नराशंसमिह प्रियमस्मिन्यज्ञ उप ह्वये ।

मधुजिह्वं हविष्कृतम् ॥ ३ ॥

நராஶம்ஸமிஹ ப்ரியமஸ்மின் யஜ்ஞ உப ஹ்வயே ।
மதுஜிஹ்வம் ஹவிஷ்க்ருதம் ॥ 3 ॥

பொருள்:

नराशंसम् நராஶம்ஸம் – மனிதர்களால் புகழப்படத்தக்கவர்; மனிதர்களின் ஸ்துதிக்குரியவர். “நர” என்பது மனிதன்; “ஶம்ஸ” என்பது புகழ்தல், குணங்களைப் போற்றுதல் என்பதாகும். ஆகவே “நராஶம்ஸம்” என்பது மனிதர்களால் புகழப்பட வேண்டிய இறைவனை குறிக்கிறது. இறைவனின் குணங்களை நினைத்து அவற்றைப் போற்றுவது வெறும் ஸ்தோத்திரமாக இல்லாமல், மனிதனின் உள்ளத்தை உயர்த்தும் ஆன்மீகப் பயிற்சியாகும். இறைமகிமையை உச்சரிப்பதன் மூலம் மனிதன் தன்னுள் உயர்ந்த எண்ணங்களையும் தெய்வீக நோக்கத்தையும் வளர்த்துக் கொள்கிறான். இதுவே அவனை உண்மையான “நரன்” — உயர்வின் பாதையில் நடக்கும் மனிதனாக மாற்றுகிறது.

इह இஹ – இங்கு, இந்த உலகில், இம்மனித வாழ்க்கையில். இறைவனை அடைவது மரணத்திற்குப் பின்பட்ட ஒன்றாக மட்டும் கருதப்படவில்லை. இம்மனித வாழ்க்கையிலேயே, அன்றாட அனுபவங்களின் நடுவிலேயே இறைநெருக்கத்தை உணர வேண்டும் என்பதை “இஹ” என்ற சொல் உணர்த்துகிறது. ஆன்மீக வாழ்வு வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்ததல்ல; வாழ்க்கையின் நடுவே மலர வேண்டிய உண்மை.

प्रियम् ப்ரியம் – அன்பிற்குரியவர்; மனநிறைவு தருபவர்; இன்பமளிப்பவர். இறைவன் மனித உள்ளத்தை நிறைவுறச் செய்பவன். உலகப் பொருட்கள் தற்காலிக இன்பத்தைத் தரினும், இறைஅனுபவம் மட்டும் ஆழ்ந்த மற்றும் சொல்லிக்கூற முடியாத ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது. அதனால் இறைவன் “ப்ரியம்” — உண்மையான பிரியமானவன் என்று போற்றப்படுகிறார்.

अस्मिन् அஸ்மின் – இந்த, இவ்விடத்தில், இந்நிலையில். இச்சொல் முந்தைய மந்திரத்தில் கூறப்பட்ட “இனிமை நிறைந்த யஜ்ஞம்” அல்லது இறை சங்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மனிதன் இறைவனோடு ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் அந்த புனிதமான உள்நிலைத் தொடர்பிலேயே இந்த அனுபவங்கள் நிகழ்கின்றன என்பதைக் குறிக்கிறது.

यज्ञे யஜ்ஞே – யஜ்ஞத்தில்; அர்ப்பணிப்பு வாழ்வில்; இறைசங்கத்தில். இங்கு “யஜ்ஞம்” என்பது வெளிப்புற வேள்வியை மட்டும் குறிக்காது. மனித வாழ்க்கையே இறைநோக்குடன் நடத்தப்படும் ஒரு யஜ்ஞம் என்பதே வேதப் பார்வை. தன்னலமற்ற செயல், இறைநினைவு, ஒழுக்கமான வாழ்வு ஆகியவை இணையும் போது வாழ்க்கை யஜ்ஞமாகிறது.

उप ह्वये உப ஹ்வயே – அழைக்கிறேன்; அணுகி வேண்டுகிறேன்; வரவழைக்கிறேன். இது ஆழ்ந்த இறைவேண்டுதலைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தன் வரம்புகளை உணர்ந்து, இறைவனை தன் வாழ்க்கையில் வரவேற்கிறான். இறைவனை அழைப்பது என்பது வெறும் சொற்களால் வேண்டுதல் அல்ல; மனம், சிந்தனை, வாழ்க்கை ஆகியவற்றை இறைநோக்கில் திருப்பும் ஆன்மீக முயற்சியாகும்.

मधुजिह्वम् மதுஜிஹ்வம் – இனிய நாவுடையவர்; இனிமையான உபதேசம் அளிப்பவர். “மது” என்பது இனிமை; “ஜிஹ்வா” என்பது நாவு. இறைவன் உள்ளத்தில் தங்கி, மிகுந்த இனிமையுடன் மனிதனைச் சத்பாதைக்கு ஊக்குவிப்பவன் என்பதே இச்சொல்லின் உணர்வு. இந்த இறைத் தூண்டுதல் கட்டாயப்படுத்துவதல்ல; அன்பும் இனிமையும் நிறைந்த உள்மனக் குரலாக வெளிப்படுகிறது. நல்லது செய்யும் உந்துதல், மனச்சாட்சி, உயர்ந்த சிந்தனை ஆகியவை இறைத் தூண்டுதலின் வடிவங்களாகும்.

हविष्कृतम् ஹவிஷ்க்ருதம் – ஹவியாக்குபவர்; அர்ப்பணிப்பாக மாற்றுபவர்; வாழ்க்கையை யஜ்ஞமயமாக்குபவர். “ஹவி” என்பது அர்ப்பணிக்கப்படும் பொருள். இறைவனின் இனிய சத்பிரேரணையால் மனித வாழ்க்கை “ஹவிஷ்க்ருதம்” — அர்ப்பணிப்பாக மாறுகிறது. அப்போது மனிதன் உலகப் போகங்களை வாழ்க்கையின் இலக்காகக் கருதாமல், அவற்றை ஒரு தேவையின் அளவுக்கே பயன்படுத்துகிறான். இறைஅனுபவத்தின் ஆனந்தம் உலக இன்பங்களை அற்பமாக உணரச் செய்கிறது. அதனால் உணவு கூட சுவைக்காக அல்ல, உடலின் தேவையை நிறைவேற்றுவதற்காக எடுத்துக்கொள்ளப்படும். இவ்வாறு வாழ்க்கை முழுவதும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வால் நிரம்பிய யஜ்ஞ வாழ்க்கையாக மாறுகிறது.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையில் இறைநினைவு, இறைஅன்பு மற்றும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு எவ்வாறு வளர வேண்டும் என்பதைக் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது இம்மந்திரத்தில், மனிதன் இறைவனை வெறும் தொலைதூர சக்தியாக அல்லாமல், வாழ்க்கையை உயர்த்தும் இனிய உள்ளார்ந்த சக்தியாக அழைக்கிறான்.

மந்திரம் முதலில் இறைவனை “நராஶம்ஸம்” என்று அழைக்கிறது. அதாவது மனிதர்களால் புகழப்படத்தக்கவர், அவரது குணங்கள் போற்றுதலுக்குரியவை. இங்கு இறைவனைப் புகழ்வது வெறும் வாய்மொழிச் ஸ்துதி அல்ல; அது மனிதனின் உள்ளத்தை மாற்றும் ஆன்மீகப் பயிற்சி. இறைவனின் உயர்ந்த குணங்களை நினைத்து அவற்றை உச்சரிப்பதன் மூலம் மனிதன் தன்னுள்ளும் அதே உயர்ந்த பண்புகளை வளர்த்துக் கொள்கிறான். இவ்வாறு இறைமகிமையை நினைத்துப் போற்றுவது மனிதனை உயர்வின் பாதையில் நடத்தி உண்மையான “நரன்” ஆக மாற்றுகிறது.

“இஹ” என்ற சொல் இந்தப் பிரார்த்தனையின் ஆழத்தை மேலும் வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவனை அடைவது மரணத்திற்குப் பிறகான அனுபவம் மட்டுமல்ல; இம்மனித வாழ்க்கையிலேயே, அன்றாட வாழ்வின் நடுவிலேயே இறைநெருக்கத்தை உணர வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள். ஆன்மீகம் உலக வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்த ஒன்றல்ல; வாழ்க்கையின் உள்ளார்ந்த உண்மையாக மலர வேண்டியதாகும்.

இறைவன் “ப்ரியம்” மனநிறைவைத் தருபவன், உண்மையான அன்பிற்கு உரியவன் என்று கூறப்படுகிறார். உலக இன்பங்கள் தற்காலிகமானவை; அவை மனதிற்கு நிரந்தர நிறைவை அளிக்க முடியாது. ஆனால் இறைஅனுபவம் மட்டும் சொல்லிக்கூற முடியாத ஆழ்ந்த ஆனந்தத்தையும் உள்ளத் திருப்தியையும் அளிக்கிறது. ஆகவே இறைவனே மனித உள்ளத்தின் உண்மையான பிரியமான இலக்காக மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

“அஸ்மின் யஜ்ஞே” என்ற சொற்கள், முந்தைய மந்திரத்தில் கூறப்பட்ட இனிமை நிறைந்த இறைசங்கத்தையே நினைவூட்டுகின்றன. இங்கு யஜ்ஞம் என்பது வெளிப்புற வேள்வியை மட்டும் குறிக்கவில்லை. தன்னலமற்ற செயல், இறைநினைவு, ஒழுக்கம் மற்றும் அர்ப்பணிப்புடன் நடத்தப்படும் முழு மனித வாழ்க்கையே ஒரு யஜ்ஞமாகும். அந்த யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் நடுவில்தான் மனிதன் இறைவனை “உப ஹ்வயே” — அணுகி அழைக்கிறான். இது வெறும் வார்த்தை வழிப் பிரார்த்தனை அல்ல; மனம், சிந்தனை மற்றும் வாழ்வை இறைநோக்கில் திருப்பும் ஆழ்ந்த ஆன்மீக அழைப்பாகும்.

மந்திரம் இறைவனை “மதுஜிஹ்வம்” என்றும் வர்ணிக்கிறது. அதாவது இனிமையான நாவுடையவர், இனிய உபதேசம் அளிப்பவர். இறைவன் மனித உள்ளத்தில் தங்கி, கட்டாயப்படுத்தாமல், அன்பும் இனிமையும் நிறைந்த சத்பிரேரணையாக மனிதனை நல்ல பாதைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். மனச்சாட்சி, நல்லது செய்யும் உந்துதல், உயர்ந்த எண்ணங்கள் ஆகியவை அனைத்தும் இந்த இறைத் தூண்டுதலின் வெளிப்பாடுகளாகும்.

இந்த இறைத் தூண்டுதலின் இறுதி விளைவாக மனித வாழ்க்கை “ஹவிஷ்க்ருதம்” — அர்ப்பணிப்பாக மாறுகிறது. இறைஅனுபவத்தின் ஆனந்தத்தை உணர்ந்த மனிதனுக்கு உலகப் போகங்கள் இனி வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்காகத் தோன்றுவதில்லை. அவை அற்பமாக உணரப்படுகின்றன. அப்போது வாழ்க்கை முழுவதும் யஜ்ஞ உணர்வால் நிரம்புகிறது. உணவு கூட சுவைக்காக அல்ல, உடலின் தேவையை நிறைவேற்றுவதற்காக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது; செயல்கள் சுயநலத்திற்காக அல்ல, கடமை மற்றும் அர்ப்பணிப்பிற்காக செய்யப்படுகின்றன. இவ்வாறு மனித வாழ்க்கை முழுவதும் ஹவியாக, இறைவனுக்கான அர்ப்பணிப்பாக மாறுகிறது.

எனவே இம்மந்திரத்தின் மொத்தச் செய்தி என்னவெனில் — மனித வாழ்க்கையிலேயே இறைவனை அன்போடு அழைத்து, அவரது உயர்ந்த குணங்களைப் போற்றி, இனிய இறைத் தூண்டுதலை ஏற்றுக்கொண்டு, உலக ஆசைகளை மீறி வாழ்க்கையை யஜ்ஞமயமான அர்ப்பணிப்பாக மாற்ற வேண்டும் என்பதே ஆகும். இறைநெருக்கமும் இறைஅன்பும் வளரும்போது மனிதன் உண்மையான ஆனந்தத்தையும் உயர்ந்த மனிதப்பண்பையும் அடைந்து, தெய்வீக வாழ்வை நோக்கி முன்னேறுகிறான் என்பதை இம்மந்திரம் ஆழமாக உணர்த்துகிறது.

முடிவுரை

இம்மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான உயர்வு இறைவனைப் போற்றி, அவரோடு உள்ளார்ந்த தொடர்பை வளர்த்துக் கொள்வதிலேயே இருக்கிறது என்பதை ஆழமாக உணர்த்துகிறது. மனிதர்களால் புகழப்படத்தக்க நராஶம்ஸனாகிய இறைவனின் குணங்களை நினைத்து போற்றுவது வெறும் ஸ்துதி அல்ல; அது மனிதனை உயர்ந்த சிந்தனை மற்றும் தெய்வீக நோக்கமுடைய உண்மையான மனிதனாக மாற்றும் ஆன்மீகப் பயிற்சியாகும். இறைநெருக்கம் மரணத்திற்குப் பின்பட்ட அனுபவம் அல்ல; இம்மனித வாழ்க்கையிலேயே உணரப்பட வேண்டிய வாழ்வியல் உண்மையாகும். உலக இன்பங்கள் தர முடியாத ஆழ்ந்த ஆனந்தத்தையும் உள்ளநிறைவையும் அளிப்பவன் இறைவனே என்பதால், அவர் மனித உள்ளத்தின் உண்மையான பிரியமான இலக்காக விளங்குகிறார். தன்னலமற்ற செயல், ஒழுக்கம் மற்றும் இறைநினைவால் நடத்தப்படும் வாழ்க்கையே யஜ்ஞமாக மாறுகிறது; அந்த யஜ்ஞ வாழ்க்கையில்தான் மனிதன் இறைவனை அன்போடு அழைக்கிறான். உள்ளத்தில் இனிய சத்பிரேரணையாக வழிநடத்தும் இறைவன், மனிதனை நல்ல பாதைக்கு அழைத்து, உலகப் போகங்களின் மயக்கத்திலிருந்து உயர்த்தி, வாழ்க்கையை அர்ப்பணிப்பு உணர்வால் நிறைந்த ஹவியாக மாற்றுகின்றான். இவ்வாறு இறைஅன்பு, இறைநினைவு, உள்ளார்ந்த தூண்டுதல் மற்றும் அர்ப்பணிப்பு வாழ்க்கை ஆகியவை ஒன்றிணைந்து மனிதனை உண்மையான ஆனந்தம், உள்ளத் தூய்மை மற்றும் தெய்வீக வாழ்வு நோக்கி உயர்த்துகின்றன என்பதை இம்மந்திரம் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது.