आ त्वा वहन्तु हरयो वृषणं सोमपीतये ।

इन्द्र त्वा सूरचक्षसः ॥ १ ॥

ஆ த்வா வஹந்து ஹரயோ விருஷ்ணம் ஸோமபீதயே ।
இந்த்ர த்வா ஸூரசக்ஷஸஃ ॥ 1 ॥

பொருள்:

आ ஆ – இங்கே; அண்மைக்கு; நம்மிடத்திற்கு. இச்சொல் இறைவனை நம் வாழ்க்கைக்குள் வரவேற்கும் அழைப்பாகும். இறைவன் நம்முடைய சிந்தனை, செயல், வாழ்க்கை ஆகிய அனைத்திலும் நிலைபெற வேண்டும் என்ற பக்தனின் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

त्वा த்வா – உம்மை; உங்களை. இங்கு பக்தன் இறைவனை நேரடியாக அழைக்கிறான். வாழ்க்கையின் உண்மையான ஆதாரமாகவும், அனைத்து நன்மைகளின் மூலமாகவும் விளங்கும் பரம்பொருளை நோக்கி அவன் தனது மனதைச் செலுத்துகிறான்.

वहन्तु வஹந்து – கொண்டு வரட்டும்; அடையச் செய்யட்டும்; சேர்க்கட்டும். இறைவனை அடைவதற்குத் தேவையான நற்பண்புகள், நற்செயல்கள் மற்றும் உயர்ந்த சிந்தனைகள் மனிதனை இறைநெருக்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

हरयः ஹரயஃ – துன்பங்களை அகற்றுபவர்கள்; பிறருடைய துயரங்களை நீக்குபவர்கள். இங்கு “ஹரயஃ” என்பது பிறரது துன்பங்களைப் போக்கி, அவர்களின் நலனுக்காக உழைக்கும் நல்லவர்களைக் குறிக்கிறது. தன்னலமற்ற சேவையும், பரோபகார மனப்பான்மையும் கொண்டவர்களே இறைவனை உண்மையாக அணுகத் தகுதியுடையவர்கள்.

वृषणम् விருஷ்ணம் – அருள்மழை பொழிபவர்; வளங்களை வழங்குபவர்; இன்பங்களைப் பொழிவவர். இறைவன் ஆன்மிகமும் உலகியலுமான நன்மைகளை மனிதனுக்கு வழங்குபவர். அவர் அருள் மழையைப் போல பொழிந்து வாழ்க்கையை வளப்படுத்துகிறார். இங்கு இறைவனின் கருணை, செழிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு ஆகிய குணங்கள் போற்றப்படுகின்றன.

सोमपीतये ஸோமபீதயே – சோமத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக; சோமத்தை அருந்துவதற்காக. இங்கு சோமம் என்பது உயிரின் நுட்ப சக்தி, ஆன்மிக ஆற்றல் மற்றும் தூய்மையான வாழ்க்கையின் சாரத்தை குறிக்கிறது. இந்த சோம சக்தியைப் பாதுகாப்பதற்கு இறைநினைவும், புலனடக்கமும், ஒழுக்கமும் அவசியம். இறைவன் உறையும் இடத்தில் காமம் குறையும்; காமம் குறையும் இடத்தில் சோம சக்தி பாதுகாக்கப்படும்.

 इन्द्र இந்த்ர – பேராற்றல் மிக்க இறைவன்; பரம ஐஸ்வர்யமுடையவன். இங்கு இந்திரன் என்பது வெறும் வேதத் தெய்வமாக மட்டுமல்லாமல், மனிதனை ஆளும் உயர்ந்த தெய்வீக சக்தியையும் குறிக்கிறது. எல்லா வலிமைகளுக்கும், அறிவுக்கும், வெற்றிக்கும் மூலமாக இருப்பவர் இறைவன்.

त्वा த்வா – உம்மை; உங்களை. இங்கு மீண்டும் இறைவனை நோக்கிய பக்தனின் கவனம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. வாழ்க்கையின் எல்லா உயர்வு களுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பவர் இறைவனே என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

सूरचक्षसः ஸூரசக்ஷஸஃ – சூரியனைப் போன்ற ஒளிமிக்க பார்வையுடைய வர்கள்; பிரகாசமான ஞானமுடையவர்கள். சூரியன் இருளை அகற்றி ஒளி வழங்குவது போல, ஞானம் அறியாமையை அகற்றுகிறது. அறிவின் ஒளியால் மனத்தின் இருள் நீங்கி, காமம், கோபம், பேராசை போன்ற குற்றங்கள் அழிகின்றன. ஞானத்தின் ஒளியுடன் வாழ்பவர்களே இறைவனை உணரத் தகுதியுடையவர்களாகின்றனர்.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனிதன் இறைவனை அடைவதற்குத் தேவையான உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறிகளை எடுத்துரைக்கிறது. குறிப்பாக பிறரது நலனுக்காக வாழும் பரோபகார மனப்பான்மை, சூரியனைப் போன்ற ஒளிமிக்க ஞானம், சோம சக்தியின் பாதுகாப்பு, புலனடக்கம் மற்றும் இறைநினைவு ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை இது வலியுறுத்துகிறது. இறைவனை உணர்வதும், அவரது அருளைப் பெறுவதும் வெறும் சடங்குகளால் மட்டுமல்ல; உயர்ந்த பண்புகளையும் தூய்மையான வாழ்க்கையையும் வளர்த்துக் கொள்வதன் மூலமே சாத்தியமாகும் என்பதை இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

மந்திரத்தின் தொடக்கத்தில் வரும் “ஆ த்வா வஹந்து” என்ற சொற்கள், “உம்மை எங்களிடம் கொண்டு வரட்டும்” என்ற பிரார்த்தனையை வெளிப்படுத்துகின்றன. இங்கு பக்தன் இறைவனைத் தனது வாழ்க்கையின் மையமாகக் கொள்ள விரும்புகிறான். இறைவன் மனிதனின் சிந்தனை, சொல், செயல் ஆகிய அனைத்திலும் நிலைபெற வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த ஆன்மிக விருப்பம் இதில் வெளிப்படுகிறது. மனிதனை இறைநெருக்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் சக்திகள் அவனது நற்பண்புகள், நல்லொழுக்கம் மற்றும் அறச்செயல்களே என்பதையும் இது குறிப்பதாகும்.

“ஹரயஃ” என்ற சொல், பிறரது துன்பங்களை அகற்றுபவர்களைக் குறிக்கிறது. பிறரின் வேதனையைத் தமது வேதனையாக உணர்ந்து, அவர்களின் நலனுக்காக உழைப்பவர்களே உண்மையான இறைபக்தர்கள். தன்னலமற்ற சேவை, கருணை, அன்பு மற்றும் பரோபகாரம் ஆகிய பண்புகள் மனிதனை இறைவனுக்கு நெருக்கமாக்குகின்றன. எல்லா உயிர்களுடைய நலனிலும் அக்கறை கொள்பவர்களே இறைவனின் அருளைப் பெறுவதற்குத் தகுதியானவர்களாகின்றனர்.

மந்திரத்தில் இறைவன் “விருஷணம்” என்று அழைக்கப்படுகிறார். அதாவது அருளையும் வளங்களையும் இன்பங்களையும் மழைபோல் பொழிபவர். எவ்வாறு மழை பூமியை வளப்படுத்தி உயிர்களை வாழ வைக்கிறதோ, அதுபோல இறைவன் தனது அருள், ஞானம், சக்தி மற்றும் கருணையால் மனித வாழ்க்கையை செழுமைப்படுத்துகிறார். உலகியல் நலன்களும் ஆன்மிக உயர்வும் அவரிடமிருந்தே கிடைக்கின்றன. ஆகவே அவர் உயிர்களுக்கு நன்மை வழங்கும் பரம கருணைமிக்க அருளாளர் எனப் போற்றப்படுகிறார்.

“ஸோமபீதயே” என்ற சொல், சோமத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் அனுபவிப்பதற்கும் இறைவனின் அருள் அவசியம் என்பதை உணர்த்துகிறது. இங்கு சோமம் என்பது உயிரின் நுட்ப சக்தி, ஆன்மிக ஆற்றல், தூய்மை மற்றும் வாழ்க்கையின் சாரம் ஆகும். இந்த சோம சக்தி பாதுகாக்கப்பட வேண்டுமெனில், மனிதன் புலனடக்கத்துடனும் ஒழுக்கத்துடனும் வாழ வேண்டும். இறைநினைவு நிறைந்த இடத்தில் காமம், பேராசை மற்றும் கீழான ஆசைகள் குறைகின்றன; அத்தகைய இடத்தில்தான் சோம சக்தி நிலைபெற்று மனிதனின் ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கு ஆதாரமாகிறது.

“இந்த்ர” என்ற சொல், பேராற்றல் மிக்க பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது. மனிதனை வழிநடத்தும் வலிமை, அறிவு, வெற்றி, பாதுகாப்பு மற்றும் ஆன்மிக ஒளி அனைத்திற்கும் மூல காரணமாக இருப்பவர் இறைவன். மனிதனின் உள்ளார்ந்த சக்திகளை விழிப்புணரச் செய்து, அவனை உயர்ந்த வாழ்க்கை நோக்கில் நடத்துபவர் அவர்.

“ஸூரசக்ஷஸஃ” என்ற சொல், சூரியனைப் போன்ற ஒளிமிக்க ஞானம் கொண்டவர்களைக் குறிக்கிறது. சூரியன் இருளை அகற்றி உலகிற்கு ஒளி வழங்குவது போல, ஞானம் அறியாமையையும் மன இருளையும் அகற்றுகிறது. ஞானத்தின் ஒளியால் காமம், கோபம், பேராசை, பொறாமை போன்ற உள்ளக எதிரிகள் அழிகின்றனர். அறிவின் ஒளியால் மனம் தூய்மையடைந்து, இறைவனை உணரும் தகுதியை மனிதன் பெறுகிறான். எனவே ஞானமும் இறைநெருக்கத்திற்கான முக்கியமான சாதனையாக இம்மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

இந்த மந்திரத்தின் மையக் கருத்து என்னவென்றால், மனிதன் பிறரது நலனில் அக்கறை கொண்டவனாகவும், சூரியனைப் போன்ற ஞான ஒளியுடன் வாழ்பவனாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதாகும். அவன் தனது உயிர்ச் சக்தியை வீணாக்காமல் பாதுகாத்து, புலனடக்கத்துடனும் இறைநினைவுடனும் வாழ வேண்டும். அத்தகைய வாழ்க்கையில் இறைவனின் அருள் நிலைபெற்று, உலகியல் மற்றும் ஆன்மிக நலன்கள் இரண்டும் கிடைக்கின்றன.

ஆக, இம்மந்திரம் மனிதனை பரோபகார உணர்வு, தூய்மையான ஒழுக்கம், புலனடக்கம், ஞான வளர்ச்சி மற்றும் இறைபக்தி ஆகியவற்றின் வழியில் நடத்துகிறது. பிறரது துயரங்களை நீக்கி, அறிவின் ஒளியை வளர்த்து, சோம சக்தியைப் பாதுகாத்து, இறைவனின் அருளை நாடி வாழ்பவனே வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறைவை அடைந்து, ஆனந்தமயமான ஆன்மிக உயர்வை பெறுவான் என்பதை இம்மந்திரம் ஆழமாகப் போதிக்கிறது.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம், இறைவனை அடைவதற்கான உண்மையான வழி உயர்ந்த மனிதப்பண்புகளையும் தூய்மையான ஆன்மிக வாழ்வையும் வளர்த்துக் கொள்வதிலேயே இருக்கிறது என்பதை உணர்த்துகிறது. பிறரது துன்பங்களை நீக்கி, அனைத்து உயிர்களுடைய நலனிலும் அக்கறை கொண்டு செயல்படும் பரோபகார மனப்பான்மை மனிதனை இறைவனுக்கு நெருக்கமாக்குகிறது. அதேபோல், சூரியனைப் போன்ற ஒளிமிக்க ஞானத்தை வளர்த்துக் கொண்டு அறியாமை, காமம், கோபம், பேராசை போன்ற மன இருள்களை அகற்ற வேண்டும். உயிரின் நுட்பமான சக்தியாகிய சோமத்தைப் பாதுகாக்க புலனடக்கமும் ஒழுக்கமும் அவசியம்; ஏனெனில் இறைநினைவு நிலைபெறும் இடத்தில்தான் சோம சக்தியும் ஆன்மிக ஆற்றலும் வளர்கின்றன. அருளையும் வளத்தையும் ஆனந்தத்தையும் மழைபோல் பொழியும் விருஷணமாகிய இறைவன், இத்தகைய நற்பண்புகளுடன் வாழ்பவர்களை உலகியல் மற்றும் ஆன்மிக நலன்களால் செழிக்கச் செய்கிறார். ஆகவே, கருணை, சேவை, ஞானம், சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் இறைபக்தி ஆகியவற்றை வாழ்க்கையின் அடிப்படையாகக் கொண்டு வாழ்வதன் மூலம் மனிதன் தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை நிறைவுறச் செய்து, இறையருளையும் ஆன்மிக உயர்வையும் அடைய முடியும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் முழுமையான போதனையாகும்.