तान्यजत्राँ ऋतावृधोऽग्ने पत्नीवतस्कृधि ।

मध्वः सुजिह्व पायय ॥ ७ ॥

தாந்யஜத்ரான் ருதாவ்ருதோऽக்னே பத்நீவதஸ்க்ருதி ।
மத்வஃ ஸுஜிஹ்வ பாயய ॥ 7 ॥

பொருள்:

तान् தான் – அவர்களை, அந்த உபாசகர்களை. “தான்” என்பது முந்தைய மந்திரங்களில் குறிப்பிடப்பட்ட உண்மையான உபாசகர்களைக் குறிக்கிறது. ஞானம், மனஒழுக்கம், சோம ரட்சிப்பு மற்றும் இறைநினைவோடு வாழும் ஆன்மிக சாதகர்களே இங்கு குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

यजत्रान् யஜத்ரான் – யஜ்ஞம் செய்பவர்கள்; யாகமூலம் தம்மைக் காத்துக் கொள்பவர்கள். “யஜ்” என்பது யாகம், அர்ப்பணிப்பு, தெய்வீக செயல் என்று பொருள். “யஜத்ரான்” என்போர் வாழ்க்கையை யஜ்ஞமாக மாற்றியவர்கள். விளக்க உரைப்படி, இவர்கள் யாகத்தின் மூலம் தம்மைத் தாமே காத்துக் கொள்கிறார்கள். இங்கு யஜ்ஞம் என்பது வெறும் நெருப்பு வேள்வி அல்ல; கடமை, தியாகம், பகிர்வு மற்றும் இறைநெறி கொண்ட வாழ்வை குறிக்கிறது.

ऋतावृधः ருதாவ்ருதஃ –  ருதத்தை வளர்ப்பவர்கள்; ஒழுங்கையும் சத்திய நெறியையும் உயர்த்துபவர்கள். “ऋत” (ருதம்) என்பது பிரபஞ்ச ஒழுங்கு, தர்ம நெறி, இயற்கைச் சட்டம் என்று பொருள்; “வ்ருத” என்பது வளர்த்தல், உயர்த்தல். “ருதாவ்ருதஃ” என்போர் வாழ்க்கையில் ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு, நேர்மை மற்றும் தர்மத்தை வளர்த்துக் கொள்பவர்கள். விளக்க உரைப்படி, இவர்கள் வாழ்க்கையை சீரும் சமநிலையும் உடைய முறையில் நடத்துகின்றனர். யஜ்ஞவாழ்க்கை மனிதனை ஒழுங்கற்ற நிலையிலிருந்து தர்மமிக்க வாழ்க்கைக்குக் கொண்டு செல்கிறது என்பதையே இச்சொல் காட்டுகிறது.

अग्ने அக்னே –  அக்னியே! முன்னே நடத்துபவரே! இறைஒளியே! இங்கு “அக்னி” என்பது வெறும் நெருப்பு அல்ல; மனிதனை உயர்வுப் பாதையில் நடத்தும் தெய்வீக ஒளி. உபாசகர்களை உள்ளார்ந்த வளர்ச்சிக்கும் தர்மவாழ்க்கைக்கும் வழிநடத்தும் இறை வழிகாட்டியாக அக்னி அழைக்கப்படுகிறார்.

पत्नीवतः பத்நீவதஃ – உத்தமமான மனைவியுடையவர்கள்; யஜ்ஞநெறி கொண்ட குடும்ப வாழ்க்கையுடையவர்கள். “பத்நீ” என்பது வெறும் மனைவி என்ற பொருளில் மட்டும் அல்ல; யஜ்ஞத்திற்கும் தர்ம வாழ்விற்கும் துணையாக இருப்பவளை குறிக்கிறது. குடும்ப வாழ்க்கையின் திசை மனைவியின் பண்புகளால் பெரிதும் பாதிக்கப்படுகிறது. யஜ்ஞவிருத்தி, பகிர்வு, தர்மம் மற்றும் இறைநெறி நிலைபெறுமா அல்லது வெறும் போக–விருப்ப வாழ்க்கையா என்பதில் குடும்பத்தின் உள் பண்புகள் முக்கியமானவை. ஆகவே “பத்நீவதஃ” என்பது உயர்ந்த இல்லற வாழ்வை குறிக்கிறது.

कृधि க்ருதி – ஆக்குவாயாக; அருள்வாயாக; உருவாக்குவாயாக. இச்சொல் இறைவனை நோக்கிய பிரார்த்தனையாகும். “எங்களை அப்படிப்பட்ட வர்களாக ஆக்குவாயாக” என்ற வேண்டுகோள் இதில் உள்ளது. தர்மம், ஒழுங்கு, யஜ்ஞவாழ்வு மற்றும் நல்ல குடும்ப வாழ்க்கை இறையருளால் உறுதிப்பெற வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து.

मध्वः மத்வஃ – இனிமையானது; மதுர ஞானரசம்; சோமமதுரம். “மத்வஃ” என்பது இனிமை தரும் ஞானத்தையும் சோமரசத்தையும் குறிக்கிறது. இது உயிரை உயர்த்தும் மதுரமான அறிவு அல்லது அன்னத்தின் சாரமாகிய சோம சக்தியாக விளக்கப்படுகிறது. இந்த இனிமையான ஞானம் மனித வாழ்க்கையை கசப்பிலிருந்து காப்பாற்றி, ஆன்மிக மகிழ்ச்சியையும் சமநிலையையும் அளிக்கிறது.

सुजिह्व ஸுஜிஹ்வ – நல்ல நாவுடையவர்; உயர்ந்த அறிவை வழங்குபவர். “ஸு” என்பது சிறந்தது; “ஜிஹ்வா” என்பது நாக்கு அல்லது வாக்கு. இங்கு இறைவன் “ஸுஜிஹ்வ” என்று அழைக்கப்படுவது, அவர் உயர்ந்த ஞானத்தை வழங்குபவர் என்பதற்காக. இறைவன் உடல் நாவால் பேசுபவர் அல்ல; ஆனால் ஞானத்தை மனித உள்ளத்தில் வெளிப்படுத்தும் தெய்வீக ஆசிரியர் என்று விளக்கப்படுகிறது. எனவே “ஸுஜிஹ்வ” என்பது உயர்ந்த ஞானத்தை அளிக்கும் இறை அருள் என்ற பொருளை தருகிறது.

पायय பாயய – பானம் செய்யச் செய்; அருந்தச் செய்; அனுபவிக்கச் செய். இது இறைவனை நோக்கிய இறுதி வேண்டுகோள். “எங்களுக்கு அந்த இனிய ஞானரசத்தையும் சோமமதுவையும் அருந்தச் செய்” என்ற பிரார்த்தனையாகும். இந்த சோமபானம் வெறும் பானம் அல்ல; உயிரின் நுண்ணிய சக்தியை பாதுகாத்து அதன் ஆன்மிகப் பலனை அனுபவிப்பதைக் குறிக்கிறது. இதுவே யஜ்ஞவாழ்க்கையை நிலைநிறுத்தும் அடிப்படை சக்தி.

இந்த சோமபானத்தினால்தான்:

• வாழ்க்கை யஜ்ஞமயமாகிறது,
• தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் ஆற்றல் உருவாகிறது,
• ஒழுங்கும் ருதநெறியும் நிலைபெறுகின்றன,
• கணவன்–மனைவி உறவு உண்மையான தர்ம உறவாக உயர்கிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேத மந்திரம், மனித வாழ்க்கையை யஜ்ஞமயமான, ஒழுங்குமிக்க, இனிமை நிறைந்த மற்றும் ஆன்மிக உயர்வுடைய இல்லற வாழ்வாக மாற்ற வேண்டிய இறை வேண்டுதலாக விளங்குகிறது. முந்தைய மந்திரங்களில் கூறப்பட்ட உண்மையான உபாசகர்களின் வாழ்க்கையை மேலும் உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் பிரார்த்தனையாக இது அமைந்துள்ளது. இதில் யஜ்ஞவாழ்வு, ருதநெறி, நல்ல குடும்ப உறவு, இறைஞானம் மற்றும் சோம அனுபவம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாக எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.

மந்திரம் முதலில் “தான் யஜத்ரான்” என்று கூறுகிறது. இங்கு “தான்” என்பது முந்தைய மந்திரங்களில் குறிப்பிடப்பட்ட உபாசகர்களைக் குறிக்கிறது. அவர்கள் வெறும் சடங்கு செய்பவர்கள் அல்ல; வாழ்க்கையையே யஜ்ஞமாக மாற்றியவர்கள். “யஜத்ரான்” என்போர் யாகத்தின் மூலம் தம்மைத் தாமே காத்துக் கொள்பவர்கள் என்று விளக்கப்படுகின்றனர். இங்கு யஜ்ஞம் என்பது நெருப்பு வேள்வி மட்டும் அல்ல; கடமை, தியாகம், பகிர்வு மற்றும் இறைநெறியுடன் வாழும் வாழ்க்கை முறையாகும். தன்னலத்தைத் துறந்து, பிறருக்காக வாழ்ந்து, ஒவ்வொரு செயலும் அர்ப்பணிப்பாக மாறும் போது வாழ்க்கை யஜ்ஞமாகிறது. அத்தகைய வாழ்க்கையே மனிதனை உண்மையில் காக்கும் சக்தியாக மந்திரம் கூறுகிறது.

இதனுடன் இணைந்து வரும் “ருதாவ்ருதஃ” என்ற சொல், யஜ்ஞவாழ்வின் இயல்பை விளக்குகிறது. “ருதம்” என்பது பிரபஞ்ச ஒழுங்கு, சத்தியம் மற்றும் தர்மநெறியை குறிக்கிறது. “வ்ருத” என்பது வளர்த்தல். ஆகவே “ருதாவ்ருதஃ” என்போர் வாழ்க்கையில் ஒழுங்கு, நேர்மை, கட்டுப்பாடு மற்றும் தர்மத்தை வளர்த்துக் கொள்பவர்கள். மனித வாழ்க்கை ஒழுங்கின்றி போகும்போது குழப்பமும் துன்பமும் உருவாகின்றன; ஆனால் யஜ்ஞமயமான வாழ்வு மனிதனை ஒழுங்கு மற்றும் சமநிலையுடன் வாழச் செய்கிறது. இதன் மூலம் வாழ்க்கை சீரான தர்மப்பாதையில் நிலைபெறுகிறது.

இந்த மாற்றத்திற்கான வழிகாட்டியாக மந்திரம் “அக்னே” என்று இறைவனை அழைக்கிறது. இங்கு அக்னி வெறும் நெருப்பு அல்ல; மனிதனை உயர்வுப் பாதையில் நடத்தும் இறைஒளி. உபாசகர்களை உள்ளார்ந்த வளர்ச்சிக்கும் தர்மவாழ்க்கைக்கும் அழைத்துச் செல்லும் தெய்வீக வழிகாட்டி என்பதாலேயே அக்னி இங்கு வேண்டப்படுகிறார்.

மந்திரத்தின் மையக் கருத்துகளில் ஒன்று “பத்நீவதஃ க்ருதி” என்பதாகும். “பத்நீ” என்பது வெறும் மனைவி என்ற பொருளில் மட்டும் கொள்ளப்படவில்லை; யஜ்ஞத்திற்கும் தர்மவாழ்விற்கும் துணையாக இருக்கும் வாழ்க்கைத் துணையை குறிக்கிறது. குடும்ப வாழ்க்கை வெறும் இன்பநுகர்ச்சிக்கான அமைப்பு அல்ல; அது யஜ்ஞவிருத்தி, பகிர்வு, தர்மம் மற்றும் ஆன்மிக வளர்ச்சி மலரும் தளம் ஆக வேண்டும் என்று மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது. இல்லற வாழ்க்கையின் பண்பு, குடும்பத்தில் யஜ்ஞவிருத்தி வளருமா அல்லது போகவிருத்தி வளருமா என்பதை தீர்மானிக்கிறது. ஆகவே “பத்நீவதஃ க்ருதி” என்பது “எங்களை உயர்ந்த இல்லற வாழ்வுடையவர்களாக ஆக்குவாயாக” என்ற இறை வேண்டுதலாகும்.

இதனைத் தொடர்ந்து மந்திரம் “மத்வஃ ஸுஜிஹ்வ பாயய” என்று கூறுகிறது. “மத்வஃ” என்பது இனிமையான ஞானரசத்தையும் சோமமதுவையும் குறிக்கிறது. வாழ்க்கையின் கசப்பை அகற்றி, மனத்திற்கு ஆனந்தமும் சமநிலையும் தரும் தெய்வீக இனிமை இதன் பொருள். “ஸுஜிஹ்வ” என்று இறைவன் அழைக்கப்படுவது, அவர் உயர்ந்த ஞானத்தை மனித உள்ளத்தில் வெளிப்படுத்தும் தெய்வீக ஆசிரியர் என்பதாலேயே ஆகும். உடல் நாவால் பேசாதவராயினும், உள்ளத்தில் ஞானத்தை ஊற்றுபவர் அவர்.

அதனால் “பாயய” என்பது வெறும் பானம் அருந்தச் செய் என்ற பொருளில் மட்டுமல்ல; “அந்த இனிய ஞானரசத்தையும் சோம அனுபவத்தையும் எங்களுக்கு அளித்து அனுபவிக்கச் செய்” என்ற ஆழ்ந்த ஆன்மிக வேண்டுதலாகும். இங்கு “சோமபானம்” என்பது வெளிப்புற பானம் அல்ல; உயிரின் நுண்ணிய சார சக்தியைப் பாதுகாத்து அதன் ஆன்மிகப் பலனை அனுபவிப்பதாக விளக்கப்படுகிறது. இந்த சோம சக்தியே மனித வாழ்க்கையை யஜ்ஞமயமாக மாற்றுகிறது; தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் ஆற்றலை அளிக்கிறது; ருதநெறியைப் பின்பற்றும் திறனை உருவாக்குகிறது; மேலும் கணவன்–மனைவி உறவை வெறும் உடலுறவாக அல்லாது உண்மையான தர்ம உறவாக உயர்த்துகிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் பல பரிமாணங்களை ஒருங்கிணைக்கும் ஆழ்ந்த ஆன்மிக வாழ்வியல் போதனையாகும். வாழ்க்கையை யஜ்ஞமாக மாற்றுதல், ருதநெறியை வளர்த்தல், உயர்ந்த இல்லற வாழ்வை நிலைநிறுத்துதல், இனிய ஞானத்தைப் பெறுதல் மற்றும் சோம சக்தியைப் பாதுகாத்து அதன் ஆன்மிக ஆனந்தத்தை அனுபவித்தல் — இவை அனைத்தும் ஒரே ஆன்மிகப் பயணத்தின் பகுதிகள் என்பதை இந்த மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது. ஆகவே, இது மனிதனை வெறும் சடங்கு வாழ்க்கையிலிருந்து அர்ப்பணிப்பு, தர்மம், குடும்ப ஒற்றுமை மற்றும் இறைஅனுபவம் நிறைந்த பரிபூரண வாழ்விற்கு உயர்த்தும் மகத்தான வேதப் பிரார்த்தனையாக விளங்குகிறது.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம், மனித வாழ்க்கை வெறும் உலகியல் வாழ்வாக அல்லாது யஜ்ஞமயமான, ஒழுங்குமிக்க, இனிமை நிறைந்த மற்றும் ஆன்மிக உயர்வை நோக்கிய வாழ்க்கையாக அமைய வேண்டும் என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. உண்மையான உபாசகர் வாழ்க்கையை அர்ப்பணிப்பு, தியாகம் மற்றும் இறைநெறியுடன் கூடிய யஜ்ஞமாக மாற்றிக் கொண்டு, அதன்மூலம் தன்னைத்தானே காத்துக் கொள்கிறான். அவன் ருதம் எனப்படும் பிரபஞ்ச ஒழுங்கு, சத்தியம் மற்றும் தர்மநெறியை தனது வாழ்க்கையில் வளர்த்து, சீரும் சமநிலையும் கொண்ட வாழ்வை நடத்துகிறான்.

இந்த உயர்ந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில் அக்னி எனப்படும் இறைஒளி அவனை வழிநடத்துகிறது. அதேவேளை, இல்லற வாழ்க்கையும் வெறும் போகத்திற்கான அமைப்பாக அல்லாது, யஜ்ஞவிருத்தி, பகிர்வு மற்றும் தர்மம் மலரும் புனிதத் தளமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. கணவன்–மனைவி உறவு உண்மையான தர்ம உறவாக உயர்வதற்கு, குடும்பத்தில் இறைநெறியும் யஜ்ஞசிந்தனையும் நிலைபெற வேண்டும் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது.

மேலும், “மத்வஃ” மற்றும் “ஸுஜிஹ்வ” என்ற கருத்துகளின் மூலம், இறைவன் இனிய ஞானரசத்தையும் சோம அனுபவத்தையும் மனிதனுக்கு அளிக்கும் தெய்வீக ஆசிரியராகக் காட்டப்படுகிறார். இந்த சோமபானம் வெளிப்புற பானமல்ல; உயிரின் நுண்ணிய சார சக்தியைப் பாதுகாத்து அதன் ஆன்மிகப் பலனை அனுபவிப்பதாகும். இதுவே வாழ்க்கையை யஜ்ஞமயமாக்கி, தன்னைக் காத்துக் கொள்ளும் ஆற்றலை அளித்து, ருதநெறியைப் பின்பற்றும் திறனை உருவாக்கி, இல்லற உறவுகளையும் ஆன்மிக அர்த்தமுள்ளவையாக மாற்றுகிறது.

எனவே, இந்த மந்திரம் யஜ்ஞவாழ்வு, ருதநெறி, உயர்ந்த இல்லறம், இனிய இறைஞானம் மற்றும் சோம சக்தி அனுபவம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து, மனிதனை அர்ப்பணிப்பு, தர்மம், குடும்ப ஒற்றுமை மற்றும் இறைஅனுபவம் நிறைந்த பரிபூரண வாழ்க்கைக்கு உயர்த்தும் ஆழ்ந்த ஆன்மிக வாழ்வியல் உபதேசமாக விளங்குகிறது.