ये यजत्रा य ईड्यास्ते ते पिबन्तु जिह्वया ।

मधोरग्ने वषट्कृति ॥ ८ ॥

யே யஜத்ரா ய ஈட்யாஸ்தே தே பிபந்து ஜிஹ்வயா ।
மதோரக்னே வஷட்க்ருதி ॥ 8 ॥

பொருள்:

ये யே – யார், அவர்கள். “யே” என்பது குறிப்பிட்ட உபாசகர்களைக் குறிக்கிறது. முந்தைய மந்திரங்களில் விவரிக்கப்பட்ட யஜ்ஞவாழ்வு, தர்மநெறி மற்றும் இறைநினைவோடு வாழும் மனிதர்களை இச்சொல் சுட்டுகிறது.

यजत्राः யஜத்ராஃ – யஜ்ஞம் செய்பவர்கள்; யாகமய வாழ்வால் தம்மைக் காத்துக் கொள்பவர்கள். “யஜ்” என்பது யாகம், அர்ப்பணிப்பு, தியாகம் என்று பொருள். “யஜத்ரா” என்போர் வெறும் வேள்விச் சடங்கு செய்பவர்கள் அல்ல; வாழ்க்கையையே யஜ்ஞமாக மாற்றியவர்கள். தன்னலத்தைத் துறந்து, சுயநலமற்ற வாழ்வை நடத்தி, யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கையின் மூலம் தம்மைத் தாமே காத்துக் கொள்பவர்களே “யஜத்ராஃ” எனப்படுகின்றனர்.

य ய – யார், எவர்கள். இச்சொல், அடுத்ததாக வரும் “ஈட்யா” எனும் பண்பை உடையவர்களைச் சுட்டுகிறது. இது உபாசகர்களின் இன்னொரு உயர்ந்த குணத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது.

ईड्याः ஈட்யாஃ – துதிக்கத் தகுந்தவர்கள்; இறைத் துதியில் சிறந்தவர்கள். “ஈட்” என்பது துதி, புகழ்ச்சி, இறைநினைவு என்று பொருள். “ஈட்யாஃ” என்போர் இறைவனைப் புகழ்வதில் சிறந்தவர்கள். ஆனால் இங்கு துதி என்பது வெறும் பாடலோ வார்த்தையோ அல்ல. விளக்க உரைப்படி, வாழ்க்கையை இறைநெறிக்கேற்ப அமைத்து, சுயநலமற்ற யஜ்ஞவாழ்வை நடத்துவதே உண்மையான இறைத் துதி. ஆகவே, வாழ்க்கையாலேயே இறைவனைப் போற்றுகிறவர்களே “ஈட்யாஃ”.

ते ते தே தே – அவர்கள் அவர்கள்; அந்த மனிதர்கள். இந்த இரட்டைப் பயன்பாடு, யஜத்ரர்களும் ஈட்யர்களும் எனும் அந்த உயர்ந்த மனிதர்களை வலியுறுத்திக் காட்டுகிறது. உண்மையான யஜ்ஞவாழ்வும் இறைத் துதியும் ஒன்றிணைந்தவர்களே இங்கு குறிப்பிடப்படுகிறார்கள்.

पिबन्तु பிபந்து – அருந்தட்டும்; அனுபவிக்கட்டும். “பிபந்து” என்பது வெறும் பானம் அருந்துதல் அல்ல; உயர்ந்த ஆன்மிக மற்றும் வாழ்வியல் அனுபவத்தைப் பெறுதல் என்று பொருள். இங்கு, அந்த உபாசகர்கள் இனிமையான, சுத்தமான மற்றும் உயிரை உயர்த்தும் அனுபவங்களை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற வேண்டுகோள் உள்ளது.

जिह्वया ஜிஹ்வயா – நாவால்; ஜிஹ்வையால். “ஜிஹ்வா” என்பது சுவை உணரும் உறுப்பாக மட்டுமல்ல; தேர்வு செய்யும் சக்தியையும் குறிக்கிறது. நாவு சாத்த்விகமான, இனிய, தூய்மையான அன்னரசங்களையே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். உணவு மனிதனின் உடல் மற்றும் மனநிலையை வடிவமைக்கிறது. ஆகவே, ஜிஹ்வையின் ஒழுக்கம் ஆன்மிக வாழ்வின் முக்கிய அங்கமாக மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

मधोः மதோஃ – இனிய ரசம்; மதுரம்; இனிமையான சாரம். “மதோஃ” என்பது வெறும் சுவை இனிமையை மட்டும் குறிக்கவில்லை. இது இனிமை தரும், சாத்த்விகமான, உயிரை உயர்த்தும் அன்னரசத்தையும் ஆன்மிக மதுரத்தையும் குறிக்கிறது. மனிதன் இனிமையும் சுத்தமும் கொண்ட உணவையும் வாழ்வியலையும் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்; அத்தகைய இனிமை உடலிலும் மனத்திலும் சாந்தத்தையும் சமநிலையையும் உருவாக்குகிறது.

अग्ने அக்னே – அக்னியே! இறைஒளியே! வழிநடத்துபவரே! இங்கு அக்னி என்பது மனிதனை உயர்ந்த பாதையில் நடத்தும் பரமாத்மா அல்லது இறைஒளி. அவரது அருளால் மனித வாழ்க்கை யஜ்ஞமயமாகவும் சுயநலமற்றதாகவும் மாற வேண்டும் என்பதே மந்திரத்தின் வேண்டுதல்.

वषट्कृति வஷட்க்ருதி – ஸ்வாஹாகாரமுடையது;  யஜ்ஞ அர்ப்பணிப்பால் நிரம்பிய வாழ்க்கை. “வஷட்” என்பது யாக அர்ப்பணிப்பின் ஒலி; “க்ருதி” என்பது செயல் அல்லது வாழ்க்கை முறையை குறிக்கிறது. “வஷட்க்ருதி” என்பது ஸ்வார்த்த தியாகம் கொண்ட யஜ்ஞமய வாழ்க்கை என்று பொருள். தன்னலம் குறைந்து, அர்ப்பணிப்பு மற்றும் பகிர்வு அதிகரிக்கும் போது வாழ்க்கை “வஷட்க்ருதி” ஆகிறது. இது மனித வாழ்க்கை முழுவதையும் இறை அர்ப்பணிப்பாக மாற்ற வேண்டியதைக் குறிக்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம், உண்மையான இறை உபாசனை, யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கை, நாவு ஒழுக்கம் மற்றும் சாத்த்விகமான வாழ்வியல் ஆகியவற்றின் ஆழ்ந்த தொடர்பை எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் இறைவனை உண்மையாகப் போற்றுவது வெறும் வார்த்தைத் துதியாலும் சடங்குகளாலும் மட்டும் நிகழ்வதில்லை; மாறாக, அவனுடைய உணவு, நடத்தை, மனநிலை மற்றும் வாழ்வியல் முறையே இறைத் துதியாக மாற வேண்டும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

மந்திரம் முதலில் “யே யஜத்ராஃ” என்று கூறி, யஜ்ஞவாழ்வை மேற்கொள்பவர்களைப் பற்றி பேசுகிறது. “யஜத்ரா” என்போர் வெறும் வேள்விச் சடங்கு செய்பவர்கள் அல்ல; வாழ்க்கையையே யஜ்ஞமாக மாற்றியவர்கள். அவர்கள் சுயநலத்தைத் துறந்து, தியாகம், பகிர்வு மற்றும் அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த வாழ்வை நடத்துகின்றனர். இத்தகைய யஜ்ஞமய வாழ்க்கை மனிதனை உள்ளார்ந்த வீழ்ச்சியிலிருந்து காத்து, அவனுக்கே அவன் ஒரு பாதுகாப்பாக அமைகிறது. ஆகவே, யஜ்ஞம் என்பது வெளிப்புற வேள்வியைத் தாண்டி, தன்னலமற்ற வாழ்வின் உயர்ந்த வடிவமாக இங்கு விளக்கப்படுகிறது.

இதனுடன் இணைந்து “ய ஈட்யாஃ” என்று மந்திரம் கூறுகிறது. “ஈட்யா” என்போர் இறைத் துதியில் சிறந்தவர்கள். ஆனால் இங்கு துதி என்பது வெறும் பாடல்களோ வார்த்தைகளோ அல்ல. விளக்க உரைப்படி, வாழ்க்கையையே இறைநெறிக்கேற்ப அமைத்து, யஜ்ஞமயமான சுயநலமற்ற வாழ்வை நடத்துவதே உண்மையான இறைத் துதியாகும். மனிதன் தனது செயல்கள், எண்ணங்கள் மற்றும் வாழ்வியல் மூலம் இறைவனைப் போற்றும் போது தான் அவன் உண்மையான “ஈட்யன்” ஆகிறான். இவ்வாறு, யஜ்ஞவாழ்வும் இறைத் துதியும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதவை என்று மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

இந்த உயர்ந்த மனிதர்களைப் பற்றியே “தே தே” என்ற வலியுறுத்தலுடன் மந்திரம் பேசுகிறது. யஜத்ரர்களும் ஈட்யர்களுமான அந்த மனிதர்கள் ஒரு சிறப்பான வாழ்க்கை ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. அதுவே “பிபந்து ஜிஹ்வயா மதோஃ” என்ற பகுதியின் கருத்தாகும்.

இங்கு “பிபந்து” என்பது வெறும் பானம் அருந்துதல் அல்ல; உயர்ந்த அனுபவத்தை ஏற்றுக் கொள்வதைக் குறிக்கிறது. “ஜிஹ்வயா” என்பது நாவைச் சுட்டினாலும், அது சுவை உணர்வைத் தாண்டி தேர்வு செய்யும் ஒழுக்கத்தையும் குறிக்கிறது. மனிதன் எதை உட்கொள்கிறான் என்பது அவனுடைய உடல் மற்றும் மனநிலையை வடிவமைக்கிறது. ஆகவே, நாவு சாத்த்விகமான, தூய்மையான, இனிய அன்னரசங்களையே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது.

“மதோஃ” என்பது இனிமையான ரசம் அல்லது மதுர சாரம் என்று பொருள். இது வெறும் சுவை இனிமை அல்ல; உயிரை உயர்த்தும் சுத்தமான உணவு, இனிய வாழ்வியல் மற்றும் மன அமைதியைத் தரும் ஆன்மிக மதுரம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. சாத்த்விகமான உணவு உடலை மட்டுமல்ல, மனத்தையும் சாந்தமாகவும் சமநிலையுடனும் ஆக்குகிறது. இதனால், உணவின் தூய்மை மற்றும் மனத்தின் தூய்மை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்பதை மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

இந்தப் பிரார்த்தனை “அக்னே” என்ற அழைப்புடன் இறைவனை நோக்கிச் செல்கிறது. இங்கு அக்னி என்பது மனிதனை உயர்ந்த பாதையில் நடத்தும் பரமாத்மா அல்லது இறைஒளி. அவரது அருளால் மனித வாழ்க்கை உயர்ந்த ஒழுக்கமும் இனிமையும் கொண்டதாக மாற வேண்டும் என்பதே வேண்டுதல்.

மந்திரத்தின் இறுதிச் சொல் “வஷட்க்ருதி” மிகவும் ஆழ்ந்த கருத்தைக் கொண்டது. “வஷட்” என்பது யாகத்தில் அர்ப்பணிப்பைக் குறிக்கும் ஒலி; “க்ருதி” என்பது செயல் அல்லது வாழ்க்கைமுறை. இங்கு “வஷட்க்ருதி” என்பது ஸ்வார்த்த தியாகம் மற்றும் இறை அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த வாழ்க்கை என்று விளக்கப்படுகிறது. மனிதன் தன்னலத்தைத் துறந்து, தனது வாழ்க்கையை பிறருக்குப் பயன்படும் அர்ப்பணிப்பாக மாற்றும் போது, அவனுடைய வாழ்வே ஒரு யஜ்ஞமாக மாறுகிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை ஒரு முழுமையான ஆன்மிகப் பயணமாகக் காட்டுகிறது. யஜ்ஞமயமான சுயநலமற்ற வாழ்வு, வாழ்க்கையாலேயே இறைவனைத் துதித்தல், நாவு ஒழுக்கம், சாத்த்விகமான உணவு, இனிய வாழ்வியல் மற்றும் முழுமையான இறை அர்ப்பணிப்பு — இவை அனைத்தும் ஒரே ஆன்மிகச் சிந்தனையின் அங்கங்கள் என்று இது எடுத்துரைக்கிறது. ஆகவே, இம்மந்திரம் மனிதனை வெறும் வெளிப்புற வழிபாட்டிலிருந்து உள்ளார்ந்த தூய்மை, உணவு ஒழுக்கம் மற்றும் அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த யஜ்ஞவாழ்விற்கு உயர்த்தும் ஆழ்ந்த வேத வாழ்வியல் உபதேசமாக விளங்குகிறது.

முடிவுரை

இந்த மந்திரம், உண்மையான இறை உபாசனையும் யஜ்ஞவாழ்வும் வெறும் சடங்குகள் அல்லது வாய்மொழித் துதிகளில் மட்டும் இல்லாமல், மனிதனின் முழு வாழ்க்கை முறையிலும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. யஜத்ரர்கள் எனப்படுவோர் தன்னலத்தைத் துறந்து, அர்ப்பணிப்பு மற்றும் பகிர்வு நிறைந்த யஜ்ஞமயமான வாழ்க்கையின் மூலம் தம்மைக் காத்துக் கொள்பவர்கள்; ஈட்யர்கள் என்போர் வாழ்க்கையையே இறைத் துதியாக மாற்றி, செயல்களாலும் குணநலன்களாலும் இறைவனைப் போற்றுபவர்கள் ஆவர். ஆகவே, உண்மையான இறைத் துதி வார்த்தைகளில் அல்ல; வாழ்வின் தரத்திலும் இறைநெறியிலும் உள்ளது என்பதை மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

மேலும், “ஜிஹ்வயா மதோஃ பிபந்து” என்ற கருத்தின் மூலம், நாவு ஒழுக்கமும் சாத்த்விகமான உணவுமுறையும் ஆன்மிக வாழ்வின் அத்தியாவசிய அங்கங்களாக வலியுறுத்தப்படுகின்றன. மனிதன் ஏற்றுக் கொள்ளும் உணவு அவனுடைய உடல், மனம் மற்றும் வாழ்வியலை வடிவமைப்பதால், இனிமையும் தூய்மையும் கொண்ட அன்னரசங்களை மட்டுமே உட்கொள்வது உயர்ந்த வாழ்விற்கான அடிப்படையாகும். இந்த இனிமை வெறும் சுவையில் மட்டுமல்ல; மன அமைதி, சாந்தம் மற்றும் இனிய நடத்தையிலும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதையும் மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது.

“அக்னே” மற்றும் “வஷட்க்ருதி” என்ற கருத்துகளின் மூலம், மனித வாழ்க்கை முழுவதும் இறை அர்ப்பணிப்பாகவும் ஸ்வார்த்த தியாகம் நிறைந்த யஜ்ஞமாகவும் மாற வேண்டும் என்ற உயர்ந்த இலக்கு முன்வைக்கப்படுகிறது. தன்னலம் குறைந்து, இறைநினைவும் பகிர்வும் பெருகும் போது வாழ்க்கை உண்மையான யஜ்ஞமாகிறது. எனவே, இந்த மந்திரம் யஜ்ஞமயமான சுயநலமற்ற வாழ்வு, வாழ்க்கையாலேயே இறைவனைத் துதித்தல், நாவு ஒழுக்கம், சாத்த்விக உணவு மற்றும் முழுமையான இறை அர்ப்பணிப்பு ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து, மனிதனை உள்ளார்ந்த தூய்மை மற்றும் பரிபூரண ஆன்மிக வாழ்விற்கு உயர்த்தும் ஆழ்ந்த வேத வாழ்வியல் உபதேசமாக விளங்குகிறது.