द्रविणोदा ददातु नो वसूनि यानि शृण्विरे ।
देवेषु ता वनामहे ॥ ८ ॥

ദ്രവിണോദാ ദദാതു നോ വസൂനി യാനി ശൃണ്വിരേ ।
ദേവേഷു താ വനാമഹേ ॥ 8 ॥

പദാർത്ഥം:

द्रविणोदा (ദ്രവിണോദാ): സമ്പത്തുകളും വിഭവങ്ങളും നൽകുന്നവൻ; എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളുടെയും ദാതാവായ പരമൻ. ശരീരം, ജ്ഞാനം, കഴിവ്, ഭൗതികസമ്പത്ത്, പ്രശസ്തി, സദ്ഗുണങ്ങൾ തുടങ്ങിയ എല്ലാത്തരം സമ്പത്തുകളും ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത്. അവ മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് ഈ പദം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ददातु (ദദാതു): നൽകട്ടെ; അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. ദൈവം നമുക്ക് വെറും സാമ്പത്തികസമ്പത്ത് മാത്രമല്ല, അത് നല്ല രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള മനഃപക്വതയും അനുഗ്രഹിക്കണം എന്ന പ്രാർത്ഥന ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

नः (നഃ / നോ): ഞങ്ങൾക്ക്. ഒരു വ്യക്തിക്കു വേണ്ടി മാത്രം അല്ലാതെ, എല്ലാവർക്കും നന്മ നൽകുന്ന സമ്പത്തും വിഭവങ്ങളും ലഭിക്കണമെന്ന പൊതുനന്മയുടെ ചിന്തയാണ് ഇത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.

वसूनि (വസൂനി): സമ്പത്തുകൾ; നന്മ നൽകുന്ന വിഭവങ്ങൾ. ഭൗതികസമ്പത്ത് മാത്രമല്ല, ജ്ഞാനം, ആരോഗ്യം, പ്രശസ്തി, ധർമ്മമാർഗം, സദാചാരം തുടങ്ങിയ ഉന്നതമായ സമ്പത്തുകളെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

यानि (യാനി): ഏതെല്ലാം; ഏതെല്ലാം സമ്പത്തുകളോ അവ. മനുഷ്യജീവിതത്തിന് യഥാർത്ഥ നന്മ നൽകുന്ന എല്ലാത്തരം സമ്പത്തുകളെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

शृण्विरे (ശൃണ്വിരേ): പ്രശസ്തമായവ; എല്ലാവരാലും കേൾക്കപ്പെടുന്നവ. ഇവിടെ സമ്പത്ത് പ്രശസ്തമാകുന്നതിനുള്ള കാരണം അതിന്റെ അളവല്ല; അത് ദാനമായി നൽകി അനേകർക്ക് നന്മ ചെയ്തതിനാലാണ്. മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രയോജനപ്പെടുന്ന സമ്പത്താണ് ലോകമെമ്പാടും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന സമ്പത്ത്.

देवेषु (ദേവേഷു): ദേവന്മാർക്കായി; ദൈവിക പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി; ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി. സമ്പത്ത് ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി പാഴാക്കാതെ, പണ്ഡിതന്മാർ, വിദ്യാഭ്യാസം, യജ്ഞം, സാമൂഹികക്ഷേമം, പ്രകൃതിസംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ ദൈവികവും പൊതുനന്മയുമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ता (താ): ആ സമ്പത്തുകളെ. ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ച് നൽകുകയും പ്രശംസയ്ക്ക് അർഹമാവുകയും ചെയ്യുന്ന സൽസമ്പത്തുകളെയാണ് ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

वनामहे (വനാമഹേ): നാം സേവിക്കുന്നു; നല്ല രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു; സമർപ്പിക്കുന്നു. സമ്പത്ത് സ്വാർത്ഥതയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാതെ, ദൈവികവും സാമൂഹികവുമായ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സേവനം. അങ്ങനെ ദാനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അത്യാഗ്രഹം കുറയുകയും ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വളരുകയും ചെയ്യുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ സമ്പത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യവും അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്നതും ആഴത്തിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ എല്ലാ സമ്പത്തിന്റെയും ഉറവിടമായ പരമാത്മാവിനോട് “ഞങ്ങൾക്ക് സൽസമ്പത്തുകൾ അനുഗ്രഹിക്കണമേ” എന്ന് ഭക്തൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് വെറും സാമ്പത്തികസമൃദ്ധി മാത്രമല്ല; ജ്ഞാനം, ആരോഗ്യം, സദാചാരം, പ്രശസ്തി, ധർമ്മം, ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ജീവിതത്തെ ഉയർത്തുന്ന എല്ലാത്തരം സമ്പത്തുകളുമാണ്.

മന്ത്രത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന സമ്പത്തുകൾ “പ്രശസ്തമായ സമ്പത്തുകൾ” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവ ലോകജനങ്ങളാൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നതിനുള്ള കാരണം അവയുടെ അളവല്ല; അവ മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. തനിക്കുള്ള സമ്പത്ത് ദാനമായി നൽകി സമൂഹനന്മയ്ക്കായി സമർപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ പ്രശസ്തിയും കീർത്തിയും നേടുന്നു. അതിനാൽ യഥാർത്ഥ സമ്പത്തിന്റെ മഹത്വം അത് ശേഖരിച്ചുവയ്ക്കുന്നതിലല്ല; പങ്കുവെച്ച് നൽകുന്നതിലാണ് പ്രകടമാകുന്നത്.

കൂടാതെ, ഈ മന്ത്രം സമ്പത്ത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്നും വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു. ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ച വിഭവങ്ങൾ വെറും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കും സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ചെലവഴിക്കാതെ, പണ്ഡിതന്മാരുടെ വളർച്ചയ്ക്കും, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വ്യാപനത്തിനും, സാമൂഹികക്ഷേമ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും, യജ്ഞം പോലുള്ള ദൈവിക പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ മനുഷ്യസമൂഹം സമൃദ്ധമാകുന്നതോടൊപ്പം പ്രകൃതിയുടെയും പരിസ്ഥിതിയുടെയും ശുദ്ധിയും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

ദാനവും സേവനമനോഭാവവും മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലുള്ള അത്യാഗ്രഹത്തെ ജയിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അത്യാഗ്രഹമാണ് പല ദുഷ്പ്രവണതകളുടെയും ദുഃഖങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനകാരണം. ഒരാൾ തന്റെ സമ്പത്ത് നല്ല ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ അത്യാഗ്രഹം കുറയുകയും അതിന് പകരം കരുണ, ദാനം, സ്നേഹം, ഔദാര്യം, ധർമ്മം തുടങ്ങിയ ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വളരാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ സമ്പത്ത് ആത്മീയ പുരോഗതിക്കുള്ള ഒരു ഉപാധിയായി മാറുന്നു.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം സമ്പത്ത് നേടുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമല്ല; അത് ധാർമ്മികമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിനുള്ള ഉന്നതമായ ജീവിതമാർഗവും ഉപദേശിക്കുന്നു. ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ച സമ്പത്ത് മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴാണ് അത് യഥാർത്ഥ സമ്പത്തായി മാറുന്നത്. അത്തരം സമ്പത്താണ് മനുഷ്യന് സ്ഥിരമായ പ്രശസ്തിയും സാമൂഹിക ബഹുമാനവും ദൈവിക ഗുണങ്ങളും ഒടുവിൽ ആത്മീയ ഉയർച്ചയും നൽകുന്നത് എന്ന ഉന്നതമായ സത്യം ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

ഉപസംഹാരം:

സമ്പത്ത് വെറും ഭൗതികവസ്തുക്കൾ ശേഖരിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു ഉപാധിയല്ല; അത് ദൈവം നൽകിയ ഒരു പവിത്രമായ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യന് ലഭിക്കുന്ന സമ്പത്ത്, ജ്ഞാനം, കഴിവ്, പ്രശസ്തി, വിഭവങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം വ്യക്തിപരമായ സുഖജീവിതത്തിനായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കാതെ, സാമൂഹികക്ഷേമം, ധാർമ്മിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസവികസനം, പണ്ഡിതന്മാരെ ആദരിക്കൽ, ദൈവിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

ദാനവും സേവനമനോഭാവവും കൊണ്ട് സമ്പത്ത് പങ്കുവെക്കുന്നതിലൂടെ അത്യാഗ്രഹം പോലുള്ള ദുഷ്ഗുണങ്ങൾ നീങ്ങുകയും കരുണ, ദാനം, ധർമ്മം, ഔദാര്യം തുടങ്ങിയ ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ വളരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ സൽപ്രവൃത്തികൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന സമ്പത്താണ് യഥാർത്ഥ പ്രശസ്തിയും സ്ഥിരമായ നന്മയും ആത്മീയ ഉയർച്ചയും നൽകുന്നത് എന്ന് ഈ മന്ത്രം മനോഹരമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതിനാൽ ദൈവം അനുഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ വിഭവങ്ങളും പൊതുനന്മയ്ക്കും ധർമ്മമാർഗത്തിനും സമർപ്പിച്ച് ജീവിക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ സമ്പത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പ്രയോജനം.