प्रति त्यं चारुमध्वरं गोपीथाय प्र हूयसे ।

मरुद्भिरग्न आ गहि ॥ १ ॥

ப்ரதி த்யம் சாருமத்வரம் கோபீதாய ப்ர ஹூயஸே ।
மருத்பிரக்ன ஆ கஹி ॥ 1 ॥

பொருள்:

 प्रति ப்ரதி – நோக்கி, பக்கம், அடைவதற்காக. ஒரு உயர்ந்த இலக்கை நோக்கிச் செல்லுதல், அதற்காக மனதையும் செயல்களையும் திருப்புதல் என்பதைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது வாழ்க்கையை தர்மம் மற்றும் யஜ்ஞ வாழ்க்கை நோக்கி வழிநடத்த வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது.

त्यम् த்யம் –  அந்த, அத்தகைய, குறிப்பிடப்பட்ட. இங்கு பரம்பொருளால் சுட்டிக்காட்டப்படும் உயர்ந்த யஜ்ஞ வாழ்க்கையைக் குறிக்கிறது. மனிதனை உயர்விற்கு இட்டுச் செல்லும் சிறந்த பாதையை இது சுட்டுகிறது.

चारुम् சாரும் – அழகான, இனிமையான, விரும்பத்தக்க. யஜ்ஞ வாழ்க்கை வெளிப்படையாக கடமைகளால் நிரம்பியதாகத் தோன்றினாலும், அதன் விளைவு இனிமையும் நன்மையும் நிறைந்ததாகும். தர்மம் மற்றும் தியாகம் நிறைந்த வாழ்க்கையின் அழகை இச்சொல் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

अध्वरम् அத்வரம் – யஜ்ஞம், அஹிம்சைமிக்க வேள்வி, தீங்கற்ற நற்செயல். பிறருக்கு நன்மை பயக்கும், தன்னலமற்ற, அஹிம்சை அடிப்படையிலான வாழ்க்கை முறையைக் குறிக்கிறது. மனித வாழ்க்கையே ஒரு யஜ்ஞமாக மாற வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து.

गोपीथाय கோபீதாய – அறிவைப் பருகுவதற்காக, ஞானத்தைப் பெறுவதற்காக, வேதவாணியை உட்கொள்வதற்காக “கோ” என்பது வேதங்களில் அறிவு, ஒளி, வாக்கு ஆகிய பொருள்களைக் குறிக்கும். எனவே, கோபீதாய என்பது ஞானத்தைப் பெற்று வளர்வதற்காக என்று பொருள். மனிதன் தொடர்ச்சியான கல்வி மற்றும் சுயபடிப்பின் மூலம் அறிவை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

प्र ப்ர – சிறப்பாக, முன்னோக்கி, வலியுறுத்தி. ஒரு செயலை உறுதியாகவும் முழுமையாகவும் செய்ய வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

हूयसे ஹூயஸே – அழைக்கப்படுகிறாய், அழைக்கப்படுகின்றாய், வரவேற்கப்படுகிறாய். இறைவன் மனிதனை உயர்ந்த வாழ்க்கைப் பாதைக்கு அழைக்கிறார் என்பதை உணர்த்துகிறது. இது ஒரு தெய்வீக அழைப்பாகும். ஒவ்வொரு மனிதனும் தர்மம், ஞானம் மற்றும் யஜ்ஞ வாழ்க்கைக்காக அழைக்கப்படுகிறான்.

मरुद्भिः மருத்பிஃ – பிராண சக்திகளுடன், உயிராற்றல்களுடன், மருத் சக்திகளோடு. இங்கு “மருத்” என்பது உயிரின் இயக்க சக்திகளையும், பிராண ஆற்றல்களையும் குறிக்கிறது. உடல், மனம் மற்றும் உயிர்சக்தி ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டால் ஆன்மிக முன்னேற்றம் சாத்தியமாகும் என்பதை உணர்த்துகிறது.

अग्ने அக்னே – அக்னியே, ஒளிமிக்கவனே, முன்னேற்றம் தருபவனே. அக்னி வேதங்களில் ஒளி, அறிவு, முன்னேற்றம் மற்றும் உள்ளார்ந்த ஆற்றலின் குறியீடாகும். இங்கு ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை நாடும் மனிதனை “அக்னி” என உவமையாக அழைக்கிறது.

आ ஆ – இங்கு, அருகில், நோக்கி. பரம்பொருளின் அருகாமையை நோக்கிச் செல்வதைக் குறிக்கிறது. இறைநெருக்கத்தை அடைய வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறது.

गहि கஹி – வா, அடை, அணுகு. இறைவனை நோக்கி முன்னேறுவதற்கான அழைப்பாகும். மனிதன் தனது மனதை தூய்மைப்படுத்தி, ஞானத்தையும் யஜ்ஞ வாழ்க்கையையும் கடைப்பிடித்து இறைசந்நிதியை அடைய வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை உயர்ந்த நோக்கத்திற்காக வழிநடத்தும் தெய்வீக அழைப்பாக விளங்குகிறது. மனிதன் வெறும் உணவு, உறக்கம், இன்பம் மற்றும் பொருள் சேர்ப்பதற்காக மட்டுமே பிறக்கவில்லை; மாறாக, அறிவிலும் ஒழுக்கத்திலும் ஆன்மிகத்திலும் வளர்ந்து, தன்னலமற்ற சேவை மற்றும் தர்ம வாழ்க்கையின் மூலம் தனது வாழ்க்கையைப் புனிதமாக்குவதற்காகவே பிறந்துள்ளான் என்பதை இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது. எனவே, பரம்பொருள் ஒவ்வொரு மனிதனையும் உயர்ந்த யஜ்ஞ வாழ்க்கைக்காக அழைக்கிறார் என்ற கருத்தே இம்மந்திரத்தின் மையப் போதனையாகும்.

மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் “ப்ரதி த்யம் சாருமத்வரம்” என்ற பகுதி, மனிதன் அழகும் அர்த்தமும் நிறைந்த யஜ்ஞ வாழ்க்கையை நோக்கி அழைக்கப்படுகிறான் என்பதை உணர்த்துகிறது. இங்கு “அத்வரம்” என்பது வெறும் வேள்வி அல்லது சடங்கு அல்ல; அஹிம்சை, தர்மம், தியாகம் மற்றும் பிறர் நலனுக்காக வாழும் வாழ்க்கையைக் குறிக்கிறது. “சாரு” என்ற சொல் அந்த வாழ்க்கையின் இனிமையையும் அழகையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது. பலர் இன்பங்களிலும் சுயநலத்திலும் மகிழ்ச்சியைத் தேடுகிறார்கள்; ஆனால் உண்மையான மகிழ்ச்சியும் மனநிறைவும் பிறருக்காக வாழ்வதிலும், நற்செயல்களில் ஈடுபடுவதிலும் உள்ளது என்பதை இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது. ஆகவே, மனித வாழ்க்கை ஒரு யஜ்ஞமாக மாற வேண்டும்; அதாவது ஒவ்வொரு செயலும் உயர்ந்த நோக்கத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்.

“கோபீதாய ப்ர ஹூயஸே” என்ற பகுதி ஞானத்தின் அவசியத்தை எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் அறிவைப் பெறுவதற்காகவும், வேத ஞானத்தை உள்வாங்குவதற்காகவும் அழைக்கப்படுகிறான். அறிவில்லாத வாழ்க்கை எளிதில் ஆசை, இன்பவெறி மற்றும் சுயநலப் பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும். ஆனால் ஞானம் மனிதனை உண்மை மற்றும் பொய்யை வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறது; வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்தை உணரச் செய்கிறது. எனவே, தினசரி சுயபடிப்பு, சிந்தனை, நல்ல நூல்களின் பயிற்சி மற்றும் அறிவைப் பெருக்கிக் கொள்வது ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கு இன்றியமையாததாகும். ஞானம் மனிதனை யஜ்ஞ வாழ்க்கைக்குத் தயார்படுத்துகிறது; யஜ்ஞ வாழ்க்கை அந்த ஞானத்தை நடைமுறையில் செயல்படுத்துகிறது.

மந்திரத்தின் இறுதிப் பகுதியான “மருத்பிரக்ன ஆ கஹி” என்பது பிராண சக்தி மற்றும் மன ஒழுக்கத்தின் முக்கியத்துவத்தை விளக்குகிறது. “மருத்” என்பது உயிரின் இயக்க சக்திகளையும், பிராண ஆற்றல்களையும் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது சுவாசம், மனம் மற்றும் சிந்தனைகளை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். பிராணாயாமம், தியானம், மனக்கட்டுப்பாடு போன்ற பயிற்சிகள் மன அலைச்சல்களை அடக்கி, உள்ளார்ந்த அமைதியை உருவாக்குகின்றன. மனம் சஞ்சலமின்றி அமைதியடையும் போது, மனிதன் தனது உண்மையான ஆன்மீக இயல்பை உணரத் தொடங்குகிறான். அந்நிலையில்தான் பரம்பொருளின் அருகாமையையும் அருளையும் அனுபவிக்க முடிகிறது.

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் மூன்று முக்கிய அடித்தளங்களை ஒருங்கிணைக்கிறது: யஜ்ஞமயமான தன்னலமற்ற வாழ்க்கை, தொடர்ச்சியான ஞானத் தேடல் மற்றும் பிராண-மன ஒழுக்கம். இம்மூன்றும் ஒன்றிணையும் போது மனிதன் வெளிப்புற முன்னேற்றத்தை மட்டுமல்ல, உள்மன மற்றும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்தையும் அடைகிறான். யஜ்ஞ வாழ்க்கை அவனுக்கு சேவை மனப்பான்மையை அளிக்கிறது; ஞானம் சரியான திசையைக் காட்டுகிறது; பிராண ஒழுக்கம் மன அமைதியையும் இறையுணர்வையும் வழங்குகிறது.

எனவே, இம்மந்திரம் மனிதன் தனது வாழ்க்கையை தர்மம், தியாகம், சேவை, ஞானம் மற்றும் ஆன்மிக ஒழுக்கம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று போதிக்கிறது. பரம்பொருளின் இந்த தெய்வீக அழைப்பை ஏற்று வாழும் மனிதன் அறிவில் வளர்ச்சி பெற்று, மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, தனது உயிர்சக்திகளை ஒழுங்குபடுத்தி, இறையருளின் அருகாமையை அனுபவிக்கிறான். இவ்வாறு அவன் வாழ்க்கை அர்த்தமிக்கதாகவும் பயனுள்ளதாகவும் மாறி, இறுதியில் உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைகிறான் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த மற்றும் முழுமையான செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கை ஒரு தெய்வீக அழைப்பாகும் என்பதை உணர்த்துகிறது. மனிதன் வெறும் உலக இன்பங்களையும் தனிப்பட்ட தேவைகளையும் மட்டுமே நாடாமல், தன்னலமற்ற யஜ்ஞ வாழ்க்கை, ஞானத் தேடல் மற்றும் ஆன்மிக ஒழுக்கம் ஆகியவற்றின் வழியில் முன்னேற வேண்டும் என்பதே இதன் மையக் கருத்தாகும். பிறர் நலனுக்காக வாழ்வதும், தர்மம் மற்றும் அஹிம்சையை அடிப்படையாகக் கொண்ட நற்செயல்களில் ஈடுபடுவதும், வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்கும் உண்மையான யஜ்ஞமாகும். இத்தகைய வாழ்க்கையே மனிதனுக்கு நிலையான மகிழ்ச்சியையும் மனநிறைவையும் அளிக்கிறது.

மேலும், அறிவும் ஞானமும் மனித முன்னேற்றத்தின் அத்தியாவசிய அடித்தளங்களாகும் என்பதை இம்மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. தொடர்ச்சியான கல்வி, சுயபடிப்பு, சிந்தனை மற்றும் வேத ஞானத்தின் மூலம் மனிதன் தனது அறிவைப் பெருக்கிக் கொண்டு, வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்தை உணர வேண்டும். ஞானம் இல்லாத வாழ்க்கை சுயநலத்திற்கும் இன்பவெறிக்கும் வழிவகுக்கும்; ஆனால் ஞானம் மனிதனை தர்மம், தியாகம் மற்றும் சேவைப் பாதைக்கு வழிநடத்துகிறது.

அதேபோல், உடல், மனம் மற்றும் பிராண சக்திகளை ஒழுங்குபடுத்தும் ஆன்மிகப் பயிற்சிகளின் முக்கியத்துவத்தையும் இம்மந்திரம் எடுத்து உரைக்கிறது. மன அலைச்சல்கள் அடங்கி, சிந்தனைகள் தூய்மையடையும் போது மனிதன் உள்அமைதியை அடைந்து, பரம்பொருளின் அருகாமையையும் அருளையும் அனுபவிக்க முடிகிறது. இதன் மூலம் அவன் தனது உண்மையான ஆன்மிக இயல்பை உணர்ந்து உயர்ந்த வாழ்க்கையை வாழத் தகுதியடைகிறான்.

எனவே, இம்மந்திரம் மனிதனை தன்னலமற்ற சேவை, ஞான வளர்ச்சி, மன ஒழுக்கம் மற்றும் இறையுணர்வு ஆகியவற்றால் நிறைந்த வாழ்க்கைக்கு அழைக்கிறது. இந்த தெய்வீக அழைப்பை ஏற்று வாழ்பவன் அறிவிலும் பண்பிலும் ஆன்மிகத்திலும் வளர்ச்சி பெற்று, தனது வாழ்க்கையைப் பயனுள்ளதாக்கி, இறுதியில் இறையருளின் ஒளியில் உயர்ந்த மனிதனாக விளங்குவான் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த மற்றும் முழுமையான செய்தியாகும்.