त्वं तं ब्रह्मणस्पते सोम इन्द्रश्च मर्त्यम् ।

दक्षिणा पात्वंहसः ॥ ५ ॥

த்வம் தம் ப்ரஹ்மணஸ்பதே ஸோம இந்த்ரஶ்ச மர்த்யம் ।
தக்ஷிணா பாத்வம்ஹஸஃ ॥ 5 ॥

பொருள்:

त्वम् த்வம் – நீர், நீங்கள். இச்சொல் அறிவு வழங்கும் ஆசிரியரை அல்லது ஞானமிக்க வழிகாட்டியை நோக்கி உரைக்கப்படுகிறது. மாணவனின் வளர்ச்சிக்கும் நல்வாழ்விற்கும் பொறுப்பேற்றவராக ஆசிரியர் இங்கு அழைக்கப்படுகிறார்.

तम् தம் – அந்த, அவனை, அந்த மாணவனை. இங்கு வாழ்க்கை அனுபவம் குறைவாகவும், இன்னும் முழுமையாக முதிர்ச்சி அடையாத மாணவனையும் இளமனதுடைய மனிதனையும் குறிக்கிறது.

ब्रह्मणस्पते ப்ரஹ்மணஸ்பதே – ஞானத்தின் தலைவர், அறிவின் அதிபதி, ஆசிரியர். அறிவையும் உண்மையையும் போதிக்கும் ஆசான் இங்கு குறிக்கப்படுகிறார். அவர் வெறும் பாடங்களை கற்பிப்பவர் அல்ல; மாணவனின் சிந்தனை, ஒழுக்கம் மற்றும் வாழ்க்கை நோக்கத்தையும் வடிவமைப்பவர்.

सोमः ஸோமஃ – சாந்தம், மென்மை, பணிவு, இனிய குணம். இங்கு “ஸோம” என்பது ஆசிரியரின் மென்மையான, அன்பான மற்றும் பணிவான குணத்தைக் குறிக்கிறது. இத்தகைய சாந்தமான அணுகுமுறை மாணவனின் மனதை நல்வழியில் வளர்க்கிறது.

इन्द्रः இந்த்ரஃ – புலன்களை வென்றவர், தன்னடக்கம் உடையவர். இங்கு “இந்திரன்” என்பது சுயக்கட்டுப்பாட்டின் அடையாளமாக வருகிறது. ஆசிரியர் தன்னுடைய ஆசைகளையும் புலன்களையும் கட்டுப்படுத்தி வாழும் முன்மாதிரியாக இருந்து, மாணவனுக்கும் அதே நெறியைப் புகட்டுகிறார்.

च ச – மேலும், மற்றும். இச்சொல் ஞானம், பணிவு, தன்னடக்கம் போன்ற பல நற்குணங்கள் ஒன்றிணைந்து மாணவனைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது.

मर्त्यम् மர்த்யம் – மரணத்திற்குட்பட்ட மனிதன், அனுபவம் குறைந்த மாணவன். இங்கு உலகத் தாக்கங்களால் எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடிய, இன்னும் அறிவிலும் அனுபவத்திலும் வளர வேண்டிய மனிதனை அல்லது மாணவனை குறிக்கிறது. அவன் நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய இரு வழிகளிலும் செல்லக்கூடிய நிலையில் இருக்கிறான்.

दक्षिणा தக்ஷிணா – தானம், கொடுக்கும் மனப்பான்மை, உதவும் குணம்.பொதுவாக “தக்ஷிணா” என்பது குருவுக்குக் கொடுக்கப்படும் காணிக்கையை குறிக்கும். ஆனால் இங்கு அதற்கும் மேல் பொருளில், பிறருக்குக் கொடுத்து உதவும் மனப்பான்மை, பகிர்ந்து வாழும் குணம், தாராள மனம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. இத்தகைய தான மனப்பான்மை மனிதனை உயர்ந்த வாழ்விற்கு வழிநடத்துகிறது.

पातु பாது – காப்பாற்றட்டும், பாதுகாக்கட்டும். இச்சொல் ஒரு பிரார்த்தனையாக வருகிறது. ஆசிரியரின் ஞானம், பணிவு, தன்னடக்கம் மற்றும் தான மனப்பான்மை ஆகியவை மாணவனை தீமைகளிலிருந்து பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்தாகும்.

अंहसः அம்ஹஸஃ – பாவம், தீமை, ஒழுக்கக் குறை, தவறான செயல்கள். மனிதனை வீழ்ச்சியடையச் செய்யும் தீய எண்ணங்கள், தவறான பழக்கங்கள், அறியாமை, சுயநலம் மற்றும் ஒழுக்கமின்மை ஆகிய அனைத்தையும் “அம்ஹஸஃ” என்ற சொல் குறிக்கிறது.

விளக்கம்;

இம்மந்திரம் மனிதனின் நல்வாழ்விற்கும் உயர்ந்த ஒழுக்க வளர்ச்சிக்கும் அடிப்படையாக அமையும் நான்கு முக்கியமான நற்குணங்களான ஞானம், தன்னடக்கம், பணிவு மற்றும் தான மனப்பான்மை ஆகியவற்றின் மகத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது. குறிப்பாக, இளமையில் அனுபவம் குறைவாகவும் மனம் மென்மையாகவும் இருக்கும் மாணவன் வாழ்க்கையின் பல்வேறு தாக்கங்களால் எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடியவன் என்பதையும், அவனை நல்வழியில் வளர்க்கும் பொறுப்பு ஆசிரியருக்குரியது என்பதையும் இம்மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

மாணவனின் மனம் இன்னும் முழுமையாக முதிர்ச்சி அடையாத நிலையிலிருப்பதால், நல்லதையும் கெட்டதையும் உடனடியாகப் பகுத்தறியும் திறன் அவனுக்கு எப்போதும் இருக்காது. எனவே, அவன் தவறான பழக்கங்கள், கெட்ட சிந்தனைகள் மற்றும் உலக ஆசைகளின் தாக்கத்திற்கு ஆளாகும் வாய்ப்பு உள்ளது. இதுபோன்ற நிலையில்தான் ஞானமிக்க ஆசிரியரின் பங்கு மிக முக்கியமானதாகிறது. “ப்ரஹ்மணஸ்பதி” என அழைக்கப்படும் ஆசிரியர், மாணவனுக்கு அறிவை மட்டும் கற்பிப்பதில்லை; மாறாக, உண்மையையும் பொய்யையும் வேறுபடுத்தி அறியும் திறனை வளர்த்து, வாழ்க்கையைச் சரியான திசையில் நடத்தும் சிந்தனையையும் அளிக்கிறார்.

அதே நேரத்தில், ஆசிரியரின் “இந்திர” தன்மை, அதாவது புலன்களை வென்று வாழும் தன்னடக்கம், மாணவனின் குணநல வளர்ச்சிக்கு முன்மாதிரியாக அமைகிறது. ஆசைகள் மற்றும் இன்பங்களின் அடிமையாக இல்லாமல், ஒழுக்க நெறியில் நிலைத்து வாழும் வாழ்க்கைமுறையை ஆசிரியர் தனது நடத்தையின் மூலம் மாணவர்களுக்குக் கற்றுத் தருகிறார். இத்தகைய தன்னடக்கம் மனிதனை பல தவறுகளிலிருந்தும் பாவச் செயல்களிலிருந்தும் பாதுகாக்கும் ஒரு வலிமையான அரணாக விளங்குகிறது.

மேலும், “ஸோம” எனக் குறிக்கப்படும் பணிவு, சாந்தம் மற்றும் இனிய குணம் ஆகியவை அறிவின் உண்மையான பலன்களாகும். அறிவு அகந்தையை உருவாக்காமல், பணிவை வளர்க்க வேண்டும் என்பதையே இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது. பணிவுடைய மனம் பிறரை மதிக்கவும், நல்ல அறிவுரைகளை ஏற்றுக்கொள்ளவும், தன்னைத் தொடர்ந்து மேம்படுத்திக்கொள்ளவும் உதவுகிறது. இதனால் மனிதன் உள்ளார்ந்த தூய்மையையும் மன அமைதியையும் பெறுகிறான்.

இம்மந்திரத்தின் இறுதியில் குறிப்பிடப்படும் “தக்ஷிணா” என்ற சொல், கொடுக்கும் மனப்பான்மை மற்றும் தான குணத்தின் உயர்வை எடுத்துரைக்கிறது. கல்வி பெற்று குடும்ப வாழ்க்கையில் நுழைந்த பிறகும், பிறருக்கு உதவுதல், பகிர்ந்து வாழ்தல், தாராள மனப்பான்மையுடன் செயல்படுதல் ஆகியவை மனிதனை பாவத்திலிருந்து விலக்கி, உயர்ந்த வாழ்விற்கு வழிநடத்துகின்றன. தானம் என்பது வெறும் பொருள் வழங்குதல் அல்ல; அது சுயநலத்தை அகற்றி, மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, சமூக நலனில் பங்கெடுக்கச் செய்யும் உயர்ந்த ஆன்மிகப் பண்பாகும்.

எனவே, இம்மந்திரம் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை முழுமையடைய அறிவு மட்டும் போதாது; அதனுடன் தன்னடக்கம், பணிவு மற்றும் தான மனப்பான்மையும் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. ஞானமிக்க ஆசிரியரின் வழிகாட்டுதலால் இந்நற்குணங்கள் மாணவனின் உள்ளத்தில் வேரூன்றி வளரும்போது, அவன் பாவங்களிலிருந்தும் தவறான பாதைகளிலிருந்தும் பாதுகாக்கப்பட்டு, ஒழுக்கம், மனிதநேயம், தூய்மை மற்றும் உயர்ந்த வாழ்வியல் நெறிகளுடன் வாழும் முழுமையான மனிதனாக உருவாகிறான். இதுவே இம்மந்திரத்தின் ஆழமான மற்றும் முழுமையான செய்தியாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனிதனை பாவம், அறியாமை மற்றும் தவறான பாதிப்புகளிலிருந்து காக்கும் அடிப்படை நற்குணங்களின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. வாழ்க்கை அனுபவம் குறைவாகவும், வெளிப்புற தாக்கங்களுக்கு எளிதில் ஆளாகக்கூடிய மனநிலையில் இருக்கும் மாணவனை, ஞானமிக்க ஆசிரியர் அறிவு, தன்னடக்கம் மற்றும் பணிவு ஆகிய உயர்ந்த பண்புகளால் வடிவமைக்கிறார். அறிவு அவனுக்கு உண்மையை அறியும் திறனை அளிக்கிறது; தன்னடக்கம் அவனை ஆசைகள் மற்றும் தவறான செயல்களிலிருந்து காக்கிறது; பணிவு அவனது குணநலன்களை மேம்படுத்தி, அறிவை நற்பயனுடன் பயன்படுத்தச் செய்கிறது. மேலும், வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டங்களில் பிறருக்குக் கொடுத்து உதவும் தான மனப்பான்மை அவனது உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, சுயநலத்தை நீக்கி, சமூகப் பொறுப்புணர்வை வளர்க்கிறது. எனவே, ஞானம், ஒழுக்கம், பணிவு மற்றும் தாராள மனப்பான்மை ஆகியவை ஒன்றிணைந்தாலே மனிதன் முழுமையான நற்பண்புடையவராக வளர்ந்து, பாவங்களிலிருந்தும் வீழ்ச்சியிலிருந்தும் பாதுகாக்கப்பட்டு, உயர்ந்த மனிதநேயமும் ஆன்மிகப் பண்புகளும் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ முடியும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.