तयोरिद्घृतवत्पयो विप्रा रिहन्ति धीतिभिः ।

गन्धर्वस्य ध्रुवे पदे ॥ १४ ॥

தயோரித் க்ருதவத் பயோ விப்ரா ரிஹந்தி தீதிபிஃ ।

கந்தர்வஸ்ய த்ருவே பதே ॥ 14 ॥

பொருள்:

तयोः தயோ – அவை இரண்டின் / அந்த இரண்டினுடைய; இங்கு முன்பு கூறப்பட்ட மூளை (த்யுலோகம்) மற்றும் உடல் (ப்ரத்வி) ஆகிய இரண்டையும் குறிக்கிறது.

इद् இத் – நிச்சயமாக / உண்மையாக; இது வலியுறுத்தும் சொல் — இதுவே நிச்சயம் என்பதைச் சொல்கிறது.

घृतवत् க்ருதவத் – நெய்யைப் போன்ற / பிரகாசமுடைய; “கழிவுகளை நீக்கும்”, “ஒளி தரும்”, என்பதை குறிக்கிறது — உடல் சுத்தமாகவும், அறிவு பிரகாசமாகவும் ஆகும் நிலை.

पयः பய: – பால் / ஊட்டச்சத்து / வளர்ச்சி தரும் திரவம்; உடல் மற்றும் அறிவை வளர்க்கும் உயிர்சக்தி / போஷணம்.

विप्राः விப்ரா – ஞானிகள் / விவேகமுள்ளவர்கள்; உண்மையை அறிந்து வாழும் புத்திசாலிகள்.

रिहन्ति ரிஹந்தி – அனுபவிக்கின்றனர் / சுவைக்கின்றனர்; இந்த உயர்ந்த நிலையை உள்ளார்ந்து உணர்ந்து அனுபவிக்கின்றனர்.

धीतिभिः தீதிபிஃ – தியான சக்தியால் / கட்டுப்பாட்டால்; மன கட்டுப்பாடு, சக்தி சேமிப்பு (சோம சக்தி பாதுகாப்பு), மூலம் பெறப்படும் நிலை.

गन्धर्वस्य கந்தர்வஸ்ய – கந்தர்வனின் / பரம்பொருளின்; வேதவாணியை தாங்கும் பரம்பொருள் — இறைவன்.

ध्रुवे த்ருவே – நிலையான / மாறாத; அசையாத, உறுதியான நிலை.

पदे பதே – இடம் / நிலை; இங்கு இதயம் — இறைவன் தங்கும் நிலையான இடம்.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம், மனிதனின் உடல்–மனம்–இதயம் ஆகிய மூன்றின் ஒற்றுமையையும், அவற்றின் மூலம் பெறப்படும் ஆன்மிக அனுபவத்தையும் ஆழமாக விளக்கும் ஒரு உயர்ந்த தத்துவத்தை உட்பொருளாகக் கொண்டுள்ளது.

இந்த மந்திரத்தில் “தயோḥ” என்று கூறப்படுவது, முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட மூளை (த்யுலோகம்) மற்றும் உடல் (ப்ரத்வி) ஆகிய இரண்டையும் குறிக்கிறது. மனித வாழ்க்கையில் இவ்விரண்டும் அடிப்படையானவை. இந்த இரண்டினாலும் உருவாகும் “பய:” — அதாவது ஊட்டச்சத்து, உயிர்சக்தி, வளர்ச்சி — “கிருதவத்” எனப்படுகிறது. “நெய்யைப் போன்றது” என்று கூறுவதன் மூலம், அது சுத்தமூட்டும் தன்மையையும், ஒளியூட்டும் சக்தியையும் குறிக்கிறது. அதாவது, உடலில் உள்ள கழிவுகளை நீக்கி சுத்தப்படுத்தும் ஆற்றலும், அறிவை பிரகாசமாக்கும் ஒளியும் இதில் உள்ளன.

இந்த உயர்ந்த நிலையை “விப்ராஃ” — ஞானிகள், விவேகமுள்ளவர்கள் — “ரிஹந்தி” — அனுபவிக்கின்றனர். அவர்கள் சாதாரண அனுபவம் அல்ல; “தீதிபிஃ” — தியானம், மனக்கட்டுப்பாடு, சக்தி சேமிப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் இந்த அனுபவத்தை அடைகின்றனர். இங்கு “சோம சக்தி” பாதுகாப்பு முக்கியம்; அதாவது, உயிர்சக்தி வீணாகாமல் பாதுகாக்கப்படும் போது, உடலும் மனமும் மேம்படும்.

இந்த அனுபவம் எங்கு நடைபெறுகிறது என்றால், “கந்தர்வஸ்ய த்ருவே பதே” — பரம்பொருளின் நிலையான இடத்தில். இந்த “த்ருவ பதம்” என்பது மனிதனின் இதயம் ஆகும். வேதவாணியை தாங்கும் இறைவன் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கிறான் என்று இங்கு கூறப்படுகிறது. வெளி உலகில் இறைவனின் மகிமை காணப்பட்டாலும், உண்மையான அனுபவம் இதயத்தின் உள்ளார்ந்த அமைதியில்தான் நிகழ்கிறது.

இதனால், மனம் சுத்தமாகி, ஆசைகள் (காமம் போன்றவை) அழிந்துவிட்டால், இதயம் இறைவன் தங்கும் நிலையான இடமாக மாறுகிறது. அந்த நிலையில், உடலில் உள்ள உயிர்சக்தி (சோமம்) பாதுகாக்கப்படுகிறது. அதன் விளைவாக, உடல் சுத்தமாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் ஆகிறது; மூளை பிரகாசமாகவும் தெளிவாகவும் செயல்படுகிறது.

மொத்தத்தில், இந்த மந்திரம் சொல்லுவது என்னவெனில்: மனிதன் தனது உடல் மற்றும் மூளையின் சக்திகளை சரியாகப் பயன்படுத்தி, மனதை கட்டுப்படுத்தி, இதயத்தை சுத்தமாக வைத்தால், அவன் உள்ளத்தில் இறைவனை உணர முடியும். அந்த நிலை தான் உண்மையான ஆனந்தம், ஆரோக்கியம், அறிவு ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கே தரும் உயர்ந்த வாழ்க்கை நிலையாகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உள்ளார்ந்த பரிணாமத்தை தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதனின் மூளை மற்றும் உடல் ஆகிய இரண்டும் சரியான முறையில் வளர்ந்து, அவற்றின் சக்தி சுத்தமாகவும் பிரகாசமாகவும் (கிருதவத் பய:) மாற வேண்டும். இந்த உயர்ந்த நிலையை சாதாரண மனிதன் அடைய முடியாது; அது ஞானம், தியானம், மனக்கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றின் மூலம் மட்டுமே சாத்தியமாகிறது.

இதன் மையமாக இதயம் நிற்கிறது — அது தான் இறைவன் தங்கும் “த்ருவ பதம்” (நிலையான இடம்). மனம் சுத்தமடைந்து, ஆசைகள் அடங்கியபோது, இதயம் தெய்வீக அனுபவத்திற்கான தலமாக மாறுகிறது. அப்போது மனிதனின் உயிர்சக்தி (சோமம்) பாதுகாக்கப்பட்டு, உடல் ஆரோக்கிய மாகவும், மனம் அமைதியாகவும், அறிவு பிரகாசமாகவும் ஆகிறது.

ஆக, இந்த மந்திரத்தின் சாரம்: மனிதன் தனது உடல், மூளை, இதயம் ஆகிய மூன்றையும் சீராகப் பேணி, மனக்கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ்ந்தால், அவன் உள்ளத்தில் உள்ள தெய்வீக உண்மையை உணர்ந்து, முழுமையான நலமும் ஆனந்தமும் பெற்ற வாழ்வை அடைவான் என்பதே ஆகும்.