स नः पावक दीदिवोऽग्ने देवाँ इहा वह ।

उप यज्ञं हविश्च नः ॥१०॥

ஸ நஃ பாவக தீதிவோऽக்னே தேவான் இஹா வஹ ।
உப யஜ்ஞம் ஹவிஷ்ச நஃ ॥ 10 ॥

பொருள்:

सः ஸஃ – அவர், அந்த இறைவன், அந்த பரமாத்மா. இங்கு மந்திரம் பரமாத்மாவை நேரடியாகக் குறிக்கிறது. மனிதனை உயர்வின் பாதையில் நடத்தி, அவனைத் தெய்வீக நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும் அந்த இறை சக்தியே ‘ஸஃ’ எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

नः நஃ – எங்களுக்கு, நமக்கு, எங்களுக்காக. இது தனிப்பட்ட வேண்டுகோள் அல்ல; மானுட சமுதாயத்தின் சார்பாக செய்யப்படும் பிரார்த்தனையாகும். இறை அருள் தனி மனிதருக்கே அல்லாமல், அனைவருக்கும் கிடைக்க வேண்டுமென்ற பொதுநல உணர்வை இந்தச் சொல் வெளிப்படுத்துகிறது.

पावक பாவக – பரிசுத்தப்படுத்துபவனே! தூய்மையாக்குபவனே! இறைவன் ‘பாவக’—அதாவது மனித வாழ்க்கையைப் பரிசுத்தமாக்குபவன். மனஅசுத்தம், அறியாமை, தீய குணங்கள், குற்றவாசனைகள் ஆகியவற்றை அகற்றி, உயிரை உள்ளும் புறமும் தூய்மைப்படுத்தும் சக்தி இறைவனுக்கே உரியது. அவருடைய அருளால் மனிதன் தெய்வீகத்திற்குத் தகுதியானவனாக மாறுகிறான்.

दीदिवः தீதிவஃ – ஒளிமிக்கவனே! ஞானத்தால் பிரகாசிப்பவனே! ‘தீதிவஃ’ என்பது ஞான ஒளியால் நிரம்பிய பரமாத்மாவைக் குறிக்கிறது. இறைவன் தானே ஒளிமயமான ஞான வடிவம்; அவர் அந்த ஞானத்தை மனிதனுக்கும் பகிர்ந்து, அறியாமை என்னும் இருளை அகற்றுகிறார். அறிவின்மையால் தான் மனிதன் இன்பவெறி மற்றும் பற்றுகளில் சிக்குகிறான்; ஞானம் அவனை விடுதலை செய்கிறது.

अग्ने அக்னே – ஓ அக்னியே! ஓ உயர்வை அளிப்பவனே! ‘அக்னி’ என்பது இங்கு யாக நெருப்பு மட்டும் அல்ல; எல்லா முன்னேற்றங்களுக்கும் காரணமான இறைவனைக் குறிக்கிறது. மனிதனை அறிவு, ஒழுக்கம், ஆன்மிகம் ஆகிய துறைகளில் முன்னேற்றும் வழிகாட்டியாக இறைவன் விளங்குகிறார்.

देवान् தேவான் – தெய்வீக குணங்களை; தேவர்களை; ஒளிமிக்க நற்குணங்களை. இங்கு ‘தேவான்’ என்பது வெளிப்புற தேவர்களை மட்டுமல்ல; மனிதனுள் வளர வேண்டிய தெய்வீக குணங்களையும் குறிக்கிறது. கருணை, சத்தியம், அன்பு, தன்னடக்கம், ஞானம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகளே உண்மையான ‘தேவ’ குணங்கள்.

इह இஹ – இங்கு, இந்த மனித வாழ்க்கையில், இவ்வுலகில். தெய்வீக வாழ்க்கை மரணத்திற்குப் பின் கிடைக்கும் ஒன்றாக மட்டும் கருதப் படவில்லை. மனிதன் வாழும் இந்த உலகிலேயே, இந்த வாழ்க்கையிலேயே தெய்வீக குணங்களைப் பெற்று வாழ வேண்டும் என்பதே இந்தச் சொல்லின் நோக்கம்.

आ वह ஆ வஹ – கொண்டு வாராயாக; பெற்றுத் தருவாயாக; அண்மையில் சேர்ப்பாயாக. இது இறைவனை நோக்கிய வேண்டுகோள். “எங்களுக்கு தெய்வீக குணங்களை அளித்து, உயர்ந்த வாழ்க்கைக்குச் சேர்த்தருள்வாயாக” என்ற பிரார்த்தனை இதில் அடங்கியுள்ளது. இறை அருளே மனிதனை உயர்ந்த நிலைக்கு உயர்த்தும் சக்தியாகும்.

उप உப – அருகில், அண்மையில், நெருங்கச் செய். இந்தச் சொல் இறைவனை நோக்கி, “எங்களை உயர்ந்த யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் அருகில் கொண்டு வாராயாக” என்ற உள் வேண்டுகோளை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆன்மிக முன்னேற்றம் என்பது உயர்ந்த வாழ்வை அணுகும் பயணம்.

यज्ञम् யஜ்ஞம் – யஜ்ஞத்தை; தியாகமய வாழ்க்கையை; அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த தர்ம வாழ்வை. யஜ்ஞம் என்பது வெறும் வேள்விச் சடங்கு அல்ல. பிறருக்காக வாழ்தல், தர்மத்திற்காக உழைத்தல், தன்னலமற்ற அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றால் நிரம்பிய வாழ்க்கையே யஜ்ஞ வாழ்க்கை. இறை அருளாலும் ஞானத்தாலும் மனித வாழ்க்கை யஜ்ஞமயமாக வேண்டும் என்பதே மந்திரத்தின் விருப்பம்.

हविः ஹவிஃ – ஹவி; அர்ப்பணிப்பு; தான மனப்பான்மை; யஜ்ஞப் பொருள். ‘ஹவி’ என்பது அர்ப்பணிக்கப்படும் பொருள் மட்டுமல்ல; தானம் செய்து பகிர்ந்து வாழும் மனப்பான்மையையும் குறிக்கிறது. ‘हु दानादनयोः’ (ஹு தானாதனயோஃ)  என்றபடி, தான உணர்வோடு பொருட்களை அனுபவிப்பதே உண்மையான ஹவி. இவ்வாறு வாழ்பவன் உலகப் பற்றுகளில் சிக்காமல் சுதந்திரமாக முன்னேறுகிறான்.

च ச – மேலும், மற்றும், கூட. யஜ்ஞ வாழ்க்கையும் ஹவி மனப்பான்மையும் இரண்டும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது. வெறும் தர்ம செயல் போதாது; அதனுடன் தியாகமும் பகிர்வும் இருக்க வேண்டும்.

नः நஃ – எங்களுக்கு, நமக்காக. மந்திரம் மீண்டும் “எங்களுக்கு” என்று கூறுவதன் மூலம், யஜ்ஞமய வாழ்க்கையும் தான உணர்வும் எல்லோருக்கும் கிடைக்க வேண்டிய இறை அருளாக வேண்டப்படுகின்றன.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் பரிசுத்தம், ஞானம் மற்றும் யஜ்ஞமயமான உயர்ந்த வாழ்வை நோக்கிய ஆன்மிகப் பயணத்தை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது.

இந்த மந்திரம், இறைவனை “பாவக” என அழைத்து தொடங்குகிறது. ‘பாவக’ என்பது பரிசுத்தப்படுத்துபவன் என்ற பொருள் தருகிறது. மனித வாழ்க்கை பல நேரங்களில் அறியாமை, தீய எண்ணங்கள், ஆசைகள் மற்றும் மனஅசுத்தங்களால் மூடப்படுகிறது. அவற்றை அகற்றி, உள்ளத்தையும் செயல்களையும் தூய்மைப்படுத்தும் சக்தி இறைவனுக்கே உரியது. ஆகவே இந்த மந்திரம், “ஓ பரிசுத்தப்படுத்துபவனே! எங்களை தூய்மையாக்கி உயர்ந்த வாழ்க்கைக்குத் தகுதியானவர்களாக ஆக்குவாயாக” என்ற ஆழ்ந்த பிரார்த்தனையை வெளிப்படுத்துகிறது.

இறைவன் “தீதிவஃ” ஞான ஒளியால் பிரகாசிப்பவன் என்றும் மந்திரம் கூறுகிறது. அவர் தானே ஒளிமயமான ஞான வடிவம்; அந்த ஒளி மனிதனின் உள்ளத்திலும் பிரகாசிக்க வேண்டும் என்பதே இந்த வேண்டுகோள். அறிவின்மையே மனிதனை இன்பவெறி, சுயநலம் மற்றும் உலகப் பற்றுகளில் சிக்க வைக்கிறது. ஞான ஒளி தோன்றும்போது அவன் உண்மையை உணர்ந்து, வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்கிறான். எனவே இறை அருள் என்பது வெறும் வெளிப்புற பாதுகாப்பு அல்ல; மனிதனின் உள்ளார்ந்த அறிவை விழிப்புறச் செய்யும் ஞானப் பிரகாசமாகும்.

மந்திரம் இறைவனை “அக்னி” என்றும் போற்றுகிறது. இங்கு அக்னி என்பது வெறும் யாக நெருப்பு அல்ல; மனிதனை அனைத்து முன்னேற்றங்களுக்கும் வழிநடத்தும் தெய்வீக சக்தி. அறிவு, ஒழுக்கம், தர்மம் மற்றும் ஆன்மிகம் ஆகிய துறைகளில் மனிதனை முன்னேற்றும் அக்ரணி—முன்னோடி—ஆக இறைவன் விளங்குகிறார். மனிதனுடைய உண்மையான உயர்வு இறை வழிகாட்டுதலில்தான் உள்ளது என்பதையே இந்த மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

இந்த இறை அருளின் பலனாக மனிதன் “தேவான்” தெய்வீக குணங்களைப் பெற வேண்டும் என்று மந்திரம் வேண்டுகிறது. இங்கு ‘தேவ’ என்பது வெளிப்புற தெய்வங்களை மட்டுமல்ல; மனிதனுள் வளர வேண்டிய கருணை, சத்தியம், அன்பு, தன்னடக்கம், ஞானம், ஒழுக்கம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகளையும் குறிக்கிறது. இந்த தெய்வீக குணங்கள் மறுமையில் அல்ல, “இஹ” இந்த மனித வாழ்க்கையிலேயே வெளிப்பட வேண்டும் என்று மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. தெய்வீகம் என்பது உலகைவிட்டு விலகிய நிலை அல்ல; மனித வாழ்க்கையையே ஒளிமயமாக மாற்றும் உள்மாற்றமாகும்.

இதற்கான வழியை மந்திரம் “உப யஜ்ஞம்” என்ற சொற்களால் எடுத்துரைக்கிறது. யஜ்ஞம் என்பது வெறும் வேள்விச் சடங்கு அல்ல; பிறருக்காக வாழ்தல், தன்னலமற்ற சேவை, தர்மநெறி, அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றால் நிரம்பிய வாழ்க்கை முறையாகும். இறைவன் எங்களை யஜ்ஞ வாழ்க்கையின் அருகில் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்பதே இந்த வேண்டுகோள். மனித வாழ்க்கை சுயநலத்தின் கருவியாக அல்லாமல், பிறர் நலனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்படும் யஜ்ஞமாக மாறும்போது தான் அதன் உண்மையான அர்த்தம் வெளிப்படுகிறது.

இதனுடன் மந்திரம் “ஹவிஸ்” என்ற கருத்தையும் இணைக்கிறது. ‘ஹவி’ என்பது அர்ப்பணிக்கப்படும் பொருளைக் குறித்தாலும், அதன் உள் பொருள் தானம் மற்றும் பகிர்வு நிறைந்த மனப்பான்மை ஆகும். “हु दानादनयोः” (ஹு தானாதனயோஃ) என்ற தாது விளக்கத்தின் படி, தான உணர்வோடு வாழ்ந்து, பகிர்ந்து கொண்டு, அளவோடு அனுபவிப்பதே உண்மையான ஹவி. வெறும் பொருள் துறப்பது மட்டுமல்ல; பொருட்களில் பற்றில்லாமல், அவற்றை இறைவனின் அருளாகக் கருதி பயன்படுத்துவதே தியாகத்தின் சாரம். இத்தகைய மனப்பான்மை மனிதனை உலகப் பற்றுகளால் கட்டுப்படாமல், சுதந்திரமாகவும் முன்னேற்றமுடையவனாகவும் ஆக்குகிறது.

எனவே இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கைக்கான முழுமையான ஆன்மிக நெறியை அளிக்கிறது. இறைவன் பரிசுத்தப்படுத்தும் பாவகன், ஞான ஒளியால் பிரகாசிக்கும் தீதிவஃ, உயர்வின் பாதையில் நடத்தும் அக்னி. அவர் மனித வாழ்க்கையிலேயே தெய்வீக குணங்களை அளித்து, யஜ்ஞமயமான அர்ப்பணிப்பு வாழ்க்கைக்குக் கொண்டு சேர்த்து, தானம் மற்றும் பகிர்வு நிறைந்த மனப்பான்மையையும் வளர்க்க வேண்டும் என்று மந்திரம் வேண்டுகிறது. இவ்வாறு ஞானம், பரிசுத்தம், யஜ்ஞ வாழ்க்கை மற்றும் தியாக உணர்வு ஆகியவற்றால் வாழும் மனிதன் உலகப் பற்றுகளால் கட்டுண்டு விடாமல், உண்மையான ஆன்மிக முன்னேற்றத்தையும் வாழ்வின் உயர்ந்த நலனையும் அடைகிறான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த போதனையாகும்.

முடிவுரை :

இந்த மந்திரம் இறைவன் ‘பாவக’ என மனித வாழ்க்கையைப் பரிசுத்தப்படுத்துபவரும், ‘தீதிவஃ’ என ஞானஒளியால் பிரகாசித்து அறியாமை இருளை அகற்றுபவரும், ‘அக்னி’ என மனிதனை அனைத்து உயர்வுகளுக்கும் வழிநடத்தும் தெய்வீக முன்னோடியும் ஆவார் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. மனித வாழ்க்கையின் நோக்கம் மறுமையில் மட்டுமல்ல, ‘இஹ’  இந்த உலக வாழ்க்கையிலேயே கருணை, சத்தியம், தன்னடக்கம், அன்பு மற்றும் ஞானம் போன்ற ‘தேவ’ தெய்வீக குணங்களைப் பெற்று வாழ்வதாகும். இதனை அடைவதற்கான வழி ‘யஜ்ஞம்’—தன்னலமற்ற அர்ப்பணிப்பு, தர்மம் மற்றும் சேவை நிறைந்த வாழ்க்கையையும், ‘ஹவி’ தானம், பகிர்வு மற்றும் பற்றற்ற அனுபவ மனப்பான்மையையும் ஏற்றுக்கொள்வதில்தான் உள்ளது.                           “हु दानादनयोः” (ஹு தானாதனயோஃ) என்ற கருத்துப்படி, தான உணர்வோடு வாழ்ந்து, பொருட்களை அளவோடு அனுபவிப்பதே உண்மையான யஜ்ஞ வாழ்க்கையாகும். இவ்வாறு இறை அருளால் பரிசுத்தமடைந்து, ஞான ஒளி பெற்று, யஜ்ஞமய மற்றும் தியாகமிகு வாழ்வை நடத்துகிற மனிதன் உலகப் பற்றுகளால் கட்டுண்டு விடாமல், ஆன்மிக முன்னேற்றம், உள் சுதந்திரம் மற்றும் வாழ்வின் உயர்ந்த நலனை அடைகிறான் என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த மற்றும் முழுமையான போதனையாகும்.