नहि देवो न मर्त्यो महस्तव क्रतुं परः ।

मरुद्भिरग्न आ गहि ॥ २ ॥

நஹி தேவோ ந மர்த்யோ மஹஸ்தவ க்ரதும் பரஃ ।
மருத்பிரக்ன ஆ கஹி ॥ 2 ॥

பொருள்:

नहि நஹி – இல்லை, ஒருபோதும் இல்லை,  நிச்சயமாக இல்லை. இச்சொல் உறுதியான மறுப்பைக் குறிக்கிறது. இங்கு கூறப்படும் உயர்ந்த நிலையை எளிதில் யாராலும் மிஞ்ச முடியாது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

देवः தேவஃ – தேவர்,  ஒளிமிக்கவர், உயர்ந்த குணமுடையவர். வேதங்களில் “தேவர்” என்பது ஒளி, ஞானம் மற்றும் உயர்ந்த பண்புகளைக் கொண்டவர்- களைக் குறிக்கிறது. இங்கு உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவர்களைக்கூட குறிக்கும்.

न ந –  இல்லை, அல்ல. அடுத்துவரும் கருத்தை மறுத்து வலுப்படுத்துகிறது. யாரும் சமமாக முடியாது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது.

मर्त्यः மர்த்யஃ – மனிதன், மரணத்திற்கு உட்பட்டவன், சாதாரண ஜீவன். பொதுவான மனிதர்களைக் குறிக்கிறது. ஆன்மிகப் பயிற்சி இல்லாத சாதாரண வாழ்க்கை வாழ்பவர்களுடன் ஒப்பிடும்போது, உயர்ந்த சாதகர் தனித்துவமான நிலையை அடைகிறான்.

महः மஹஃ – மகிமை, ஒளி, தேஜஸ், பெருமை. உடல் ஒளி மட்டுமல்லாமல், அறிவின் ஒளி, குணத்தின் ஒளி, ஆன்மிக பிரகாசம் ஆகியவற்றையும் குறிக்கிறது. யஜ்ஞ வாழ்க்கை மற்றும் ஒழுக்கத்தின் மூலம் உருவாகும் உள்ளார்ந்த தேஜஸே இங்கு குறிப்பிடப்படுகிறது.

तव தவ – உன், உன்னுடைய. இங்கு யஜ்ஞம், ஞானம், பிராணசாதனை ஆகியவற்றில் நிலைத்திருக்கும் முன்னேற்றமிக்க சாதகரைக் குறிக்கிறது.

क्रतुम् க்ரதும் – அறிவு, பிரஜ்ஞை, உறுதியான சிந்தனை, செயலாற்றும் புத்திசாலித்தனம். வெறும் தகவல் அறிவை அல்ல; சரியான முடிவெடுக்கும் திறன், ஆழ்ந்த பகுத்தறிவு, உயர்ந்த நோக்கத்துடன் செயல்படும் மனவலிமை ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.

परः பரஃ – மேலானவன், மிஞ்சுபவன், உயர்ந்தவன். அத்தகைய சாதகரின் ஒளியையும் ஞானத்தையும் யாராலும் மிஞ்ச முடியாது என்பதை இச்சொல் உணர்த்துகிறது.

मरुद्भिः மருத்பிஃ – பிராண சக்திகளால், உயிராற்றல்களுடன், மருத் சக்திகளோடு. உயிர்ச் சக்திகளை ஒழுங்குபடுத்தும் பிராணசாதனையின் அவசியத்தை இச்சொல் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மனக் கட்டுப்பாட்டிற்கும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கும் இது அடிப்படையாக அமைகிறது.

अग्ने அக்னே – அக்னியே, ஒளிமிக்கவனே, முன்னேற்றமிக்க உயிரே. அக்னி இங்கு ஒளி, விழிப்பு, முன்னேற்றம் மற்றும் ஆன்மிக எழுச்சியின் அடையாளமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. உயர்வை நாடும் சாதகரை இறைவன் இவ்வாறு அழைக்கிறார்.

आ ஆ – இங்கு, அருகில், நோக்கி. பரம்பொருளின் அருகாமையை நோக்கி வருதல், இறையுணர்வை நோக்கி முன்னேறுதல் என்பதைக் குறிக்கிறது.

गहि கஹி – வா, அணுகு, அடை. பிராணசாதனை மற்றும் ஆன்மிக ஒழுக்கத்தின் மூலம் இறைவனை நோக்கி முன்னேறுவதற்கான அழைப்பாகும்.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான மேன்மை எதில் உள்ளது என்பதை மிக ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. உலகில் பெரும்பாலானோர் செல்வம், பதவி, அதிகாரம், புகழ் போன்றவற்றையே உயர்வின் அடையாளங்களாகக் கருதுகின்றனர். ஆனால் வேதம் உண்மையான உயர்வு என்பது வெளிப்புற சாதனைகளில் அல்ல; மாறாக யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கை, தொடர்ச்சியான ஞான வளர்ச்சி மற்றும் பிராணசாதனை மூலம் பெறப்படும் உள்ளார்ந்த ஒளி, தேஜஸ் மற்றும் பிரஜ்ஞையில்தான் உள்ளது என்று போதிக்கிறது.

மந்திரத்தின் முதல் பகுதியான “நஹி தேவோ ந மர்த்யோ மஹஸ்தவ க்ரதும் பரஃ” என்பது, யஜ்ஞம், ஞானம் மற்றும் ஆன்மிக ஒழுக்கம் ஆகியவற்றில் நிலைத்திருக்கும் மனிதனின் தேஜஸையும் அறிவையும் தேவர்களாலும் சாதாரண மனிதர்களாலும் மிஞ்ச முடியாது என்பதைக் குறிக்கிறது. இங்கு “தேவர்” என்பது உயர்ந்த குணங்களையும் ஒளிமிக்க பண்புகளையும் பெற்றவர்களைக் குறிக்கிறது; “மர்த்யர்” என்பது சாதாரண மனிதர்களைக் குறிக்கிறது. இம்மந்திரம் கூறுவது, தன்னைத் தானே ஒழுக்கப்படுத்தி, உயர்ந்த வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றும் மனிதன் பெறும் உள்ளார்ந்த மகிமை மிகவும் சிறப்பானது என்பதாகும்.

இம்மந்திரம் குறிப்பாக யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. யஜ்ஞம் என்பது வெறும் வேள்விச் சடங்கு அல்ல; மாறாக தன்னலமற்ற சேவை, தியாகம், பகிர்வு மற்றும் பிறர் நலனுக்காக வாழும் வாழ்க்கையாகும். மனிதன் இன்ப ஆசைகளிலும் சுயநலப் போக்கிலும் மூழ்கும்போது அவனுடைய ஆற்றலும் தேஜஸும் குறைகின்றன. வேதங்கள் கூறுவது போல, அளவற்ற போக ஆசைகள் மனிதனின் உள்ளார்ந்த ஒளியைச் சிதைக்கின்றன. ஆனால் யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கை அவனை சுயநலத்திலிருந்து உயர்த்தி, பிறருக்காக வாழும் உயர்ந்த மனப்பான்மையை உருவாக்குகிறது. இதனால் அவனுடைய குணநலனும், உள்ளார்ந்த ஆற்றலும், ஆன்மிக ஒளியும் பெருகுகின்றன.

அடுத்ததாக, “க்ரது” எனப்படும் பிரஜ்ஞை அல்லது உயர்ந்த அறிவின் அவசியத்தை இம்மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது. அறிவு என்பது வெறும் தகவல்களைச் சேகரிப்பதல்ல; மாறாக உண்மை மற்றும் பொய்யை வேறுபடுத்தும் திறன், சரியான முடிவெடுக்கும் ஆற்றல், உயர்ந்த இலக்கை நோக்கிச் செல்லும் மனவலிமை ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைப்பாகும். இந்த அறிவு தொடர்ச்சியான சுயபடிப்பு, சிந்தனை மற்றும் வேத ஞானப் பயிற்சியின் மூலம் வளர்கிறது. அறிவு வளர வளர மனிதனின் வாழ்க்கை தெளிவான திசையையும் உயர்ந்த நோக்கத்தையும் பெறுகிறது. இத்தகைய பிரஜ்ஞை பெற்றவன் தன்னையும் பிறரையும் வழிநடத்தக்கூடிய ஒளிமிக்க மனிதனாக மாறுகிறான்.

இம்மந்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியான “மருத்பிரக்ன ஆ கஹி” என்பது பிராணசாதனையின் இன்றியமையாமையை விளக்குகிறது. “மருத்” என்பது உயிர்ச் சக்திகளையும் பிராண ஆற்றல்களையும் குறிக்கிறது. சுவாச ஒழுங்கு, மனக்கட்டுப்பாடு, தியானம் மற்றும் பிராணாயாமம் போன்ற சாதனைகள் மன அலைச்சல்களை அடக்குகின்றன. மனம் அமைதியடையும் போது சுயநலமான போகவிருத்தி குறைகிறது; அதற்குப் பதிலாக யஜ்ஞ வாழ்க்கைக்கான விருப்பமும் ஞான வளர்ச்சிக்கான ஆர்வமும் உருவாகின்றன. மனம் தூய்மையடைந்தபோது மனிதன் தனது உண்மை யான ஆன்மீக இயல்பை உணரத் தொடங்குகிறான். இந்த உள்மாற்றமே இறையருளின் அருகாமைக்கு அவனை அழைத்துச் செல்கிறது.

இம்மந்திரம் மனித முன்னேற்றத்தின் மூன்று முக்கிய தூண்களை நமக்குக் காட்டுகிறது: “யஜ்ஞமயமான தன்னலமற்ற வாழ்க்கை, தொடர்ச்சியான ஞானப் பயிற்சி மற்றும் பிராண-மன ஒழுக்கம்”. இம்மூன்றும் ஒன்றிணையும் போது மனிதனின் வாழ்க்கை வெளிப்புற வெற்றிகளைத் தாண்டி, உள்மன மற்றும் ஆன்மிக மேன்மையை அடைகிறது. அவன் பெறும் தேஜஸ், அறிவு, ஒழுக்கம் மற்றும் ஆன்மிக ஒளி அவனை சாதாரண மனிதர்களிடமிருந்தும் உயர்ந்தவர்களிடமிருந்தும் தனித்துவப்படுத்துகின்றன.

எனவே, இம்மந்திரம் மனிதன் சுயநலப் போகவிருத்தியை வென்று, தன்னலமற்ற சேவை வாழ்க்கையை மேற்கொண்டு, அறிவை தொடர்ந்து வளர்த்து, பிராணசாதனையின் மூலம் மனத்தை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும் என்று போதிக்கிறது. இவ்வாறு வாழ்பவன் இறையருளால் அபூர்வமான தேஜஸையும் ஆழ்ந்த பிரஜ்ஞையையும் பெற்று, தன்னையும் சமூகத்தையும் உயர்த்தும் ஒளிமிக்க ஆன்மிக மனிதனாக விளங்குவான் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த மற்றும் முழுமையான செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான மேன்மை வெளிப்புற செல்வம், புகழ் அல்லது அதிகாரத்தில் இல்லை; மாறாக யஜ்ஞமயமான தன்னலமற்ற வாழ்க்கை, தொடர்ச்சியான ஞான வளர்ச்சி மற்றும் பிராணசாதனை ஆகியவற்றின் மூலம் பெறப்படும் உள்ளார்ந்த தேஜஸ், பிரஜ்ஞை மற்றும் ஆன்மிக உயர்வில்தான் உள்ளது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. தியாகம், சேவை மற்றும் தர்ம உணர்வுடன் வாழும் வாழ்க்கை மனிதனை போகவிருத்தியிலிருந்து உயர்த்தி, அவனுடைய ஆற்றல், ஒழுக்கம் மற்றும் குணநலன்களை வளர்க்கிறது. அதேபோல், சுயபடிப்பு மற்றும் ஞானத் தேடல் மனிதனின் சிந்தனையைத் தெளிவுபடுத்தி, உயர்ந்த இலக்குகளை நோக்கிச் செல்லும் திறனை அளிக்கிறது.

மேலும், பிராணசாதனை மற்றும் மன ஒழுக்கத்தின் மூலம் மன அலைச்சல்கள் அடங்கி, சுயநல ஆசைகள் குறைந்து, வாழ்க்கை யஜ்ஞமயமாகவும் ஞானமயமாகவும் மாறுகிறது. மனம் தூய்மையடைந்தபோது மனிதன் தனது உண்மையான ஆன்மிக இயல்பை உணர்ந்து, இறையருளின் அருகாமையை அனுபவிக்கத் தொடங்குகிறான். இதன் விளைவாக அவனுடைய உள்ளார்ந்த ஒளி, அறிவு மற்றும் ஆன்மிகத் தேஜஸ் பெருகி, சாதாரண மனிதர்களாலும் உயர்ந்தவர்களாலும் கூட எளிதில் ஒப்பிட முடியாத உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்.

எனவே, இம்மந்திரம் மனிதன் தன்னலமற்ற சேவை, தர்மம், ஞானம் மற்றும் பிராண-மன ஒழுக்கம் ஆகியவற்றை வாழ்க்கையின் அடிப்படையாகக் கொண்டு வாழ வேண்டும் என்றும், அவற்றின் மூலம் போகவிருத்தியை வென்று உள்மனத் தூய்மையையும் ஆன்மிக மேன்மையையும் அடைய வேண்டும் என்றும் போதிக்கிறது. இவ்வாறு வாழ்பவன் அபூர்வமான தேஜஸ், ஆழ்ந்த அறிவு, உயர்ந்த குணநலம் மற்றும் இறையுணர்வு ஆகியவற்றைப் பெற்று, தன்னையும் சமூகத்தையும் உயர்த்தும் ஒளிமிக்க மனிதராக விளங்குவான் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த மற்றும் முழுமையான செய்தியாகும்.