घृताहवन दीदिवः प्रति ष्म रिषतो दह ।

अग्ने त्वं रक्षस्विनः ॥ ५ ॥

க்ருதாஹவன தீதிவஃ ப்ரதி ஷ்ம ரிஷதோ தஹ ।
அக்னே த்வம் ரக்ஷஸ்வினஃ ॥ 5 ॥

பொருள்:

घृताहवन க்ருதாஹவன – க்ருதத்தால் (சுத்தமடைந்த ஒளியால்) அழைக்கப்படுபவன்; மலம் நீக்கமும் ஞானஒளியும் மூலம் அணுகப்படுபவன். ‘க்ருத’ (घृत) என்பது இங்கு வெறும் நெய்யை மட்டும் குறிக்கவில்லை; மலம் நீங்குதல் மற்றும் ஞானஒளி பெருகுதல் என்ற இரு கருத்துகளையும் குறிக்கிறது. ‘ஆஹவன’ என்பது அழைக்கப்படுபவன். ஆகவே ‘க்ருதாஹவன’ என்பது இதயத்தின் அசுத்தங்களைஅகற்றி,  ஞானஒளியை வளர்க்க முயலும் மனிதனால் மட்டுமே இறைவனை உண்மையாக அழைக்க முடியும் என்பதை உணர்த்துகிறது.  உள்ளம் சுத்தமடையாமல் இறைஅணுகல் முழுமை பெறாது என்பதே இதன் ஆழ்ந்த கருத்து.

दीदिवः தீதிவஃ – ஒளிமிக்கவன்; பிரகாசமுடையவன்; தீப்தியுள்ள இறைவன். இச்சொல் இறைவனின் பேரொளியை எடுத்துரைக்கிறது. ஆயிரம் சூரியர்களின் ஒளியையும் தாண்டிய தெய்வீக ஞானபிரகாசமே இங்கு ‘தீதிவஃ’ எனப் போற்றப்படுகிறது. இந்த ஒளி வெளிப்புற இருளை மட்டும் அல்ல, மனிதனின் உள்ளார்ந்த அறியாமை மற்றும் குழப்பத்தையும் அகற்றுகிறது.

प्रति ப்ரதி – எதிராக; நேராக; முழுமையாக. இச்சொல் தீய மனப்பாங்குகளுக்கு எதிராகச் செயற்பட வேண்டிய உறுதியைக் குறிக்கிறது. காமம், கோபம் போன்ற உள் எதிரிகளைப் பொறுத்துக் கொள்ளாமல், அவற்றை நேரடியாக எதிர்கொண்டு நீக்க வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து.

ष्म ஷ்ம – நிச்சயமாக; உறுதியாக; உண்மையாக. இச்சொல் பிரார்த்தனையின் உறுதியையும் ஆழத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவன் தீய வாசனைகளை நிச்சயமாக அழிப்பார் என்ற நம்பிக்கை இதில் அடங்கியுள்ளது. இது சந்தேகமற்ற இறைநம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாகும்.

रिषतः ரிஷதஃ – தீங்கு செய்பவை; ஹிம்சை செய்யும் மனப்பாங்குகள்; காம-கோபாதிகள். இங்கு ‘ரிஷதஃ’ என்பது வெளிப்புற எதிரிகளை அல்ல, மனிதனை உள்ளிருந்து காயப்படுத்தும் காமம், கோபம், பொறாமை, பேராசை போன்ற உள் சத்துருக்களைக் குறிக்கிறது. இவை மனிதனின் அமைதியையும் ஞான வளர்ச்சியையும் குலைக்கும் ஆபத்தான மனநிலைகள்.

दह தஹ – எரித்தழி; தகனம் செய்; அழித்துவிடு. இச்சொல் இறைவனிடம் செய்யப்படும் வலிமையான வேண்டுதலாகும். உள் எதிரிகளை ஒழித்து விடுவதற்கான தீயின் அடையாளமாக இது நிற்கிறது. இறைவனின் ஞானஅக்னி மனிதனுள் இருக்கும் ஒவ்வொரு தீய வாசனையையும் எரித்து சுத்திகரிக்க வேண்டும் என்பதே இதன் உணர்வு.

अग्ने அக்னே – அக்னியே; குற்றங்களை எரிக்கும் இறைவனே; அக்ரணி பரம்பொருளே. இங்கு ‘அக்னே’ என்பது அனைத்துக் குறைகளையும் எரித்து சுத்தப்படுத்தும் தெய்வீக சக்தியைக் குறிக்கிறது. மனிதனை முன்னேற்றப் பாதையில் நடத்தி, அவனுடைய உள்ளத்தை பரிசுத்தப்படுத்தும் கருணைமிக்க இறைவனே இங்கு அழைக்கப்படுகிறார்.

त्वम् த்வம் –  நீ; நீயே. இச்சொல் இறைவனின் செயற்பாட்டு வல்லமையை வலியுறுத்துகிறது. மனிதன் தன்வலிமையால் மட்டும் எல்லா உள் எதிரிகளையும் வெல்ல முடியாது; இறையருளும் தெய்வீக உதவியும் அவசியம் என்பதே இதன் கருத்து.

रक्षस्विनः ரக்ஷஸ்வினஃ – ராக்ஷச மனப்பாங்குகள்; கொடுமை நிறைந்த உணர்வுகள்; அசுரவாசனைகள். இம்மந்திரத்தின் நிறைவு கருத்து இச்சொல்லில் அடங்கியுள்ளது. ‘ரக்ஷஸ்வினஃ’ என்பது வெளிப்புற அரக்கர்களை அல்ல; மனிதனுள் மறைந்திருக்கும் கொடுமை, குரூரம், சுயநலம், வெறுப்பு, பகைமை போன்ற அசுர மனப்பாங்குகளைக் குறிக்கிறது. இவை உயிருடன் இருக்கும் வரை தெய்வீக குணங்கள் முழுமையாக வளர முடியாது. ஆகவே இறைவனின் அக்னி இவ்வகை ராக்ஷச உணர்வுகளை முழுமையாக எரித்து அழிக்க வேண்டும்; அதன் பின்னரே மனிதன் கருணை, அமைதி, ஞானம் மற்றும் தெய்வீக மனப்பாங்குகளை வளர்த்துக் கொள்ள முடியும்.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் மனிதனின் ஆன்மீக வாழ்வில் உள்சுத்தி, ஞானஒளி மற்றும் இறைஅருளின் அவசியத்தை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது. ‘க்ருதாஹவன’ என்ற சொல்லின் மூலம், இறைவன் வெறும் வெளிப்புற வழிபாட்டால் அணுகப்படுபவர் அல்ல; இதயத்தின் அசுத்தங்களை நீக்கி, ஞானஒளியை வளர்க்க முயலும் மனிதனால் மட்டுமே உண்மையாக அழைக்கப்படக்கூடிய தெய்வீக பரம்பொருள் என்பதைக் மந்திரம் உணர்த்துகிறது. ‘க்ருத’ என்பது மலம் நீங்குதலையும் ஞானதீப்தி பெருகுதலையும் குறிக்கின்றது; ஆகவே உள்ளம் பரிசுத்தமடையாமல் இறைஅணுகலும் முழுமை பெறாது என்பது இச்சொல்லின் அடிப்படைப் போதனையாகும்.

‘தீதிவஃ’ என்ற சொல் இறைவனின் பேரொளியை எடுத்துரைக்கிறது. ஆயிரம் சூரியர்களின் ஒளியையும் தாண்டிய தெய்வீக ஞானபிரகாசமாக விளங்கும் அவர், மனிதனின் வெளிப்புற இருளை மட்டுமல்ல, உள்ளார்ந்த அறியாமை, குழப்பம் மற்றும் மனஇருளையும் அகற்றுகிறார். இந்த இறைஒளியை நாடும் மனிதன், ‘ப்ரதி’ என்ற சொல்லில் வலியுறுத்தப்படுவது போல, காமம், கோபம் மற்றும் பிற தீய மனப்பாங்குகளை பொறுத்துக் கொள்ளாமல் நேரடியாக எதிர்கொண்டு வெல்ல வேண்டிய கடமையுடையவனாகிறான்.

‘ஷ்ம’ என்ற சொல் இப்பிரார்த்தனையின் உறுதியையும் அசைக்க முடியாத இறைநம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவன் தீய வாசனைகளை நிச்சயமாக அழிப்பார் என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை இதில் அடங்கியுள்ளது. ‘ரிஷதஃ’ என்பது வெளிப்புற எதிரிகளை அல்ல, மனிதனை உள்ளிருந்து காயப்படுத்தும் காமம், கோபம், பொறாமை, பேராசை போன்ற உள் சத்துருக்களைக் குறிக்கிறது. இவை மனிதனின் அமைதியையும் ஞான வளர்ச்சியையும் சிதைக்கும் ஆபத்தான சக்திகளாகும்.

இதனால் ‘தஹ’ என்ற சொல்லின் மூலம், இறைவனின் ஞானஅக்னி இவ்வகை தீய வாசனைகளையும் அசுத்த மனப்பாங்குகளையும் எரித்து அழிக்க வேண்டுமென்ற ஆழ்ந்த வேண்டுதல் வெளிப்படுகிறது. ‘அக்னே’ என்பது குற்றங்களையும் குறைகளையும் தகனம் செய்து மனிதனை முன்னேற்றப் பாதையில் நடத்தும் அக்ரணி பரம்பொருளைக் குறிக்கிறது. மனிதன் தன்வலிமையால் மட்டும் அனைத்து உள் எதிரிகளையும் வெல்ல முடியாது; ‘த்வம்’ என்ற சொல்லின் மூலம் இறையருளும் தெய்வீக உதவியும் அவசியம் என்பதைக் மந்திரம் தெளிவுபடுத்துகிறது.

மந்திரத்தின் நிறைவு சொல்லான ‘ரக்ஷஸ்வினஃ’ மனிதனுள் மறைந்திருக்கும் ராக்ஷச மனப்பாங்குகளைச் சுட்டுகிறது. கொடுமை, குரூரம், சுயநலம், வெறுப்பு, பகைமை போன்ற அசுர உணர்வுகள் வாழும் வரை தெய்வீக குணங்கள் முழுமையாக மலர இயலாது. ஆகவே இறைவனின் அக்னி அவற்றை முற்றிலும் தகனம் செய்து அகற்ற வேண்டும்; அதன் பின்னரே கருணை, அமைதி, ஞானம் மற்றும் தெய்வீக மனப்பாங்குகள் மனிதனுள் நிலைபெறுகின்றன.

எனவே இம்மந்திரம் முழுமையாகப் பார்க்கும்போது, உள்ளத்தை சுத்தப்படுத்தி ஞானஒளியை வளர்க்கும் மனிதன் உண்மையாக இறைவனை அணுகுகிறான்; ஒளிவடிவ அக்னி இறைவன் காமம், கோபம் மற்றும் அசுர மனப்பாங்குகளை நிச்சயமாக எரித்து அழித்து, மனிதனை உள்சுத்தி, இறைஒளி மற்றும் தெய்வீக குணங்கள் நிறைந்த உயர்ந்த ஆன்மீக வாழ்விற்கு உயர்த்துகிறார் என்ற ஆழ்ந்த வேதப் போதனையை வழங்குகிறது.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் மனிதனின் ஆன்மீக முன்னேற்றம் வெளிப்புற வழிபாட்டில் மட்டும் இல்லாமல், இதயத்தின் பரிசுத்தத்திலும் ஞானஒளி வளர்ச்சியிலும் இருக்கிறது என்பதை ஆழமாக உணர்த்துகிறது. உள்ளத்தின் அசுத்தங்களை நீக்கி ஞானத்தை வளர்க்கும் மனிதனால் மட்டுமே ஒளிவடிவ அக்னி இறைவன் உண்மையாக அழைக்கப்படுகிறார். அந்த தெய்வீக ஒளி மனிதனின் அறியாமை, குழப்பம் மற்றும் மனஇருளை அகற்றி, காமம், கோபம், பொறாமை போன்ற தீங்கு விளைவிக்கும் உள் எதிரிகளை நிச்சயமாக எரித்து அழிக்கிறது.

மேலும், மனிதன் தன்வலிமையால் மட்டும் உள் வாசனைகளையும் அசுர மனப்பாங்குகளையும் முற்றிலும் வெல்ல முடியாது; அதற்குத் தெய்வீக அருளும் இறைஞானத்தின் அக்னியும் அவசியம் என்பதை மந்திரம் வலியுறுத்துகிறது. கொடுமை, சுயநலம், வெறுப்பு, பகைமை போன்ற ராக்ஷச உணர்வுகள் அழிந்த பின்னரே கருணை, அமைதி, ஞானம் மற்றும் தெய்வீக குணங்கள் முழுமையாக மலர முடியும்.

ஆகவே இம்மந்திரத்தின் சாரம், உள்ளத்தை பரிசுத்தப்படுத்தி ஞானஒளியை வளர்த்துக் கொண்டு, இறைவனின் தெய்வீக அக்னியை நாடும் மனிதன், தனது உள் அசுரவாசனைகளை அழித்து தெய்வீக குணங்கள் நிறைந்த ஒளிமயமான ஆன்மீக வாழ்வை அடைகிறான் என்பதாகும்.