேயே, இப்போதே ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது.

“அம்ருதானாம்” என்ற சொல், அழிவற்ற, நிலையான ஆன்மீக உண்மைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. உலக இன்பங்கள் நிலையற்றவை; ஆனால் இறைவனின் உண்மை நிலை நிரந்தரமானது. “சாரு தேவஸ்ய நாம” எனும் பகுதி, அந்த இறைவனின் இனிமையான, அழகான நாமத்தைப் பற்றி பேசுகிறது. அந்த நாமத்தை “மனாமஹே” — நாம் தியானித்து, உச்சரித்து, நம் மனதில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். இதன் மூலம் மனம் சுத்தமடைந்து, வாழ்க்கை நன்னிலைக்கு வருகிறது.

அடுத்த பகுதியில், “கோ நோ மஹ்யா அதிதயே புனர்தாத்” என்று கேட்கப்படுகிறது. “எங்களுக்கு மீண்டும் ஒரு உயர்ந்த, அகண்டமான வாழ்க்கையை யார் அருளுவார்?” என்பது இதன் பொருள். “அதிதி” என்பது எல்லையற்ற, முழுமையான தெய்வீக நிலையை குறிக்கிறது. மனிதன் தவறுகளாலும், இன்பவாசனைகளாலும் வாழ்க்கையில் சிக்கிக் கொள்கிறான். அப்படிப்பட்ட நிலையில் இருந்து மீண்டும் உயர்ந்த வாழ்க்கையை அளிப்பவன் இறைவனே.

“பிதரம் ச த்ருஷேயம் மாதரம் ச” — “நான் தந்தையையும் தாயையும் காண வேண்டும்” என்பது வெளிப்படையான பொருள். ஆனால் இதன் ஆழ்ந்த அர்த்தம், உலகத் தந்தை-தாயை மட்டுமன்றி, அனைத்து உயிர்களுக்கும் காரணமான பரம்பொருளை அறிந்து தரிசிக்க வேண்டும் என்பதாகும். இன்பவாசனைகளில் மூழ்கியிருக்கும் போது, மனிதன் உண்மையைப் பார்க்க முடியாது; தன் வாழ்க்கையின் அடிப்படை உறவுகளையும் சரியாக உணர முடியாது. அவன் அறிவு மங்கிவிடுகிறது, பார்வை சிதைந்து விடுகிறது.

இந்த மந்திரம் நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்த்துகிறது: வாழ்க்கையின் உண்மையான அழகு, இறைவனின் நினைவில் இருக்கும்போது மட்டுமே நிலைக்கிறது. நாம் இறைவனின் நாமஸ்மரணத்திலிருந்து விலகினால், வாழ்க்கையின் உயர்வு குறைந்து, அதன் அர்த்தமும் அழகும் மங்கிவிடும். ஆனால் இறைவனின் நாமத்தை நினைத்து வாழ்ந்தால், வாழ்க்கை சுத்தமாகி, நன்மை பெறுகிறது.

மேலும், இப்படிப் பட்ட நாமஸ்மரணத்தின் மூலம் மனிதன் உயர்ந்த பிறவியை அடைந்து, அந்த வாழ்க்கையிலும் இறைவனைத் தரிசிக்க முயல்கிறான். அவன் வாழ்க்கையின் நோக்கம், உலக இன்பங்களில் அல்ல; பரம்பொருளை உணர்வதிலும், அதனுடன் இணைவதிலும் இருக்கிறது.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் மனிதனை தன்னுள்ளே திரும்பிப் பார்க்கச் செய்கிறது. “எந்த இறைவனை நான் துதிக்க வேண்டும்? என் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?” என்ற கேள்விகளை எழுப்பி, அதற்கான பதிலை இறைவனின் நாமஸ்மரணத்தில் காணச் செய்கிறது. இது ஒரு வேண்டுதல் மட்டுமல்ல; ஒரு ஆன்மீக வழிகாட்டி.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரத்தின் முழு கருத்தை ஒருங்கிணைத்து பார்க்கும்போது, மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பதைக் தெளிவாக உணர்த்துகிறது. உலக இன்பங்களிலும், வாசனைகளிலும் சிக்கிக் கொண்டால் மனிதன் தனது உண்மையான அறிவையும், பார்வையையும் இழந்து விடுகிறான். அப்பொழுது அவன் தன் வாழ்க்கையின் அடிப்படை உறவுகளையும் சரியாக உணர முடியாமல், தன் சொந்த சுகத்தை மட்டுமே நாடும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறான்.

இதற்கு மாற்றாக, இறைவனின் இனிய நாமத்தை நினைத்து, தியானித்து வாழும் வாழ்க்கை மனிதனை சுத்தமாகவும், நலமாகவும் மாற்றுகிறது. அந்த நாமஸ்மரணம் மனதை உயர்த்தி, வாழ்க்கையை நன்னிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது. இதன் மூலம் மனிதன் மீண்டும் ஒரு உயர்ந்த, முழுமையான வாழ்க்கையைப் பெற தகுதியானவனாகிறான்.

அந்த உயர்ந்த வாழ்க்கையின் இலக்கு, உலக உறவுகளை மட்டுமல்லாமல், அவற்றின் அடிப்படையான பரம்பொருளை அறிந்து தரிசிப்பதாகும். தந்தை, தாய் ஆகிய உறவுகளின் மூலம் வெளிப்படும் அந்த இறையுண்மையை உணர்வதே மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த சாதனை.

எனவே, இந்த மந்திரம் நமக்கு கூறுவது — இறைவனின் நாமத்தை விடாமல் நினைத்து, உலக ஆசைகளில் மூழ்காமல், வாழ்க்கையைப் புனிதமாக்கிக் கொண்டு, இறுதியில் பரம்பொருளை உணரும் நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதே. இதுவே மனித வாழ்க்கையின் சிறந்த பயனும், அதன் முழுமையான நிறைவும் ஆகும்.