सेमं नः काममा पृण गोभिरश्वैः शतक्रतो ।

स्तवाम त्वा स्वाध्यः ॥ ९ ॥

ஸேமம் நஃ காமமா ப்ருண கோபிரஷ்வைஃ ஶதக்ரதோ ।
ஸ்தவாம த்வா ஸ்வாத்யஃ ॥ 9 ॥

பொருள்:

सः ஸ – அந்த, அவ்வாறு, உண்மையாக. இங்கு இறைவனின் கருணையையும் அருளையும் சுட்டிக்காட்டும் சொல்லாக இது அமைந்துள்ளது. சாதகன் வேண்டுகின்ற உயர்ந்த ஆன்மீக விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வல்லவர் இறைவனே என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

इमम् இமம் – இந்த, இவ்வாறு உள்ள. இங்கு சாதகன் தனது உள்ளத்தில் கொண்டிருக்கும் உயர்ந்த விருப்பத்தைக் குறிக்கிறது. இது உலகியல் ஆசை அல்ல; இறைவனை உணர்ந்து, அவனைத் தியானித்து, அவனது மகிமையை உணரும் ஆன்மீக இலட்சியமாகும்.

नः நஃ – எங்களுடைய, எங்களுக்கு. இது தனிப்பட்ட ஒருவரின் வேண்டுதல் மட்டுமல்லாமல், அனைத்து சாதகர்களின் சார்பாகச் செய்யப்படும் பிரார்த்தனையாகும். மனிதகுலத்தின் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கான பொதுவான விருப்பத்தை இது வெளிப்படுத்துகிறது.

कामम् காமம் – விருப்பம், ஆசை, விரும்பப்படும் இலட்சியம்.இங்கு “காமம்” என்பது உலகியல் இன்பங்களுக்கான ஆசையை குறிக்கவில்லை. இறைவனை அறிய வேண்டும், அவனது மகிமையை உணர வேண்டும், அவனது நெறிப்படி வாழ வேண்டும் என்ற உயர்ந்த ஆன்மீக விருப்பத்தைக் குறிக்கிறது.

आ पृण ஆ ப்ருண – முழுமையாக நிறைவேற்று, பூர்த்தி செய். சாதகன் தனது ஆன்மீக விருப்பம் முழுமையாக நிறைவேற இறைவனிடம் வேண்டுகிறான். இந்த வேண்டுதல் வெளிப்புற செல்வங்களுக்காக அல்ல; இறைநினைவு நிலைத்திருக்க வேண்டுமென்ற ஆழ்ந்த பிரார்த்தனையாகும்.

गोभिः கோபிஃ – கோக்களால்; இங்கு ஞானேந்திரியங்களால்.வேத மொழியில் “கோ” என்பது ஒளி, அறிவு, பசு, புலன் போன்ற பல பொருள்களைக் குறிக்கிறது. இங்கு அது கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, தோல் ஆகிய ஞானேந்திரியங்களைக் குறிக்கிறது. இந்த புலன்கள் உலகப் பொருட்களை அறியும்போது, அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் இறைவனின் ஒழுங்கையும் மகிமையையும் உணர வேண்டும் என்பதே கருத்தாகும்.

अश्वैः அஷ்வைஃ – குதிரைகளால்; இங்கு கர்மேந்திரியங்களால். குதிரை வேகம் மற்றும் செயலாற்றலின் அடையாளமாகும். இங்கு அஷ்வம் என்பது கர்மேந்திரியங்களைக் குறிக்கிறது. மனிதனின் செயல்கள் அனைத்தும் இறைவனின் கட்டளைகளையும் தர்ம நெறிகளையும் நிறைவேற்றுவதில் ஈடுபட வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

शतक्रतो ஶதக்ரதோ – நூற்றாயிரம் அறிவும் செயலாற்றலும் உடையவர்; அளவற்ற ஞானமும் சக்தியும் கொண்ட இறைவன். “ஶதம்” என்பது எண்ணற்றது, “க்ரது” என்பது அறிவு, சிந்தனை, செயல் திறன் என்று பொருள். ஆகவே “ஶதக்ரது” என்பது எல்லையற்ற அறிவும், முடிவற்ற செயலாற்றலும் உடைய பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது. அனைத்திற்கும் ஆதாரமான இறைவனை இச்சொல் போற்றுகிறது.

स्तवाम ஸ்தவாம – நாங்கள் துதிக்கிறோம், புகழ்கிறோம். இங்கு துதி என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் செய்யப்படும் புகழ்ச்சி அல்ல. இறைவனின் குணங்களை அறிந்து, அவற்றை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்தி, அவனைப் போன்று வாழ முயற்சிப்பதே உண்மையான ஸ்தவனம் ஆகும்.

त्वा த்வா – உம்மை, உன்னை. இந்தச் சொல் பிரார்த்தனையின் மையத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சாதகனின் மனமும், புலன்களும், செயல்களும் அனைத்தும் இறைவனை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

स्वाध्यः ஸ்வாத்யஃ – ஆழ்ந்த தியானத்துடன் இருப்பவர்கள்; ஒருமுக சிந்தனையுடையவர்கள். “ஸு” + “ஆத்ய” என்ற அமைப்பில் இருந்து வந்த இச்சொல், நன்கு ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட மனநிலையைக் குறிக்கிறது. மனம் பல திசைகளில் அலைந்து திரியாமல், இறைவனின் மகிமை, குணங்கள் மற்றும் தெய்வீக வடிவத்தைத் தொடர்ந்து சிந்திக்கும் நிலையே “ஸ்வாத்யஃ” ஆகும்.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கம் என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் உலகில் பிறந்ததன் உண்மையான பயன் வெறும் பொருள், பதவி, புகழ் அல்லது இன்பங்களைப் பெறுவதில் இல்லை; மாறாக, தனது முழு ஆளுமையையும் இறைவனை நோக்கித் திருப்பி, இறைநினைவும் இறைநெறியும் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ்வதிலேயே உள்ளது என்பதை இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

மந்திரத்தில் இறைவன் “சதக்ரது” என்று அழைக்கப்படுகிறார். அதாவது, அளவற்ற அறிவும் முடிவற்ற செயலாற்றலும் கொண்ட பரம்பொருள். உலகில் உள்ள அனைத்து அறிவுக்கும், சக்திக்கும், இயக்கத்திற்கும் மூலமாக இருப்பவர் இறைவனே. அத்தகைய பரமாத்மாவை நோக்கி சாதகன் ஒரு உயர்ந்த பிரார்த்தனையை முன்வைக்கிறான். “எங்களுடைய இந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவாயாக” என்று வேண்டும்போது, அது உலகியல் ஆசைகளை அல்ல; இறைவனை அறிய வேண்டும், அவனது மகிமையை உணர வேண்டும், அவனது நெறிப்படி வாழ வேண்டும் என்ற ஆன்மீக இலட்சியத்தையே குறிக்கிறது.

இந்த மந்திரம் மனிதனின் ஞானேந்திரியங்களின் உண்மையான நோக்கத்தையும் விளக்குகிறது. கண்கள், காதுகள், மூக்கு, நாக்கு, தோல் ஆகிய புலன்கள் வெறும் உலகைப் பற்றிய தகவல்களை அறிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமல்ல; அவற்றின் மூலம் படைப்பின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் வெளிப்படும் இறைவனின் ஒழுங்கு, அறிவு, சக்தி மற்றும் மகிமையை உணர வேண்டும். உலகைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு தருணமும் இறைஞானத்தை நோக்கிய ஒரு வாயிலாக மாற வேண்டும் என்பதே “கோபிஃ” என்ற சொல்லின் ஆழமான கருத்தாகும்.

அதேபோல் “அஷ்வைஃ” என்ற சொல் மனிதனின் கர்மேந்திரியங்களைக் குறிக்கிறது. மனிதனின் செயல்கள் அனைத்தும் சுயநலத்திற்காக அல்லாமல், இறைவனின் தர்மநெறியை நிலைநாட்டவும், நன்மையை வளர்க்கவும், பிறருக்கு உதவவும் பயன்பட வேண்டும். மனிதனின் ஒவ்வொரு செயலும் இறைசேவையாக மாறும்போது, அவனுடைய வாழ்க்கை கர்மயோகத்தின் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறது.

மந்திரம் மேலும் மனத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. மனிதனின் மனம் பல திசைகளில் சிதறிச் செல்லாமல், இறைவனின் குணங்கள், அருள், மகிமை மற்றும் தெய்வீக இயல்புகளைத் தொடர்ந்து சிந்திக்கும் நிலையை அடைய வேண்டும். இதுவே “ஸ்வாத்யஃ” என்ற சொல்லின் சாரமாகும். ஒருமுகப்பட்ட சிந்தனை மற்றும் தியானத்தின் மூலம் மனம் தூய்மையடைகிறது; மனக்குழப்பங்கள் குறைகின்றன; இறைநினைவு வாழ்க்கையின் மையமாகிறது.

“ஸ்தவாம த்வா” என்று கூறும்போது, இறைவனைப் போற்றுதல் என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் செய்யப்படும் துதி அல்ல என்பதை மந்திரம் உணர்த்துகிறது. உண்மையான ஸ்தோத்திரம் என்பது இறைவனின் குணங்களை அறிந்து, அவற்றை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்தி, அவனைப் போன்ற உயர்ந்த குணநலன்களை வளர்த்துக் கொள்வதாகும். இறைவனைப் போற்றும் வாழ்க்கை என்பது இறைவனின் சத்தியம், கருணை, ஒழுக்கம், தூய்மை மற்றும் அன்பு ஆகிய குணங்களைத் தன்னுள் மலரச் செய்வதாகும்.

இவ்வாறு மனிதனின் புலன்கள், செயல்கள், சிந்தனைகள் மற்றும் மனவிருப்பங்கள் அனைத்தும் இறைவனை நோக்கி ஒருமுகப்படும்போது, அவன் படிப்படியாக தெய்வீக குணங்களைப் பெறத் தொடங்குகிறான். அவனுடைய அறிவு விரிவடைகிறது, செயல்கள் புனிதமடைகின்றன, மனம் அமைதியடைகிறது, வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாகிறது. அவன் இறைவனுக்கு மேலும் மேலும் நெருக்கமடைந்து, தன்னுடைய வாழ்வின் உயர்ந்த நோக்கத்தை அடைகிறான்.

எனவே, இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உன்னத பாக்கியம் என்பது இறைவனை நோக்கிய சிந்தனை, இறைநெறியுடன் கூடிய செயல், இறைமகிமையை உணரும் புலன்கள் மற்றும் ஒருமுகமான தியான மனம் ஆகியவற்றைப் பெறுவதாகும் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. மனிதனின் முழு ஆளுமையும் இறைநினைவிலும் இறைசேவையிலும் நிலைபெறும்போது, அவன் ஆன்மீக முன்னேற்றம், உள்ளார்ந்த அமைதி, உயர்ந்த குணநலம் மற்றும் தெய்வீக நிறைவு ஆகியவற்றை அடைகிறான். இதுவே மனித வாழ்வின் உண்மையான அழகும், உயர்ந்த செல்வமும், பரம நலனும் ஆகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலட்சியம் இறைவனை அறிந்து, அவனது மகிமையை உணர்ந்து, அவனது நெறிப்படி வாழ்வதாக இருக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. மனிதனின் ஞானேந்திரியங்கள் உலகைப் பற்றிய அறிவைப் பெறுவதோடு மட்டுமல்லாமல், படைப்பின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் இறைவனின் அறிவு, ஒழுங்கு மற்றும் மகிமையை உணரக் கூடியவையாக இருக்க வேண்டும். அதேபோல், கர்மேந்திரியங்கள் அனைத்தும் தர்மநெறியுடனும் இறைசேவை உணர்வுடனும் செயல்பட்டு, வாழ்க்கையைப் புனிதமான அர்ப்பணிப்பாக மாற்ற வேண்டும்.

மனிதனின் மனமும் சிந்தனைகளும் பல திசைகளில் சிதறிச் செல்லாமல், ஒருமுகப்பட்ட தியானத்துடன் இறைவனையே சிந்தித்து, அவனது குணங்களை வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்தும் நிலையை அடைய வேண்டும். உண்மையான இறைத் துதி என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் செய்யப்படும் புகழ்ச்சி அல்ல; இறைவனின் சத்தியம், கருணை, தூய்மை, ஒழுக்கம் மற்றும் அன்பு போன்ற தெய்வீக குணங்களைத் தன்னுள் வளர்த்துக் கொண்டு வாழ்வதே ஆகும்.

இவ்வாறு புலன்கள், செயல்கள், மனம் மற்றும் சிந்தனை ஆகிய அனைத்தும் இறைவனை நோக்கி ஒருமுகப்படும்போது, மனிதன் அறிவிலும் குணநலன்களிலும் உயர்ந்து, இறைவனுக்கு மேலும் மேலும் நெருக்கமடைகிறான். அதன் விளைவாக அவன் உள்ளார்ந்த அமைதி, ஆன்மீக முன்னேற்றம், தெய்வீக குணவளம் மற்றும் வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறைவை அடைகிறான். எனவே, மனித வாழ்வின் மிகப் பெரிய பாக்கியம் இறைநினைவில் நிலைத்து, வாழ்க்கையின் அனைத்து பரிமாணங்களையும் இறைநெறிக்கே அர்ப்பணித்து வாழ்வதே என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த மற்றும் நிலையான உபதேசமாகும்.