ये महो रजसो विदुर्विश्वे देवासो अद्रुहः ।

मरुद्भिरग्न आ गहि ॥ ३ ॥

யே மஹோ ரஜஸோ விதுர் விஶ்வே தேவாஸோ அத்ருஹஃ ।
மருத்பிரக்ன ஆ கஹி ॥ 3 ॥

பொருள்:

ये யே –  எவர்கள், யார். இச்சொல் சிறந்த குணங்களைக் கொண்ட மனிதர்களைக் குறிக்கிறது. உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறியைப் பின்பற்றி, ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்காக முயற்சி செய்பவர்களை “யே” என்று மந்திரம் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

महो மஹோ – மகத்தான, உயர்ந்த, மேன்மையான. சாதாரண நிலையைக் கடந்து, உயர்ந்த தரத்தில் விளங்கும் சிறப்பை இச்சொல் குறிக்கிறது. இங்கு உயர்ந்த குணநலன்கள் மற்றும் மேன்மையான செயலாற்றலை உணர்த்துகிறது.

रजसः ரஜஸஃ – ரஜோகுணம், செயற்பாட்டு சக்தி, உழைப்பையும் இயக்கத்தையும் உருவாக்கும் குணம். மனிதனைச் செயல்படத் தூண்டும் குணம் ரஜோகுணம். ஆனால் இங்கு சுயநலச் செயல்களுக்காக அல்லாமல், உலக நலனுக்காகப் பயன்படும் உயர்ந்த செயலாற்றும் ஆற்றலைக் குறிக்கிறது.

विदुः விதுஃ – அறிகிறார்கள், உணர்கிறார்கள், அடைகிறார்கள். உயர்ந்த வாழ்க்கையின் உண்மைப் பொருளை அறிவதையும், அதனை அனுபவமாக உணர்ந்து வாழ்வதையும் குறிக்கிறது.

विश्वे விஷ்வே – அனைத்தும்,  எல்லா, முழுமையான. ஒரு சில நல்ல குணங்கள் மட்டுமல்லாமல், பல்வேறு உயர்ந்த குணங்களையும் ஒருங்கே ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கிறது.

देवासः தேவாஸஃ – தெய்வீக குணமுடையோர், ஒளிமிக்கவர்கள், தெய்வத் தன்மையுடையவர்கள். அறிவு, அன்பு, கருணை, சத்தியம், தியாகம், ஒழுக்கம் போன்ற தெய்வீக பண்புகளைத் தங்களுள் வளர்த்துக் கொண்டவர்களே தேவாஸஃ எனப்படுகின்றனர்.

अद्रुहः அத்ருஹஃ –  துரோகம் செய்யாதவர்கள், பகைமை அற்றவர்கள், வெறுப்பில்லாதவர்கள். இவர்கள் பிறருக்குத் தீங்கு நினைக்கமாட்டார்கள். பொறாமை, பகைமை, பழிவாங்கும் எண்ணம் போன்றவற்றை விட்டொழித்து, எல்லோரிடமும் நல்லெண்ணத்துடன் நடப்பார்கள்.

मरुद्भिः மருத்பிஃ – மருத்களுடன், பிராண சக்திகளுடன், உயிராற்றல்களுடன். வேதங்களில் மருத்கள் உயிர்ச் சக்திகளின் அடையாளமாகக் கூறப்படுகின்றனர். இங்கு சுவாச ஒழுக்கம், பிராணாயாமம் மற்றும் உயிராற்றலின் சரியான பயன்பாட்டை உணர்த்துகிறது.

अग्ने அக்னே – அக்னியே! அறிவொளி மிக்கவனே! முன்னேற்றத்தை நாடும் உயிரே. அக்னி என்பது வெறும் நெருப்பை மட்டும் குறிக்காது. அறிவு, விழிப்பு, ஆன்மிக முன்னேற்றம் மற்றும் உள்ளார்ந்த ஒளியின் அடையாளமாகவும் விளங்குகிறது.

आ ஆ – இங்கு, அருகில், நோக்கி. இறைநிலையை நோக்கி, உயர்ந்த இலக்கை நோக்கி அல்லது பரம சத்தியத்தை நோக்கி முன்னேறுவதை இச்சொல் குறிக்கிறது.

गहि கஹி – வா, வந்து சேர்,  அடை. இது ஒரு அழைப்பு. உயர்ந்த செயல்கள், தெய்வீக குணங்கள் மற்றும் பிராணசாதனையின் மூலம் இறைநிலையை அடையுமாறு மனிதனை அழைக்கிறது.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனிதனின் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்குத் தேவையான மூன்று அடிப்படைப் பண்புகளை மிகவும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. அவை உயர்ந்த செயலாற்றல், தெய்வீக குணங்களின் வளர்ச்சி மற்றும் பகைமை இல்லாத மனநிலை ஆகும். மந்திரம் கூறும் மனிதன் சாதாரண வாழ்க்கையை வாழ்பவன் அல்ல; தனது வாழ்க்கையை உலக நலனுக்கும், ஆன்மிக உயர்வுக்கும் அர்ப்பணித்தவன் ஆவான்.

“யே மஹோ ரஜஸோ விதுஃ” என்று மந்திரம் தொடங்குகிறது. இங்கு “மஹோ ரஜஸஃ” என்பது உயர்ந்த ரஜோகுணத்தைக் குறிக்கிறது. ரஜோகுணம் என்பது செயற்பாடு, முயற்சி, உழைப்பு மற்றும் ஆக்கப்பூர்வமான செயல்களின் மூலாதாரமாகும். ஆனால் இந்த மந்திரம் குறிப்பிடும் ரஜோகுணம் சுயநலம், ஆசை அல்லது புகழ்வேட்கைக்காகப் பயன்படுத்தப்படும் செயலாற்றல் அல்ல. மாறாக, உலக நலன், சமூக முன்னேற்றம் மற்றும் தர்மநெறி நிலைநிறுத்தம் ஆகியவற்றிற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் உயர்ந்த செயலாற்றலாகும். இத்தகைய மனிதர்கள் தங்களின் ஆற்றலையும் அறிவையும் தனிப்பட்ட இலாபத்திற்காக அல்லாமல், பொதுநலத்திற்காக அர்ப்பணிக்கின்றனர்.

அடுத்து “விஷ்வே தேவாஸஃ” எனும் சொற்றொடர் வருகிறது. இதன் மூலம் மனிதன் தனது உள்ளத்தில் எல்லா தெய்வீக குணங்களையும் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் கற்பிக்கிறது. கருணை, அன்பு, சத்தியம், தியாகம், பொறுமை, நேர்மை, சுயக்கட்டுப்பாடு, இரக்கம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகள் மனிதனை தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்துகின்றன. ஒரு சில நல்ல குணங்கள் மட்டுமல்லாமல், வாழ்க்கையின் அனைத்து துறைகளிலும் தெய்வீகச் செல்வங்களைப் பெற முயற்சிப்பவனே “விஷ்வே தேவாஸஃ” எனப்படுகிறான். இவ்வாறு தெய்வீக குணங்களை வளர்த்துக் கொள்வதன் மூலம் மனிதன் தனது உள்ளத்தைப் பரிசுத்தப்படுத்தி, இறைநிலைக்கு அருகில் செல்கிறான்.

மந்திரம் குறிப்பிடும் மூன்றாவது மற்றும் மிக முக்கியமான பண்பு “அத்ருஹஃ” ஆகும். அதாவது துரோகம், பகைமை, வெறுப்பு, பொறாமை ஆகியவற்றிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்ட நிலை. உண்மையான ஆன்மிக முன்னேற்றம் பெற்ற மனிதன் யாருக்கும் தீங்கு நினைக்கமாட்டான். அவன் பிற உயிர்களின் துன்பத்தைத் தனது துன்பமாகக் கருதுவான். எல்லோரிடமும் அன்பு, இரக்கம் மற்றும் நன்மை எண்ணத்தோடு நடப்பான். பகவத் கீதையில் கூறப்படும் “சர்வபூதஹிதே ரதாஃ” என்ற நிலையைப் போல, எல்லா உயிர்களினதும் நலனில் மகிழ்ச்சியடையும் மனநிலையை அவன் அடைவான். இப்படிப்பட்ட பகைமையற்ற மனமே இறையருளைப் பெறுவதற்கான தகுதியை உருவாக்குகிறது.

மந்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியான “மருத்பிரக்ன ஆ கஹி” என்பது ஒரு தெய்வீக அழைப்பாகும். “அக்னே” என்பது அறிவு, ஒளி, விழிப்பு மற்றும் முன்னேற்றத்தை நாடும் உயிரைக் குறிக்கிறது. “மருத்பிஃ” என்பது பிராண சக்திகளைக் குறிக்கிறது. இதன் மூலம் மனிதன் தனது உயிராற்றலை ஒழுங்குபடுத்தி, பிராணசாதனை, பிராணாயாமம் மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் தனது உள்ளத்தை உயர்த்த வேண்டும் என்று மந்திரம் அறிவுறுத்துகிறது. பிராண சக்தி ஒழுங்குபெறும்போது மனம் தூய்மையடைகிறது; மனம் தூய்மையடையும்போது தெய்வீக குணங்கள் மலர்கின்றன; தெய்வீக குணங்கள் வளரும்போது மனிதன் இறைநிலையை அடையும் தகுதியைப் பெறுகிறான்.

எனவே, இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்கை மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. உயர்ந்த செயலாற்றலை உலக நலனுக்காகப் பயன்படுத்துதல், அனைத்து தெய்வீக குணங்களையும் வளர்த்துக் கொள்ளுதல், யாரிடமும் பகைமை கொள்ளாமல் வாழ்தல் மற்றும் பிராணசாதனையின் மூலம் உயிராற்றலை ஒழுங்குபடுத்துதல் ஆகிய நான்கு வழிகளின் மூலம் மனிதன் ஆன்மிக மேன்மையை அடைந்து இறைவனை நெருங்க முடியும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழமான போதனையாகும். மனிதனை சாதாரண நிலையிலிருந்து தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்தும் வாழ்க்கை நெறியையே இம்மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

முடிவுரை:

உயர்ந்த செயலாற்றும் ஆற்றலை சுயநலத்திற்காக அல்லாமல் உலக நலனுக்காகப் பயன்படுத்தி, கருணை, அன்பு, சத்தியம், தியாகம் போன்ற தெய்வீக குணங்களைத் தன்னுள் வளர்த்துக் கொண்டு, யாரிடமும் பகைமை, துரோகம் அல்லது வெறுப்பு கொள்ளாமல் வாழ்வதே மனிதனின் உண்மையான மேன்மையாகும். மேலும், பிராணசாதனை மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் மூலம் உயிராற்றலையும் மனதையும் ஒழுங்குபடுத்தி, தன்னை உள்முகமாக உயர்த்திக் கொள்ளும் போது மனிதன் தெய்வீக நிலையை அடைந்து இறையருளைப் பெறத் தகுதியானவனாகிறான். ஆகவே, உலக நலனில் ஈடுபாடு, தெய்வீகப் பண்புகளின் வளர்ச்சி, அனைத்து உயிர்களிடத்தும் அன்பும் நலனும் கொண்ட மனப்பான்மை மற்றும் உயிராற்றலின் ஒழுங்கான பயிற்சி ஆகியவையே மனிதனை இறைநெருக்கத்திற்கும் ஆன்மிகப் பூரணத்திற்கும் அழைத்துச் செல்லும் உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறிகள் என்பதை இம்மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.