अव सृजा वनस्पते देव देवेभ्यो हविः ।

प्र दातुरस्तु चेतनम् ॥ ११ ॥

அவ ஸ்ருஜா வனஸ்பதே தேவ தேவேப்யோ ஹவிஃ ।
ப்ர தாதுரஸ்து சேதனம் ॥ 11 ॥

பொருள்:

अव सृजा அவ ஸ்ருஜா – உருவாக்கு; வெளிப்படுத்து; அருளால் உண்டாக்கு. “அவ ஸ்ருஜா” என்பது சாதாரணமாக “விடுவி” அல்லது “பிறக்கச் செய்” என்ற பொருளைக் கொடுத்தாலும், இம்மந்திரத்தில் “அது உள்ளார்ந்த நல்ல எண்ணங்களையும் யஜ்ஞ மனப்பான்மையையும் உருவாக்கும் இறைஅருளை” குறிக்கிறது. மனிதனின் மனதில் தானாகவே உயர்ந்த எண்ணங்கள் தோன்றுவதில்லை; இறையருளாலும் ஞானத்தின் ஒளியாலும் அவை வளர்கின்றன. ஆகவே, “எங்களுள் யாக மனப்பான்மை, தியாக உணர்வு மற்றும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வை உருவாக்குவாயாக” என்ற பிரார்த்தனையாக இச்சொல் அமைந்துள்ளது.

वनस्पते வனஸ்பதே – வனஸ்பதி; காடுகளின் அதிபதி; ஞானக்கதிர்களின் தலைவர்; அறிவின் செல்வத்தை வழங்குபவர். “வனஸ்பதி” என்பது வெளிப்படையாக மரங்களின் அதிபதியை குறித்தாலும், இது அறிவின் ஒளிக்கதிர்களின் தலைவராகிய இறைவனை குறிக்கிறது. உலகிலுள்ள எல்லா ஞானமும், அறிவும், வாழ்வாதாரங்களும் அவரிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன. இயற்கையின் வளங்களையும், வேத ஞானத்தையும், வாழ்க்கையைப் போஷிக்கும் சக்திகளையும் வழங்குபவர் இறைவன். எனவே “வனஸ்பதே” என்பது அறிவையும் வாழ்வாதாரங்களையும் அருளும் பரம்பொருளை அன்போடு அழைக்கும் சொல்லாக விளங்குகிறது.

देव தேவ – ஒளிமிக்கவர்; அருளாளர்; தெய்வீக பிரகாசமுடைய இறைவன். “தேவ” என்ற சொல் ஒளி, பிரகாசம், விழிப்பு ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. இறைவன் தானே ஞானஒளியின் வடிவமாக இருந்து, உயிர்களின் உள்ளத்தையும் விழிப்பூட்டுபவர். அறியாமை இருளை நீக்கி, உயர்ந்த வாழ்வை நோக்கி வழிநடத்தும் தெய்வீக சக்தியே “தேவ”. இங்கு இறைவன் வெறும் வணக்கத்திற்குரிய சக்தியாக அல்லாமல், உள்ளுணர்வை எழுப்பும் ஞானமிகு அருளாளர் எனப் போற்றப்படுகிறார்.

देवेभ्यः தேவேப்யஃ – தேவர்களுக்காக; தெய்வீக பண்புகளை அடைந்தவர்களுக்காக. “தேவேப்யஃ” என்பது வெளிப்புற தேவர்களை மட்டுமல்ல, இறைஉபாசனையால் தெய்வீக பண்புகளைப் பெற்ற மனிதர்களையும் குறிக்கிறது. இறைவனையே ஆனந்த ஆதாரமாக ஏற்று வாழும் பக்தர்கள் தங்கள் உள்ளத்தில் தெய்வீக குணங்களை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். இத்தகைய உயர்ந்த உள்ளநிலையை அடைந்தவர்களுக்காக, அல்லது அவ்வழியை நாடுபவர்களுக்காக, இந்த ஹவிஸ் மனப்பான்மை உருவாக வேண்டுமென்று மந்திரம் வேண்டுகிறது.

हविः ஹவிஃ – ஹவிஸ்; யாகப் படைப்பு; அர்ப்பணிக்கத்தக்க பொருள்; தியாக உணர்வு. வேத யாகத்தில் “ஹவிஃ” என்பது அக்னியில் அர்ப்பணிக்கப்படும் பொருளைக் குறிக்கிறது. ஆனால் இம்மந்திரத்தில் அதற்கு ஆழமான உள்பொருள் தரப்படுகிறது. “ஹவிஃ” என்பது தானம், பகிர்வு, யஜ்ஞ உணர்வு மற்றும் இறைவன் அளித்ததை மீண்டும் இறைநெறிக்காகப் பயன்படுத்தும் மனப்பான்மை ஆகும். மனிதன் உலக வளங்களை சுயநலமாக அனுபவிப்பதற்காக அல்லாமல், தியாக உணர்வோடு பயன்படுத்த வேண்டும். இறைவன் அளித்தவற்றை முதலில் அர்ப்பணித்து, பின்னர் யஜ்ஞசேஷமாக ஏற்றுக் கொள்வதே வேத வாழ்க்கை. “தேவர்கள் ஹவிர்புக்” — அர்ப்பணிப்பை ஏற்றுக் கொள்பவர்கள் என்பதால், மனிதனும் அர்ப்பணிப்பின் வாழ்க்கையைப் பழக வேண்டும் என மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

प्र ப்ர – உயர்வாக; முழுமையாக; முன்னேறச் செய்யும் வகையில். “ப்ர” என்ற உபசர்கம் ஒரு செயல் சிறப்பாகவும் முழுமையாகவும் நடைபெறுவதை குறிக்கிறது. இங்கு அது சாதாரண விழிப்பை அல்லாது, உயர்ந்த மற்றும் உறுதியான உள்ளுணர்வை வேண்டுவதாக உள்ளது. ஆன்மீக வாழ்க்கை பாதியிலே நிற்காமல், வளர்ச்சியுடன் நிலைபெற வேண்டும் என்பதே இதன் உணர்வு.

दातुः தாதுஃ – கொடுப்பவனுடைய; தானம் செய்பவனின். “தாதுஃ” என்பது கொடுப்பவனைச் சுட்டுகிறது. வேதப் பார்வையில் உண்மையான செல்வம் வைத்திருப்பதில் இல்லை; பகிர்ந்து கொடுப்பதில் உள்ளது. தானம் என்பது பொருள் கொடுப்பதிலேயே முடிவதில்லை; அறிவு, அன்பு, சேவை, கருணை ஆகியவற்றையும் பகிர்வதே உண்மையான தானம். இறைவன் அருளியவற்றை பிறருடன் பகிரும் மனப்பான்மை கொண்டவனே “தாதா”.

अस्तु அஸ்து – ஆகட்டும்; நிலைபெறட்டும்; உண்டாகட்டும். “அஸ்து” என்பது ஆழ்ந்த வேண்டுதலையும் சங்கல்பத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. நல்ல எண்ணங்கள் ஒரு கண நேர உணர்வாக அல்லாமல், நிலையான வாழ்க்கை நெறியாக அமைய வேண்டும் என்ற பிரார்த்தனை இதில் அடங்கியுள்ளது.

चेतनम् சேதனம் – விழிப்பு; உயர்ந்த சிந்தனை; நிலையான நினைவு; சைதன்யம். “சேதனம்” என்பது வெறும் அறிவை மட்டுமல்ல, உயர்ந்த விழிப்புணர்வு மற்றும் ஆத்மநினைவு என்பதைக் குறிக்கிறது. இறைவனுக்காக அர்ப்பணித்து, தானம் செய்து, பின்னர் மீதியை அமுதமாக ஏற்றுக் கொள்பவன் தன் ஆத்மசொரூபத்தை மறக்காமல் வாழ வேண்டும். நினைவு சிதைவதே மனிதனின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்று வேதம் உணர்த்துகிறது. ஆத்மநினைவு குலைந்தால் புத்தி மங்குகிறது; புத்தி மங்கினால் வாழ்க்கை வழிதவறுகிறது. ஆனால் நினைவு நிலையாக இருந்தால் புத்தியும் தெளிவாக இருந்து, மனிதன் ஆன்மீக நாசத்திலிருந்து காக்கப்படுகிறான். எனவே “சேதனம்” என்பது இறைநினைவும் ஆத்மவிழிப்பும் நிலையாக இருக்கட்டும் என்ற உயர்ந்த வேண்டுதலாகும்.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை யஜ்ஞமயமான தியாக வாழ்வாக மாற்றும் உயர்ந்த வேதப் பிரார்த்தனையாகும். வெளிப்படையாக இது ஹவிஸ் அல்லது யாகப் படைப்பை வேண்டுவதாகத் தோன்றினாலும், அதன் ஆழ்ந்த உள்பொருள் மனித உள்ளத்தில் அர்ப்பணிப்பு உணர்வையும், தான மனப்பான்மையையும், நிலையான ஆன்ம விழிப்பையும் உருவாக்கும் இறைஅருளை நாடுவதாகும். மனிதன் வெறும் அனுபவிக்கும் உயிராக அல்லாது, இறைவன் அளித்தவற்றை நன்றியுடனும் பகிர்வு உணர்வுடனும் வாழும் யஜ்ஞபுருஷனாக உயர வேண்டும் என்பதே இம்மந்திரத்தின் மையச் செய்தியாகும்.

மந்திரம் “அவ ஸ்ருஜா” என்ற வேண்டுதலால் தொடங்குகிறது. இது சாதாரணமாக “உருவாக்கு” அல்லது “வெளிப்படுத்து” என்று பொருள்பட்டாலும், இங்கு மனித உள்ளத்தில் உயர்ந்த எண்ணங்களையும் யஜ்ஞ மனப்பான்மையையும் உருவாக்கும் இறைஅருளைக் குறிக்கிறது. நல்ல எண்ணங்கள், தியாக உணர்வு, அர்ப்பணிப்பு மனம் ஆகியவை தானாக உருவாகும் பண்புகள் அல்ல; அவை ஞான ஒளியாலும் இறைஅருளாலும் வளர்க்கப்பட வேண்டியவை. எனவே மனிதன், “என்னுள் யாக உணர்வையும் தியாக மனப்பான்மையையும் எழச்செய்வாயாக” என்று இறைவனை வேண்டுகிறான்.

இந்த வேண்டுதல் “வனஸ்பதே” என்ற சொல்லின் மூலம் அறிவின் ஆதாரமான இறைவனை நோக்கிச் செல்கிறது. வெளிப்படையாக வனஸ்பதி மரங்களின் அதிபதியைச் சுட்டினாலும், இங்கு அது ஞானக்கதிர்களின் தலைவராகிய பரம்பொருளைக் குறிக்கிறது. உலகிலுள்ள ஞானமும், இயற்கை வளங்களும், வாழ்வாதாரங்களும் அவரிடமிருந்தே பிறக்கின்றன. வேத ஞானத்தையும் வாழ்க்கையைப் போஷிக்கும் சக்திகளையும் அளிப்பவர் இறைவன் என்பதால், மனிதன் அவரை அன்போடு அழைத்து அருள் நாடுகிறான்.

அடுத்து வரும் “தேவ” என்ற சொல் இறைவனின் ஒளிமயமான இயல்பை எடுத்துரைக்கிறது. இறைவன் வெறும் வணக்கத்திற்குரிய சக்தியாக அல்ல; உயிர்களின் உள்ளத்தை விழிப்பூட்டி அறியாமை இருளை அகற்றும் ஞானஒளியின் ஆதாரமாக விளங்குகிறார். அவர் அருளின் மூலம் மனிதன் உயர்ந்த வாழ்வை நோக்கிச் செல்லும் உள்உணர்வைப் பெறுகிறான்.

“தேவேப்யஃ” என்ற சொல் இந்த மந்திரத்தின் சமூக மற்றும் ஆன்மீக பரப்பை விரிவாக்குகிறது. இது வெளிப்புற தேவர்களை மட்டுமல்ல, இறைஉபாசனையால் தெய்வீக பண்புகளை அடைந்த மனிதர்களையும் குறிக்கிறது., இறைவனையே ஆனந்த ஆதாரமாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழும் பக்தர்கள் தங்கள் உள்ளத்தில் தெய்வீக குணங்களை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். இத்தகைய உயர்ந்த வாழ்க்கை நோக்கமுடையவர் களுக்காக ஹவிஸ் மனப்பான்மை வளர வேண்டுமென்று இம்மந்திரம் வேண்டுகிறது.

இதன் மையச் சொல்லான “ஹவிஃ” வேத வாழ்க்கையின் அடிப்படை உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. யாகத்தில் அர்ப்பணிக்கப்படும் பொருளை மட்டுமல்லாது, தானம், பகிர்வு, தியாகம் மற்றும் இறைவன் அளித்தவற்றை மீண்டும் இறைநெறிக்காகப் பயன்படுத்தும் மனப்பான்மையையே இது குறிக்கிறது. மனிதன் உலக வளங்களை தனக்கே உரிமையென எண்ணி அனுபவிக்காமல், அவற்றை முதலில் அர்ப்பணித்து, பின்னர் யஜ்ஞசேஷமாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். வேதப் பார்வையில் வாழ்வின் உயர்ந்த நெறி “எடுத்து அனுபவிப்பது” அல்ல; “அர்ப்பணித்து வாழ்வது” ஆகும். இதுவே “தேவர்கள் ஹவிர்புக்” என்ற உண்மையின் உள்பொருளாகும்.

மந்திரத்தின் இரண்டாம் பாதி “ப்ர தாதுரஸ்து சேதனம்” மனித வாழ்க்கையின் உள்ளார்ந்த ஒழுக்க நெறியை எடுத்துரைக்கிறது. “ப்ர” என்பது உயர்ந்த மற்றும் முழுமையான நிலையை; “தாதுஃ” என்பது கொடுப்பவனை; “அஸ்து” என்பது நிலைபெறட்டும் என்ற உறுதியான பிரார்த்தனையை குறிக்கின்றன. வேதப் பார்வையில் உண்மையான செல்வம் சேர்த்துவைப்பதில் இல்லை; பகிர்ந்து கொடுப்பதில் உள்ளது. பொருள், அறிவு, அன்பு, சேவை, கருணை — இவற்றை பிறருடன் பகிர்பவனே உண்மையான தாதா. ஆகவே கொடுப்பவனின் வாழ்க்கையில் உயர்ந்த உள்ளுணர்வு நிலையாக இருக்க வேண்டும் என்று மந்திரம் வேண்டுகிறது.

இந்த வேண்டுதலின் உச்சம் “சேதனம்” என்ற சொல்லில் வெளிப்படுகிறது. இது வெறும் அறிவை அல்ல, நிலையான இறைநினைவும் ஆன்ம விழிப்பையும் குறிக்கிறது. மனிதன் தானம் செய்து, அர்ப்பணித்து, பின்னர் மீதியை அமுதமாக ஏற்றுக் கொள்ளும் போது, தன் ஆன்ம இயல்பை மறந்துவிடக்கூடாது. நினைவு சிதைவதே மனிதனின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம்; ஆன்ம நினைவு குலைந்தால் புத்தி மங்குகிறது, புத்தி மங்கினால் வாழ்க்கையும் வழிதவறுகிறது. ஆனால் நினைவு நிலையாக இருந்தால் புத்தி தெளிவுடன் இருந்து மனிதன் ஆன்மீக வீழ்ச்சியிலிருந்து காக்கப்படுகிறான். எனவே “சேதனம்” என்பது, “என் இறைநினைவும் ஆன்ம விழிப்பும் நிலையாக இருக்கட்டும்” என்ற ஆழ்ந்த வேண்டுதலாகும்.

இதனால் இம்மந்திரத்தின் ஒருங்கிணைந்த கருத்து என்னவெனில்: ஞானமும் வாழ்வாதாரங்களும் அளிக்கும் ஒளிமிகு பரம்பொருளே, எங்கள் உள்ளத்தில் யஜ்ஞ மனப்பான்மை, தியாக உணர்வு மற்றும் ஹவிஸ் வாழ்க்கையை உருவாக்குவாயாக; இறைவன் அருளியவற்றை பகிர்ந்து வாழும் கொடுப்பவனின் உள்ளத்தில் நிலையான இறைநினைவும் ஆன்ம விழிப்பும் நிலைபெறட்டும்; நாங்கள் சுயநல அனுபவத்தின் வாழ்க்கையை அல்லாது, அர்ப்பணிப்பும் நினைவுமிக்க யஜ்ஞ வாழ்க்கையை வாழ்வோமாக என்பதே ஆகும். இவ்வாறு இம்மந்திரம் தானம், தியாகம், இறைநினைவு மற்றும் ஆன்ம விழிப்பு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் உயர்ந்த வேத வாழ்க்கை நெறியை எடுத்துரைக்கிறது.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையை யஜ்ஞ உணர்வும் தியாக மனப்பான்மையும் கொண்ட உயர்ந்த ஆன்மீக வாழ்வாக மாற்றும் வேதப் பிரார்த்தனையாகும். இதில் இறைவன் “வனஸ்பதி” எனப் போற்றப்படுவது, அவர் இயற்கை வளங்களின் அதிபதியாக மட்டுமல்லாது, ஞானக்கதிர்களின் தலைவராகவும், வாழ்க்கையைப் போஷிக்கும் அறிவும் அருளும் அளிப்பவராகவும் இருப்பதைக் காட்டுகிறது. “அவ ஸ்ருஜா” என்ற வேண்டுதலின் மூலம் மனிதன் தன் உள்ளத்தில் தானாக உருவாகாத உயர்ந்த எண்ணங்கள், யஜ்ஞ மனப்பான்மை, தியாக உணர்வு மற்றும் அர்ப்பணிப்பு வாழ்வு இறையருளால் மலர வேண்டும் என்று வேண்டுகிறான். “தேவ” என்ற சொல்லால் இறைவன் அறியாமையை நீக்கி உள்ளத்தை விழிப்பூட்டும் ஒளிமிகு அருளாளராகப் போற்றப்படுகிறார்; “தேவேப்யஃ” என்பது இறைஉபாசனையால் தெய்வீக குணங்களை வளர்த்த மனிதர்களின் உயர்ந்த வாழ்க்கை நோக்கத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது.

மந்திரத்தின் மையமாக விளங்கும் “ஹவிஃ” என்பது யாகப் படைப்பை மட்டும் குறிக்காமல், தானம், பகிர்வு, தியாகம் மற்றும் இறைவன் அளித்தவற்றை மீண்டும் இறைநெறிக்காக அர்ப்பணிக்கும் வாழ்க்கை நெறியைக் குறிக்கிறது. மனிதன் உலக வளங்களை சுயநல அனுபவத்திற்காக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், அவற்றை யஜ்ஞசேஷ உணர்வோடு ஏற்றுக் கொண்டு வாழ வேண்டும் என்பதே வேதத்தின் உயர்ந்த போதனை. “ப்ர தாதுரஸ்து” என்ற வேண்டுதல், கொடுப்பவனின் வாழ்க்கையில் உயர்ந்த விழிப்புணர்வும் பகிர்வு மனப்பான்மையும் நிலைபெற வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது; உண்மையான செல்வம் சேர்த்துவைப்பதில் அல்ல, பிறருடன் பகிர்ந்து வாழ்வதில்தான் உள்ளது என்ற வேதப்பார்வையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இம்மந்திரத்தின் உச்சமான கருத்து “சேதனம்” என்ற சொல்லில் வெளிப்படுகிறது. இது வெறும் அறிவு அல்ல; நிலையான இறைநினைவு, ஆன்ம விழிப்பு மற்றும் தன் மெய்யான ஆன்ம இயல்பை மறக்காத உள்ளுணர்வு ஆகும். நினைவு சிதைவு புத்தியின் மங்கலையும் வாழ்க்கை வீழ்ச்சியையும் ஏற்படுத்தும்; ஆனால் இறைநினைவும் ஆன்ம விழிப்பும் நிலையாக இருந்தால் புத்தி தெளிவாக இருந்து மனிதன் ஆன்மீக நாசத்திலிருந்து காக்கப்படுகிறான். ஆகவே இம்மந்திரம், இறைவன் அருளியவற்றை நன்றியுடனும் தியாக உணர்வுடனும் பகிர்ந்து வாழ்ந்து, அர்ப்பணிப்பு வாழ்க்கையின் வழியாக நிலையான இறைநினைவும் ஆன்ம விழிப்பும் பெற்று வாழ்வோம் என்ற உயர்ந்த வேத வாழ்க்கை நெறியை உணர்த்தும் ஆழ்ந்த பிரார்த்தனையாகும்.