मही द्यौः पृथिवी च न इमं यज्ञं मिमिक्षताम् ।

पिपृतां नो भरीमभिः ॥ १३ ॥

மஹீ த்யௌ꞉ ப்ருதிவீ ச ந இமம் யஜ்ஞம் மிமிக்ஷதாம் ।

பிப்ருதாம் பரீமபிஃ ॥ 13 ॥

பொருள்:

मही மஹீ – மகத்தான / உயர்ந்த; முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, பெருமைமிக்கது — இங்கு உடலும் மூளையும் உயர்ந்தவை என்று குறிக்கிறது.

 द्यौः த்யௌ꞉ – த்யுலோகம் / விண்மீன் உலகம்; இங்கு மூளை (மஸ்திஷ்கம்) குறிக்கப்படுகிறது — அறிவு, சிந்தனை நடைபெறும் மையம்.

पृथिवी ப்ருதிவீ – பூமி; இங்கு உடல் (அன்னமய கோஷம்)  குறிக்கப்படுகிறது — உணவு மூலம் உருவான உடல்.

च ச – மற்றும்; மூளை மற்றும் உடல் இரண்டையும் இணைத்து காட்டுகிறது.

नः ந – எங்களுக்கு / நமக்கு; இந்த மந்திரம் நம்முடைய நலனுக்காக சொல்லப்படுகிறது.

इमम् இமம் – இந்த; நம்முடைய தற்போதைய வாழ்க்கையை குறிக்கிறது.

यज्ञम् யஜ்ஞம் – யாகம் / புனித செயல்; இங்கு வாழ்க்கையே ஒரு யாகம் என்று எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

मिमिक्षताम् மிமிக்ஷதாம் – நன்கு ஊட்டட்டும் / சந்தோஷமாக நிரப்பட்டும் – வாழ்க்கையை சுகமாகவும் நிறைவாகவும் ஆக்கட்டும்.

पिपृताम् பிப்ருதாம் – காக்கட்டும் / பாதுகாக்கட்டும் / வளர்த்திடட்டும்; நம்மை பராமரித்து வளர்க்கட்டும்.

नः நஃ – எங்களை / நமக்கு; மீண்டும் நமக்கு என்ற பொருள் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

भरीमभिः பரீமபி – நிறைவான சக்திகளால் / பலவகை ஊட்டச்சத்துகளால்; எல்லா வகையான சக்திகளாலும் (உடல், மன, அறிவு) நம்மை நிரப்பட்டும்.

விளக்கம்:

இந்த  மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை ஆழமான தத்துவ நோக்கில் விளக்கும் ஒரு சிறப்பான பிரார்த்தனையாகும்.

இந்த மந்திரத்தில் “த்யௌ” (விண்) மற்றும் “ப்ருதிவீ” (பூமி) என்று கூறப்படுகின்றன. ஆனால் இவை வெளிப்புற பிரபஞ்சத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மனிதனின் உட்புற அமைப்புகளையும் குறிக்கின்றன. இங்கு “த்யௌ” என்பது மனிதனின் மூளை அல்லது மஸ்திஷ்கம் — அறிவு, சிந்தனை, தீர்மானம் ஆகியவை உருவாகும் மையம். “ப்ருதிவீ” என்பது உடல், குறிப்பாக உணவால் உருவாகும் “அன்னமய கோஷம்” — நம் உடல் அமைப்பின் அடிப்படை.

மந்திரம் இந்த இரண்டு சக்திகளையும் “மஹீ” என்று குறிப்பிடுகிறது, அதாவது மகத்தானவை, உயர்ந்தவை என்று பாராட்டுகிறது. உண்மையில், மனித வாழ்க்கை சிறப்பாக அமைய வேண்டுமெனில், இந்த இரண்டு — மூளையும் உடலும் — சரியான நிலையிலிருக்க வேண்டும். இதனைத்தான் “ச” (மற்றும்) என்ற சொல் மூலம் இணைத்து வலியுறுத்துகிறது.

“இமம் யஜ்ஞம்” என்று கூறும்போது, வாழ்க்கையே ஒரு யாகமாகக் கருதப்படுகிறது. மனிதன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு புனித அர்ப்பணிப்பாக பார்க்கப்படுகிறது. அந்த வாழ்க்கை-யாகம் சீராகவும் சுகமாகவும் நடைபெற வேண்டும் என்பதற்காக “மிமிக்ஷதாம்” என்று வேண்டப்படுகிறது — அதாவது அது நிறைவாக, சந்தோஷமாக அமையட்டும்.

அதற்கு அடுத்ததாக, “பிப்ருதாம்” என்று கூறி, இந்த மூளையும் உடலும் நம்மை பாதுகாக்கவும் வளர்க்கவும் வேண்டப்படுகிறது. “நோ பரீமபிஃ” என்ற சொல் மூலம், எல்லா வகையான சக்திகளாலும் — உடல் சக்தி, மன சக்தி, அறிவு சக்தி — நம்மை நிரப்பி, பேணி வளர்க்க வேண்டும் என்பதே கருத்தாகும்.

இதன் மொத்தப் பொருள் என்னவெனில்: மனித வாழ்க்கை ஒரு உயர்ந்த யாகமாகும். அந்த வாழ்க்கை நன்றாக அமைய வேண்டுமெனில், அறிவின் மையமான மூளையும், செயலின் அடிப்படையான உடலும் இரண்டும் சீராகவும் ஆரோக்கியமாகவும் இருக்க வேண்டும். இவை இரண்டும் இணைந்து செயல்பட்டால்தான் வாழ்க்கை சுகமாகவும் நிறைவாகவும் அமையும். மேலும், இவ்விரண்டும் நமக்கு தேவையான அனைத்து சக்திகளையும் அளித்து, நம்மை பாதுகாத்து வளர்க்க வேண்டும் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழமான வேண்டுதல்.

அதனால், இந்த மந்திரம் வெளிப்படையாக பிரபஞ்ச தெய்வங்களைப் புகழ்ந்தாலும், அதன் உள்ளார்ந்த அர்த்தம் மனிதன் தனது அறிவையும் உடலையும் சமநிலையுடன் பேணிக் கொண்டு முழுமையான நல வாழ்வு அடைய வேண்டும் என்பதையே தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை உண்மையை எளிமையாகவும் ஆழமாகவும் எடுத்துரைக்கிறது. வாழ்க்கை ஒரு யாகம் எனக் கருதப்படும் போது, அதனை நன்றாக நடத்துவதற்கு இரு முக்கிய அஸ்திவாரங்கள் அவசியம் — அறிவின் மையமான மூளை மற்றும் செயலின் அடிப்படையான உடல். இவ்விரண்டும் ஆரோக்கியமாகவும் சமநிலையுடனும் இருந்தால்தான் வாழ்க்கை சுகமாகவும் நிறைவாகவும் அமையும்.

இந்த மந்திரம், மூளையும் உடலும் நமக்கு நல்ல நிலையை அளித்து, வாழ்க்கையை சந்தோஷமாக நடத்த உதவ வேண்டும் என்று வேண்டுகிறது. மேலும் அவை நம்மை எல்லா வகையான சக்திகளாலும் — உடல், மனம், அறிவு — நிரப்பி, பாதுகாத்து, வளர்க்க வேண்டும் என்பதையும் வலியுறுத்துகிறது.

ஆக, இந்த மந்திரத்தின் சாரம் என்னவெனில்: மனிதன் தனது அறிவையும் உடலையும் சமமாக பேணிக் கொண்டு, அவற்றை வலுப்படுத்தி, வாழ்க்கையை ஒரு புனித யாகமாக உணர்ந்து வாழ்ந்தால், முழுமையான நலமும் சக்தியும் ஆனந்தமும் அவனுக்கு கிடைக்கும் என்பதே ஆகும்.