अग्निनाग्निः समिध्यते कविर्गृहपतिर्युवा ।

हव्यवाड्जुह्वास्यः ॥ ६ ॥

அக்னினாக்னிஃ சமித்யதே கவிர்க்ருஹபதிர்யுவா ।
ஹவ்யவாட் ஜுஹ்வாஸ்யஃ ॥ 6 ॥

பொருள்:

अग्निना அக்னினா – அக்னியால், ஞானஒளியால், இறைவனின் பிரகாச சக்தியால். இங்கு ‘அக்னி’ என்பது வெறும் புற நெருப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை. அது முதன்மையாக இறைவனின் ஞான-ஒளியையும், அந்த ஒளியில் திகழும் ஞானாசாரியரையும் குறிக்கிறது. இறைத் தொடர்பால் பிரகாசமடைந்த ஞானி சமுதாயத்தில் ‘அக்னி’ எனப் போற்றப்படுகிறான். அவனுடைய உள்ளத்தில் எரியும் ஞான தீபமே மற்றவர்களுக்கும் ஒளி தரும் ஆதாரமாகிறது.

अग्निः அக்னிஃ – அக்னி, ஞானமுடையவர், ஆசிரியர், ஞானத்தால் ஒளிர்பவர். ஞானத்தில் விளங்கும் ஆசாரியர் ‘அக்னி’ எனப்படுகிறார். அவர் தம்முள் இருக்கும் ஞான தீபத்தை மாணவர்களிடத்தும் ஏற்றுகின்றார். அந்த மாணவரும் அறிவைப் பெற்று பின்னர் தானும் ‘அக்னி’ என அழைக்கத் தகுதியானவராக உயர்கிறான். ஆகவே வாழ்க்கையின் முதல் நிலையிலேயே (பிரம்மச்சரியத்தில்) ஞானாசாரியரிடமிருந்து ஞானத்தைப் பெற்று தானும் ஒளிவாய்ந்தவராக மாறுவது மிகப் பெரிய கடமையாகும்.

समिध्यते சமித்யதே – எரியச் செய்யப்படுகிறது, பிரகாசிக்கச் செய்யப்படுகிறது, தீப்தியுறுகிறது. ஒரு தீப்பொறி மற்றொரு தீப்பொறியை ஏற்றுவது போல, ஞானம் ஞானத்தால் வளர்கிறது. ஆசாரியரின் அறிவு மாணவனுள் உள்ள அறியாமையை அகற்றி ஞான தீபத்தை ஏற்றுகிறது. இதுவே ‘அக்னினா அக்னிஃ சமித்யதே’ என்ற மந்திரத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

कविः கவிஃ – கவி, ஆழ்ந்த பார்வையுடையவன், தூரநோக்குடைய ஞானி. இல்லற வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் மனிதன் வெளிப்படையான அழகிலும், தற்காலிக இன்பங்களிலும் சிக்காமல் பொருள்களின் உண்மை நிலையை அறிந்தவராக இருக்க வேண்டும். உறவுகளும் உலக நிகழ்வுகளும் நிலையற்றவை என்பதை உணர்ந்து, அவற்றின் நடைமுறை மதிப்பை அறிந்து வாழ்வதே ‘கவி’ என்ற சொல்லின் ஆழமான பொருள்.

गृहपतिः க்ருஹபதிஃ –  இல்லத்தின் தலைவர், குடும்பத்தை நடத்துபவன். ஞானம் பெற்றவன் உலகத்தை விட்டு விலகுவது மட்டும் நோக்கமல்ல; நல்ல இல்லறத்தை அமைத்தலும் அவனுடைய தர்மம். குடும்பத்தை தர்மம், அன்பு, பொறுப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் நடத்தி, இல்லத்தை உயர்ந்த வாழ்வின் நிலையமாக மாற்றுபவனே உண்மையான ‘க்ருஹபதி’.

युवा யுவா – இளமையுள்ளவன், செயலாற்றுபவன், நல்லவற்றை இணைப்பவன். ‘யு’ என்ற தாதுவிற்கு இணைத்தல், கலத்தல் என்ற பொருள் உண்டு. மனிதன் தன் இல்லற வாழ்க்கையில் தீய குணங்களை நீக்கி, நல்ல குணங்களை வளர்க்கும் முயற்சியாளனாக இருக்க வேண்டும். அன்பு, ஒழுக்கம், கருணை, சத்தியம் போன்ற நற்குணங்களை வாழ்வில் கலப்பதே ‘யுவா’ என்ற சொல்லின் உள்பொருள்.

हव्यवाट् ஹவ்யவாட் – ஹவிக்கு உரியவற்றைத் தாங்குபவன்; யஜ்ஞத்திற்குரிய தர்மங்களைப் பாதுகாப்பவன். இல்லறப் பொறுப்புகளை நிறைவு செய்த பின் மனிதன் வானப்ரஸ்த நிலைக்கு உயர வேண்டும். அந்நிலையில் உலக ஆசைகளைப் பற்றிக்கொள்ளாமல், யஜ்ஞம், தர்மம், மகாயஜ்ஞங்கள் போன்ற உயர்ந்த கடமைகளைப் பாதுகாத்து வாழ வேண்டும். வாழ்வில் நன்மை தரும் செயல்கள் அழியாமல் காக்கப்பட வேண்டும் என்பதே ‘ஹவ்யவாட்’ என்பதன் கருத்து.

जुह्वास्यः ஜுஹ்வாஸ்யஃ – கரண்டி போன்ற வாயுடையவன்; அர்ப்பணிப்பிற்குரிய வாக்குடையவன். யஜ்ஞத்தில் கரண்டி நெய்யை அக்னியில் செலுத்துவது போல, ஸந்நியாசியின் வாய் மக்களிடத்தில் ஞானத்தை அர்ப்பணிக்கும் கருவியாகிறது. அவன் தன் சொற்களால் அறிவை பரப்பி, மக்களின் அறியாமையை அகற்றுகிறான். இதுவே வாழ்க்கையின் இறுதி நிலையிலான உயர்ந்த சேவையாகும்.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் முழுமையான ஆன்மிகப் பயணத்தையும், ஞானத்தின் மூலம் மனிதன் எவ்வாறு உயர்ந்து சமூக நலனுக்காக வாழ வேண்டும் என்பதையும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது.

இந்த மந்திரத்தில் வரும் ‘அக்னி’ என்பது வெறும் புறநெருப்பை மட்டும் குறிக்காது; அது முதன்மையாக இறைவனின் தெய்வீக ஒளியையும், ஞானத்தால் பிரகாசிக்கும் ஆசிரியரையும் குறிக்கிறது. இறைவனின் தொடர்பால் பக்தனும் அக்னியைப் போல ஒளிமிக்கவராக மாறுகிறான். சமுதாயத்தில் பிரம்மஞானத்தில் நிலைத்திருக்கும் உபாஸகர்களும் ‘அக்னி’ என அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய உள்ளத்தில் எரியும் ஞானத் தீபமே பிறரின் வாழ்க்கையையும் ஒளிரச் செய்கிறது.

இந்த அடிப்படையில்தான் மந்திரம் “அக்னினா அக்னிஃ சமித்யதே” என்று கூறுகிறது. ஒரு தீ மற்றொரு தீயை ஏற்றுவது போல, ஞானம் பெற்ற ஆசாரியர் தனது மாணவரிடத்தில் ஞான ஒளியை ஏற்றுகிறார். அந்த மாணவரும் அறியாமையை நீக்கிக் கொண்டு அறிவில் வளர்ந்து பின்னர் தானும் ‘அக்னி’ என அழைக்கத் தகுதியுடையவராக உயர்கிறான். ஆகவே மனித வாழ்க்கையின் முதல் ஆஶ்ரமமான பிரம்மச்சரியத்தில் மிகப் பெரிய கடமை என்னவெனில், ஞான தீபத்தால் ஒளிரும் ஆசாரியரிடமிருந்து கல்வியும் ஞானமும் பெற்று தன்னையும் ஒளிவாய்ந்தவராக மாற்றிக் கொள்வதே ஆகும்.

அதன் பின்னர் மனிதன் வாழ்க்கையின் இரண்டாம் நிலையான இல்லறத்தில் நுழைகிறான். அப்போது அவன் “கவி” ஆக வேண்டும் என மந்திரம் கூறுகிறது. இங்கு ‘கவி’ என்பது வெறும் பாடலாசிரியனை அல்ல; ஆழ்ந்த பார்வையுடைய தூரநோக்காளனை குறிக்கிறது. உலகில் தோன்றும் வெளிப்படையான இன்பங்களிலும் அழகுகளிலும் மயங்கி விழாமல், பொருள்களின் உண்மை இயல்பை அறிந்து வாழ்வதே கவி நிலை. உறவுகள் மற்றும் உலக நிகழ்வுகள் அனைத்தும் நடைமுறைப் பயன்பாட்டுடையவை; அவற்றை நிரந்தரமானவை என்று கருதி துன்பத்தில் ஆழாமல், அவற்றின் இயல்பை உணர்ந்து வாழ்வதே ஞானியின் பார்வையாகும்.

அத்தகைய ஞான பார்வையுடன் மனிதன் “க்ருஹபதி” ஆகிறான். இல்லறம் என்பது வெறும் குடும்பப் பொறுப்பு அல்ல; அது தர்மத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த உயர்ந்த வாழ்க்கை அமைப்பாகும். அன்பு, ஒழுக்கம், பொறுப்பு, பரஸ்பர மரியாதை ஆகியவற்றால் குடும்பத்தை நடத்தி, இல்லத்தை ஆன்மிக மற்றும் நற்குண வளர்ச்சியின் தளமாக மாற்றுபவனே உண்மையான க்ருஹபதி.

இந்த இல்லற வாழ்வில் மனிதன் “யுவா” ஆகவும் இருக்க வேண்டும். ‘யு’ என்ற தாதுவிற்கு இணைத்தல், கலத்தல் என்ற பொருள் உண்டு. ஆகவே ‘யுவா’ என்பது வயதினால் இளமையானவன் என்பதைக் காட்டிலும், தீமைகளை நீக்கி நற்குணங்களை வாழ்க்கையில் இணைக்கும் செயல்வீரனை குறிக்கிறது. கோபம், பேராசை, பொய், அநீதி போன்ற குறைகளை விலக்கி, கருணை, சத்தியம், அன்பு, தன்னடக்கம் போன்ற நற்குணங்களை வளர்ப்பதே உண்மையான இளமையின் வெளிப்பாடாகும்.

இவ்வாறு நல்ல இல்லறத்தை அமைத்து தனது குடும்பக் கடமைகளை நிறைவேற்றிய பின் மனிதன் வாழ்க்கையின் அடுத்த நிலையான வானப்ரஸ்தத்தை அடைகிறான். அப்போது அவன் “ஹவ்யவாட்” ஆக வேண்டும் என மந்திரம் கூறுகிறது. அதாவது யஜ்ஞத்திற்கும் தர்மத்திற்கும் உரிய செயல்களைத் தாங்கி காப்பவனாக இருக்க வேண்டும். உலக ஆசைகளில் சிக்கிக் கொள்ளாமல், உயர்ந்த தர்மப் பணிகள் அழியாமல் நிலைத்திருக்கச் செய்வதே அவனுடைய முக்கியப் பொறுப்பு. யஜ்ஞம், மகாயஜ்ஞங்கள், தர்மம், சமூகப் பொறுப்பு ஆகியவை தொடர வேண்டும் என்பதற்காக வாழ்வதே வானப்ரஸ்தத்தின் நோக்கம்.

இறுதியில் மனிதன் ஸந்நியாச நிலையை அடைகிறான். அப்போது அவன் “ஜுஹ்வாஸ்யஃ” எனப்படுகிறான். யஜ்ஞத்தில் கரண்டி நெய்யை அக்னியில் செலுத்துவது போல, ஸந்நியாசியின் வாய் மக்களிடத்தில் ஞானத்தை அர்ப்பணிக்கும் கருவியாகிறது. அவன் இடமெங்கும் சென்று அறிவை பரப்பி மக்களின் அறியாமையை நீக்குகிறான். அவனுடைய சொற்கள் அறிவெனும் நெய்யை, மனித சமுதாயம் எனும் அக்னியில் அர்ப்பணிக்கும் யஜ்ஞமாக மாறுகின்றன. இதுவே மனித வாழ்க்கையின் இறுதியான பூரண சேவையாகும்.

எனவே இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் நான்கு ஆஶ்ரமங்களையும் ஒரே தொடர்ச்சியான ஆன்மிகப் பயணமாக எடுத்துரைக்கிறது. முதலில் ஆசாரியரிடமிருந்து ஞானத்தைப் பெற்று தானும் ‘அக்னி’ ஆக வேண்டும்; பின்னர் ஞானபார்வையுடன் நல்ல இல்லறத்தை அமைத்து நற்குணங்களை வளர்க்க வேண்டும்; அதன் பின் தர்மத்தையும் யஜ்ஞ மரபையும் காக்க வேண்டும்; இறுதியில் தன் வாழ்நாள் அனுபவத்தையும் ஞானத்தையும் உலக நலனுக்காக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இதுவே மனித வாழ்க்கையின் முழுமையும், இந்த மந்திரம் போதிக்கும் உயர்ந்த வாழ்வியல் நெறியுமாகும்.

முடிவுரை :

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் வெறும் உலக வாழ்வை நடத்துவது அல்ல; ஞானத்தின் ஒளியால் தன்னை உயர்த்தி, பிறரையும் உயர்த்தும் வாழ்க்கையை வாழ்வதே என்பதை எடுத்துரைக்கிறது. இறைவனின் ஞானஒளியால் பிரகாசிக்கும் ஆசாரியரிடமிருந்து அறிவைப் பெற்று தானும் ‘அக்னி’ போல ஒளிர வேண்டும்; பின்னர் ஆழ்ந்த பார்வையுடன் இல்லறத்தை தர்ம அடிப்படையில் அமைத்து நற்குணங்களை வளர்க்க வேண்டும்; அதன்பின் யஜ்ஞம் மற்றும் உயர்ந்த தர்மச் செயல்களைப் பாதுகாத்து வாழ வேண்டும்; இறுதியில் ஸந்நியாச மனப்பான்மையுடன் தன்னுடைய வாக்கையும் அறிவையும் உலக நலனுக்காக அர்ப்பணித்து மக்களிடையே ஞானத்தைப் பரப்ப வேண்டும். இவ்வாறு ஞானத்தைப் பெற்று, அதை வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்தி, பின்னர் உலகிற்கே பகிர்ந்தளிப்பதே மனித வாழ்க்கையின் பூரணத்துவம் என்றும், நான்கு ஆஶ்ரமங்களின் வழியாக ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை அடைவதே வாழ்வின் உயர்ந்த சாதனை என்றும் இந்த மந்திரம் ஆழமாகப் போதிக்கிறது.