ब्राह्मणादिन्द्र राधसः पिबा सोममृतूँरनु ।
तवेद्धि सख्यमस्तृतम् ॥ ५ ॥

ബ്രാഹ്മണാദ് ഇന്ദ്ര രാധസഃ പിബാ സോമമൃതൂൻ അനു ।
തവേദ്ധി സഖ്യമസ്തൃതം ॥ 5 ॥

പദാർത്ഥം:

ब्राह्मणात् (ബ്രാഹ്മണാത്): ബ്രഹ്മവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്; വേദജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന്; ബ്രഹ്മസമ്പത്തിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. ഇവിടെ ‘ബ്രാഹ്മണാത്’ എന്നത് ജാതിയുടെ അടയാളത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; ബ്രഹ്മവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജ്ഞാനവും ആത്മീയസമ്പത്തും ആണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മുൻ മന്ത്രങ്ങളിൽ പറഞ്ഞ ദൈവിക ഗുണങ്ങളും സോമസംരക്ഷണവും മനുഷ്യനെ അവസാനം ‘ബ്രഹ്മസമ്പത്തി’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഉന്നത ആത്മീയസമ്പത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അതിലേക്കുള്ള ജീവിതമാർഗമാണ് ഈ പദത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

इन्द्र (ഇന്ദ്ര): ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ; ജിതേന്ദ്രിയൻ; ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള ജീവൻ. ഇവിടെ ‘ഇന്ദ്ര’ ബാഹ്യമായ ദേവനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് ക്രമപ്പെടുത്തിയ മനുഷ്യനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സോമസംരക്ഷണത്തിന്റെയും ആത്മീയ പുരോഗതിയുടെയും അടിസ്ഥാനം ജിതേന്ദ്രിയത്വമാണെന്ന് ഈ പദം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

राधसः (രാധസഃ): സമ്പത്ത്; സമൃദ്ധി; നേടേണ്ട ആത്മീയനിധി. ഇവിടെ ‘രാധസഃ’ ഭൗതികസമ്പത്തല്ല; ബ്രഹ്മസമ്പത്തി എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആത്മീയസമൃദ്ധിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ, മാനസിക ശുദ്ധി, ദൈവസൗഹൃദം, ആന്തരിക ശാന്തി എന്നിവയാണ് ഈ യഥാർത്ഥ സമ്പത്തായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

पिबा (പിബാ): കുടിക്കുക; സ്വീകരിക്കുക; സംരക്ഷിച്ച് അനുഭവിക്കുക. ഇവിടെ ‘പിബാ’ വെറും കുടിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. ശരീരത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന സോമ ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് അതിന്റെ ഫലം ജീവിതത്തിൽ നിലനിർത്തുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. ശക്തിയുടെ സംരക്ഷണമാണ് ഇവിടെ സോമപാനം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം.

सोमम् (സോമം): ജീവസാരം; ശരീരത്തിലുള്ള ശക്തി; ജീവന് പോഷണം നൽകുന്ന സോമതത്ത്വം. ‘സോമം’ ആഹാരത്തിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെടുന്ന ജീവസാരത്തെയും ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും ശക്തി നൽകുന്ന ഊർജത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതാണ് ശാരീരിക ആരോഗ്യം, മാനസിക ശുദ്ധി, ആത്മീയ പുരോഗതി എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനം.

ऋतून् (ഋതൂൻ): കാലങ്ങൾ; ഉചിതമായ അവസ്ഥകൾ; ജീവിതത്തിലെ ശരിയായ കാലഘട്ടങ്ങൾ. ഇവിടെ ‘ഋതൂൻ’ പ്രത്യേകിച്ച് യൗവനവും കൗമാരവും പോലെയുള്ള ജീവശക്തി കൂടുതലുള്ള കാലഘട്ടങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ജീവശക്തിയുടെ സംരക്ഷണം ശരിയായ സമയത്ത് തന്നെ ആരംഭിക്കണം എന്ന് ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

अनु (അനു): പിന്തുടർന്ന്; അനുസരിച്ച്; ശ്രദ്ധിച്ച്. ജീവിതത്തിലെ ഉചിതമായ കാലക്രമത്തെ പിന്തുടർന്ന് ജീവിക്കണം എന്നതാണ് ഈ പദത്തിന്റെ ആശയം. ആത്മനിയന്ത്രണവും സോമസംരക്ഷണവും സമയബോധമുള്ള ജീവിതരീതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കണം.

तव (തവ): നിന്റെ; നിനക്കുള്ള. ഇവിടെ നേരിട്ട് ജിതേന്ദ്രിയനായ ജീവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്താണ് സംസാരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ ഉയർച്ചയും ബ്രഹ്മസമ്പത്തിയും അവന്റെ വ്യക്തിപരമായ പരിശ്രമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

इत् (ഇത്): മാത്രം; ഉറപ്പായി; നിശ്ചയമായും. ഈ പദം ഊന്നലിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സോമസംരക്ഷണത്തിന്റെയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെയും ഫലം ഉറപ്പുള്ളതാണ് എന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

हि (ഹി): നിശ്ചയമായും; സത്യമായും; സംശയമില്ലാതെ. മനുഷ്യൻ ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ചാൽ അതിന്റെ ഫലമായി ഉന്നതമായ ആത്മീയബന്ധം ഉണ്ടാകുന്നു എന്നത് ഉറപ്പുള്ള സത്യമാണെന്ന് ഈ പദം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

सख्यम् (സഖ്യം): സൗഹൃദം; സ്നേഹം; അടുത്ത ബന്ധം. ഇവിടെ ‘സഖ്യം’ സാധാരണ മനുഷ്യസൗഹൃദത്തെ അല്ല; ബ്രഹ്മവുമായോ ദൈവബോധവുമായോ ഉണ്ടാകുന്ന അടുത്ത ബന്ധത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സോമസംരക്ഷണം മനുഷ്യനെ ദൈവാനുഗ്രഹവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പാലമായി മാറുന്നു.

अस्तृतम् (അസ്തൃതം): ഇടവിടാത്തത്; വിച്ഛേദിക്കപ്പെടാത്തത്; അവിച്ഛിന്നമായത്. ഈ പദം ബ്രഹ്മവുമായുള്ള സൗഹൃദം താൽക്കാലികമല്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യന് ദൈവബോധവുമായി ഇടവിടാത്ത ബന്ധം രൂപപ്പെടുന്നു. ഇതാണ് ‘ബ്രഹ്മസമ്പത്തി’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഉന്നത ആത്മീയസമ്പത്ത്.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആത്മീയ ഉയർച്ചയും ബ്രഹ്മവുമായുള്ള സ്ഥിരമായ ബന്ധവും വിശദീകരിക്കുന്ന ആഴമേറിയ വൈദിക ഉപദേശമാണ്. ദൈവിക ഗുണങ്ങളും ജീവശക്തിയുടെ സംരക്ഷണവും മനുഷ്യനെ വെറും ശാരീരിക ആരോഗ്യത്തിലേക്ക് മാത്രമല്ല, ഉന്നതമായ ആത്മീയസമ്പത്തായ ബ്രഹ്മസമ്പത്തിയിലേക്കും നയിക്കുന്നു എന്ന് ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

മന്ത്രം ആദ്യം “ब्राह्मणात् (ബ്രാഹ്മണാത്)” എന്ന പദത്തിലൂടെ ബ്രഹ്മവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജ്ഞാനത്തെയും ആത്മീയസമ്പത്തിനെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ ‘ബ്രാഹ്മണ’ എന്നത് സാമൂഹികവിഭാഗത്തെയോ ജാതിയുടെ അടയാളത്തെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് ബ്രഹ്മത്തെ അറിയുന്ന ജ്ഞാനം, ദൈവബോധം, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉന്നതമായ ആത്മീയജീവിതം എന്നിവയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മുൻ മന്ത്രങ്ങളിൽ പറഞ്ഞ ദൈവിക ഗുണങ്ങളും സോമസംരക്ഷണവും മനുഷ്യനെ അവസാനം ഈ ബ്രഹ്മസമ്പത്തിയിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു.

തുടർന്ന് വരുന്ന “इन्द्र (ഇന്ദ്ര)” എന്ന പദം ജിതേന്ദ്രിയനായ മനുഷ്യനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇവിടെ ‘ഇന്ദ്ര’ ബാഹ്യമായ ദേവനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ച് ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആത്മീയ പുരോഗതിയുടെ അടിസ്ഥാനം ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണമാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച മനുഷ്യനാണ് ഉന്നതമായ ആത്മീയസമ്പത്തിലേക്ക് മുന്നേറാൻ യോഗ്യനാകുന്നത്.

“राधसः (രാധസഃ)” എന്ന പദം ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇത് സാധാരണ ഭൗതികസമ്പത്തിനെ അല്ല; മാനസിക ശുദ്ധി, ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ, ദൈവസൗഹൃദം, ആന്തരിക ശാന്തി തുടങ്ങിയ ആത്മീയനിധികളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇവയെല്ലാം ചേർന്നതാണ് ‘ബ്രഹ്മസമ്പത്തി’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഉന്നതസമ്പത്ത്. ഈ സമ്പത്ത് പുറംലോകത്തിൽ അന്വേഷിക്കേണ്ടതല്ല; ശുദ്ധമായ ജീവിതത്തിലൂടെയും ആത്മീയശീലത്തിലൂടെയും ഉള്ളിൽ വിരിയുന്ന സമ്പത്താണ്.

മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്ര ആശയം “पिबा सोममृतूँरनु (പിബാ സോമമൃതൂൻ അനു)” എന്ന പദങ്ങളിൽ പ്രകടമാകുന്നു. ‘സോമം’ ശരീരത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ജീവസാരത്തെയും ജീവശക്തിയെയും ജീവിതത്തെ നിലനിർത്തുന്ന ശക്തിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ‘പിബാ’ എന്നത് വെറും കുടിക്കുക എന്നതല്ല; സംരക്ഷിച്ച് അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കുക എന്നതാണ്. ‘ഋതൂൻ അനു’ എന്നത് ഉചിതമായ കാലങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന്, പ്രത്യേകിച്ച് ജീവശക്തി കൂടുതലുള്ള യൗവനത്തിലും കൗമാരത്തിലും അതിനെ സംരക്ഷിക്കണം എന്നതാണ്. കാലതാമസം വരുത്താതെ ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ ശരീരം, മനസ്സ്, ആത്മീയജീവിതം എന്നിവ ഉയർത്തുന്നു.

ഈ ജീവശക്തി സംരക്ഷണത്തിന്റെ ഉന്നതഫലം മന്ത്രം “तवेद्धि सख्यमस्तृतम् (തവേദ്ധി സഖ്യമസ്തൃതം)” എന്ന പദത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ‘സഖ്യം’ സൗഹൃദം അല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത ബന്ധം എന്നാണെങ്കിലും, ഇവിടെ അത് സാധാരണ മനുഷ്യസൗഹൃദത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. ബ്രഹ്മവുമായോ ദൈവബോധവുമായോ ഉള്ള ആഴമേറിയ ബന്ധത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ‘അസ്തൃതം’ ആ ബന്ധം ഇടവിടാത്തതും വിച്ഛേദിക്കപ്പെടാത്തതുമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ദൈവാനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകാതെ പരമസത്യവുമായി സ്ഥിരമായ സൗഹൃദബന്ധം നേടുന്നു. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ബ്രഹ്മസമ്പത്തി.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രത്തെ പൂർണ്ണമായി നോക്കുമ്പോൾ, ദൈവിക ഗുണങ്ങളെയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ജീവിതം മനുഷ്യനെ ഉന്നതമായ ആത്മീയസമ്പത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ജിതേന്ദ്രിയജീവിതത്തിലൂടെയും സോമസംരക്ഷണത്തിലൂടെയും മനുഷ്യൻ ശാരീരിക ആരോഗ്യം, മാനസിക ശുദ്ധി, ആന്തരിക ശാന്തി എന്നിവ നേടുന്നു. അതിനുമപ്പുറം, ബ്രഹ്മവുമായുള്ള ഇടവിടാത്ത സൗഹൃദവും ദൈവബോധവും അവൻ നേടുന്നു. അതിനാൽ ജീവശക്തിയെ ഉചിതമായ സമയത്ത് സംരക്ഷിക്കുന്നതാണ് മനുഷ്യനെ ദൈവാനുഗ്രഹവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ബ്രഹ്മസമ്പത്തിയുടെ പാതയെന്ന് ഈ മന്ത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം:

മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യം ബ്രഹ്മസമ്പത്തി എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആത്മീയസമ്പത്ത് നേടുക എന്നതാണ് എന്ന് ഈ മന്ത്രം ആഴത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ദൈവിക ഗുണങ്ങൾ, ആത്മനിയന്ത്രണം, ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം എന്നിവയിലൂടെ മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവശക്തിയായ സോമത്തെ ഉചിതമായ സമയത്ത് സംരക്ഷിക്കുകയും വളർത്തുകയും വേണം. ഇങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന സോമം ശാരീരിക ആരോഗ്യം, മാനസിക ശുദ്ധി, ആന്തരിക ശാന്തി എന്നിവ നൽകുന്നതോടൊപ്പം മനുഷ്യനെ ദൈവബോധത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു.

ജിതേന്ദ്രിയജീവിതം നയിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവികസമ്പത്തുകൾ വളർത്തി, ബ്രഹ്മവുമായുള്ള ഇടവിടാത്ത സൗഹൃദവും ആത്മീയ ഐക്യവും നേടുന്നു. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ബ്രഹ്മസമ്പത്തി. അതിനാൽ ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ശീലമുള്ള ജീവിതം മനുഷ്യനെ വെറും ലോകക്ഷേമത്തിലേക്ക് മാത്രമല്ല, ദൈവാനുഗ്രഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശാശ്വതമായ ആത്മീയജീവിതത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു എന്ന ആഴമേറിയ വൈദികസത്യം ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.