अग्ने देवाँ इहा वह सादया योनिषु त्रिषु ।

परि भूष पिब ऋतुना ॥ ४ ॥

அக்னே தேவான் இஹா வஹ ஸாதயா யோநிஷு த்ரிஷு
பரி பூஷ பிப ருதுனா ॥ 4 ॥

பொருள்:

अग्ने அக்னே – அக்னியே; முன்னேற்றம் நோக்கிச் செல்லும் உயிரே; உள் ஒளிச் சக்தியே. இங்கு ‘அக்னி’ என்பது வெளிப்புற நெருப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை. முன்னேற்ற உணர்வு கொண்ட, உயர்ந்த வாழ்க்கையை நாடும் உயிரையே குறிக்கிறது. மனிதன் தனது வாழ்க்கையில் உயர்ந்த குணங்களை வளர்த்து முன்னேற வேண்டும் என்பதற்கான அழைப்பாக இச்சொல் அமைந்துள்ளது.

देवान् தேவான் – தேவர்கள்; தெய்வீக குணங்கள்; உயர்ந்த பண்புகள். இங்கு ‘தேவர்கள்’ என்பது வெளிப்புற தெய்வங்களை மட்டும் அல்ல; சத்தியம், சாந்தி, தன்னடக்கம், கருணை, அன்பு, ஞானம் போன்ற தெய்வீக பண்புகளைக் குறிக்கிறது. இத்தகைய நல்ல குணங்களை வாழ்க்கையில் ஏற்றுக் கொள்வதே உண்மையான முன்னேற்றமாகும்.

इह இஹ – இங்கு; இந்த மனித வாழ்க்கையில்; இவ்வுலக வாழ்வில். மனித வாழ்க்கையே ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கான அரிய வாய்ப்பு என்பதை இச்சொல் உணர்த்துகிறது. உயர்ந்த குணங்களை வேறு உலகில் அல்ல, இவ்வாழ்க்கையிலேயே நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்ற அறிவுறுத்தல் இதில் உள்ளது.

वह வஹ – கொண்டு வா; அழைத்து வா; ஏற்று நிலைநிறுத்து. தெய்வீக குணங்களை வாழ்க்கைக்குள் அழைத்து வந்து நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்ற செயற்பாட்டு உத்தரவு இது. நல்ல குணங்களைத் தேடி ஏற்றுக்கொள்வதே வாழ்க்கை வளர்ச்சியின் அடிப்படையாகும்.

सादया ஸாதயா – அமரச் செய்; நிலைநிறுத்து; இருக்கை அளி. தெய்வீக குணங்களை வெறும் நினைப்பாக மட்டும் வைக்காமல், வாழ்க்கையின் அடிப்படையான உள்ளார்ந்த நிலைகளில் உறுதியாக நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதே இச்சொல்லின் கருத்தாகும்.

योनिषु யோநிஷு – இடங்களில்; இருப்பிடங்களில்; ஆதார நிலைகளில். இங்கு ‘யோனி’ என்பது பிறப்பிடம் அல்லது ஆதார நிலையை குறிக்கிறது. மனிதனின் உள்ளார்ந்த செயற்பாடுகள் தோன்றும் இடங்களைக் குறிக்கும் சொல்லாக இது பயன்படுத்தப்படுகிறது.

त्रिषु த்ரிஷு – மூன்றில்; மூன்று இடங்களில். இங்கு குறிப்பிடப்படும் மூன்று இடங்கள் இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி ஆகும். மனித வாழ்க்கையின் செயல்பாடுகளும் உயர்வும் இம்மூன்றின் நிலையைப் பொறுத்தே அமைகின்றன.

परि பரி – சுற்றிலும்; முழுமையாக; அனைத்துப் பக்கங்களிலும். வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியை மட்டும் அல்லாமல் முழு வாழ்வையும் தெய்வீக குணங்களால் சூழவைக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.

भूष பூஷ – அலங்கரி; அழகுபடுத்து; உயர்வுறச் செய். இங்கு அலங்காரம் என்பது வெளிப்புற ஆடை அல்லது ஆபரணம் அல்ல. தெய்வீக குணங்களால் வாழ்க்கையை அழகுபடுத்துதல் என்பதே உண்மையான ‘பூஷணம்’ என்று மந்திரம் கூறுகிறது. மனம், சொல், செயல் ஆகியவற்றின் தூய்மையே மனிதனின் உயர்ந்த அலங்காரம்.

पिब பிப – பருகு; ஏற்று; பாதுகாத்து அனுபவி. இங்கு ‘சோமபானம்’ என்பது வெளிப்புற பானத்தை அருந்துதல் அல்ல. உடலில் உருவாகும் உயிர்சக்தியைப் பாதுகாத்து அதன் பலனை வாழ்க்கையில் நிலைநிறுத்துதல் என்பதே இச்சொல்லின் ஆழ்ந்த பொருளாகும். சக்தியின் பாதுகாப்பே உண்மையான சோமபானம் என்று விளக்கம் கூறுகிறது.

ऋतुना ருதுனா – உரிய காலத்தில்; காலம் தாழாமல்; சமயோசிதமாக. உயிர்சக்தி பாதுகாப்பு தாமதிக்கக் கூடாத செயல் என்பதை இச்சொல் உணர்த்துகிறது. குறிப்பாக உயிர்சக்தி மிகுந்த காலங்களில் சுயஒழுக்கம் மற்றும் சக்தி பாதுகாப்பு மிகவும் அவசியமானவை.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான முன்னேற்றம் எதில் இருக்கிறது என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கும் வேதப் போதனையாகும். இந்த மந்திரம், மனிதன் தனது வாழ்க்கையை தெய்வீக குணங்களால் நிரப்பி, இந்திரியங்கள், மனம் மற்றும் புத்தியைப் பரிசுத்தமாக்கி, உயிர்சக்தியைப் பாதுகாத்து வாழ வேண்டும் என்ற உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறியை விளக்குகிறது.

மந்திரம் முதலில் “அக்னே” என்று அழைக்கிறது. இங்கு ‘அக்னி’ என்பது வெளிப்புற நெருப்பைக் குறிக்கவில்லை; மாறாக முன்னேற்றத்தை நாடும், உயர்ந்த வாழ்வை விரும்பும் உயிரைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தனது வாழ்க்கையில் உயர வேண்டும் என்றால், அவன் வெளிப்புற முன்னேற்றத்தை மட்டுமல்ல, உள்மன வளர்ச்சியையும் நாட வேண்டும். உண்மையான வளர்ச்சி என்பது நல்ல குணங்களைப் பெற்று வாழ்வதே என்று இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

அடுத்து வரும் “தேவான் இஹா வஹ” என்ற சொற்கள், “இந்த மனித வாழ்க்கைக்குள் தெய்வீக குணங்களை அழைத்து வா” என்ற ஆழமான அழைப்பாகும். இங்கு ‘தேவர்கள்’ என்பது சத்தியம், சாந்தி, தன்னடக்கம், கருணை, அன்பு, ஞானம், அஹிம்சை போன்ற உயர்ந்த பண்புகளைக் குறிக்கின்றன. மனித வாழ்க்கையில் இத்தகைய குணங்களை ஏற்றுக்கொள்வதே உண்மையான முன்னேற்றமாகும். நல்ல குணங்களைத் தன்னுள் வரவேற்காத வாழ்க்கை வெறுமையாகிவிடும்; ஆனால் தெய்வீக பண்புகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் வாழ்க்கை ஒளிமிக்கதாக மாறுகிறது.

மந்திரத்தின் மையப்பகுதியான “ஸாதயா யோநிஷு த்ரிஷு” மிக முக்கியமான உபதேசத்தை வழங்குகிறது. ‘மூன்று இடங்கள்’ என்று கூறப்படுவது இந்திரியங்கள், மனம் மற்றும் புத்தி ஆகும். மனிதனின் எண்ணம், சொல் மற்றும் செயல் அனைத்திற்கும் இம்மூன்றே ஆதாரமாக உள்ளன. அவை கவனமின்றி விடப்பட்டால் ஆசை, கோபம், பேராசை, அறியாமை போன்ற அசுர குணங்களின் இருப்பிடமாக மாறிவிடுகின்றன. இதனைத் தவிர்க்க, முன்னேற்றம் நாடும் மனிதன் இம்மூன்றிலும் தெய்வீக குணங்களை அமர்த்த வேண்டும் என்று மந்திரம் கூறுகிறது. அப்போது இந்திரியங்கள் அறிவு மற்றும் யோகநெறியில் இயங்குகின்றன; மனம் சுத்தமடைந்து சாந்தி, அக்கோபம், திருப்தி, பொறுமை ஆகியவற்றால் நிரம்புகிறது; புத்தி தெளிவடைந்து உண்மையை அறியும் சக்தியைப் பெறுகிறது.

இதன் பின்பு மந்திரம் “பரி பூஷ” என்று கூறுகிறது. இதன் பொருள், “உன் வாழ்க்கையை முழுமையாக அலங்கரித்துக்கொள்” என்பதாகும். ஆனால் இங்கு அலங்காரம் என்பது வெளிப்புற ஆடம்பரமோ ஆபரணமோ அல்ல. மனிதனின் உண்மையான அலங்காரம் அவனது குணநலன்களே என்று மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. உயிர்சக்தி பாதுகாக்கப்படும் போது மனிதனின் வாழ்க்கையில் அச்சமின்மை, ஒளி, வீரியம் மற்றும் ஒழுக்கம் வளர்கின்றன. மனம் சத்த்வசுத்தி, சத்தியம், அக்கோபம், சாந்தி, பேராசையின்மை, பொறுமை மற்றும் திருப்தியால் நிரம்புகிறது. இந்திரியங்கள் அறிவைப் பெறவும், கர்மயோகத்தை நடைமுறைப்படுத்தவும் உதவுகின்றன. கைகள் தானம், யஜ்ஞம், அஹிம்சை, தியாகம் மற்றும் தூய்மையான செயல்களில் ஈடுபடுகின்றன; வாக்கு சுயபடிப்பு மற்றும் பழிச்சொல் அற்ற உயர்ந்த பேச்சால் ஒளிர்கிறது; உடல் தவமயமான ஒழுக்கத்தைக் கொண்டதாகிறது; இதயம் எளிமை, தயை, மிருதுதன்மை, பகைமையின்மை மற்றும் அகந்தையின்மையால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.

இம்மந்திரத்தின் நிறைவான உபதேசம் “பிப ருதுனா” என்ற சொல்லில் அடங்கியுள்ளது. அதாவது, இவ்வனைத்திற்கும் அடிப்படையான உயிர்சக்தியை உரிய காலத்தில் பாதுகாத்து அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதாகும். இங்கு ‘சோமபானம்’ என்பது வெளிப்புற பானத்தை அருந்துதல் அல்ல; உடலில் உருவாகும் சக்தியை வீணாக்காமல் காத்து அதன் பலனை வாழ்வில் நிலைநிறுத்துவதாகும். சக்தியின் பாதுகாப்பே உண்மையான சோமபானம் என்று மந்திரம் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

எனவே இம்மந்திரம் முழுமையாக நோக்கினால், மனிதன் தனது இந்திரியங்கள், மனம் மற்றும் புத்தி ஆகிய மூன்றையும் தெய்வீக குணங்களின் இருப்பிடமாக மாற்ற வேண்டும் என்று போதிக்கிறது. உயிர்சக்தியைப் பாதுகாத்து வாழும் மனிதன் அச்சமின்மை, மனச் சுத்தி, ஞானம், கருணை மற்றும் ஒழுக்கம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகளால் அலங்கரிக்கப்படுகிறான். இவ்வாறு தன்னுள் தேவர்களை அமர்த்தி வாழ்பவனே உண்மையான ‘அக்னி’ முன்னேற்றம் நோக்கிச் செல்லும் உயிர் ஆக விளங்கி, உடல் நலம், மன ஒளி மற்றும் ஆன்மிக உயர்வு நிறைந்த வாழ்க்கையை அடைகிறான்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான முன்னேற்றம் வெளிப்புற சாதனைகளில் அல்ல, இந்திரியங்கள், மனம் மற்றும் புத்தியை தெய்வீக குணங்களால் பாதுகாத்து உயர்த்துவதிலேயே இருக்கிறது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. மனிதன் தனது வாழ்க்கையில் சத்தியம், சாந்தி, தன்னடக்கம், கருணை, ஞானம் போன்ற தெய்வீக பண்புகளை அழைத்து வந்து, அவற்றை உள்ளத்தின் மூன்று ஆதாரங்களான இந்திரியம், மனம் மற்றும் புத்தியில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். அவை வெறுமையாக விடப்பட்டால் ஆசை, கோபம் மற்றும் அசுர குணங்களின் இருப்பிடமாக மாறிவிடும்; ஆனால் தெய்வீக குணங்களால் நிரம்பும்போது வாழ்க்கை பரிசுத்தமடைந்து ஒளிமிக்கதாகிறது. இதற்கான அடிப்படை உயிர்சக்தியின் பாதுகாப்பாகிய சோமரட்சையாகும்; சக்தியை உரிய காலத்தில் காத்து வாழ்வதே உண்மையான சோமபானம் ஆகும். சக்தி பாதுகாக்கப்படும் போது மனிதனின் வாழ்க்கையில் அச்சமின்மை, தேஜஸ், மனத் தூய்மை, ஞானம், யோகநிலை, தானம், அஹிம்சை, சுயபடிப்பு, எளிமை, தயை மற்றும் அகந்தையின்மை போன்ற உயர்ந்த குணங்கள் மலர்கின்றன. ஆகவே இம்மந்திரம், தன் உள்நிலைகளை தேவர்களின் இருப்பிடமாக மாற்றி, உயிர்சக்தியைப் பாதுகாத்து வாழ்பவனே உண்மையான முன்னேற்றமுள்ள ‘அக்னி’யாக இருந்து உடல் நலம், மன ஒளி மற்றும் ஆன்மிக உயர்வு நிறைந்த வாழ்க்கையை அடைகிறான் என்ற ஆழ்ந்த வேத உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது.