आ त्वा कण्वा अहूषत गृणन्ति विप्र ते धियः ।
देवेभिरग्न आ गहि ॥ २ ॥

ആ ത്വാ കണ്വാ അഹൂഷത ഗൃണന്തി വിപ്ര തേ ധിയഃ ।
ദേവേഭിരഗ്ന ആ ഗഹി ॥ 2 ॥

പദാർത്ഥം

आ (ആ): സമീപത്ത്, ഇവിടെ, ഞങ്ങളുടെ അടുക്കൽ, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നും. ഈ പദം ഈശ്വരനെ ദൂരെയിരിക്കുന്നവനായി കാണാതെ, നമ്മുടെ അടുക്കലേക്ക് വരേണ്ടവനായും, ഉള്ളിൽ പ്രകടമാകേണ്ടവനായും മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ജ്ഞാനികൾ എല്ലാ ദിശകളിലും ഈശ്വരമഹിമയെ അനുഭവിച്ച് അവനെ സമീപിക്കുന്നു എന്നതും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

त्वा (ത്വാ): അങ്ങയെ, അങ്ങയെ തന്നെ. ഇവിടെ ഈശ്വരനെയാണ് നേരിട്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. മനുഷ്യൻ തന്റെ പ്രശസ്തിയെയോ ശക്തിയെയോ സമ്പത്തിനെയോ ആശ്രയിക്കാതെ ഈശ്വരനിൽ തന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ച് അവനെ വിളിക്കണം എന്ന ആശയം ഇത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

कण्वाः (കണ്വാഃ): മേധാവികൾ, ജ്ഞാനികൾ, മന്ത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയവർ. വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം “കണ്വർ” ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തയുള്ള ജ്ഞാനികളാണ്. അവർ ലോകത്തിലെ ഓരോ സംഭവത്തിലും ഈശ്വരമഹിമയെ തന്നെ കാണുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാം ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്ന ജ്ഞാനികളെയാണ് ഈ പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

अहूषत (അഹൂഷത): വിളിച്ചു, പ്രാർത്ഥിച്ചു, ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ജ്ഞാനികൾ ഈശ്വരനെ ഹൃദയപൂർവ്വം വിളിക്കുന്നു. ഇത് വെറും വാക്കുകളിലൂടെയുള്ള വിളിയല്ല; ആന്തരികമായ ഭക്തി, അന്വേഷണം, ഈശ്വരാനുഗ്രഹത്തിനായുള്ള പ്രാർത്ഥന എന്നിവയുടെ പ്രകടനമാണ്.

गृणन्ति (ഗൃണന്തി): സ്തുതിക്കുന്നു, പുകഴ്ത്തുന്നു. ഈശ്വരന്റെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും പൂർണ്ണമായ ജ്ഞാനവും ക്രമവും കാണപ്പെടുന്നതിനാൽ മേധാവികൾ അവനെ സ്തുതിക്കുന്നു. പർവതങ്ങൾ, ഭൂമി, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ എല്ലാറ്റിലും ഈശ്വരമഹിമ അനുഭവിച്ച് സ്തുതിക്കുന്നതാണ് ഈ പദത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ആശയം.

विप्र (വിപ്ര): ജ്ഞാനമുള്ളവൻ, അറിവിനാൽ സമ്പന്നനായവൻ, പ്രത്യേകമായി പൂർണ്ണത നൽകുന്നവൻ. വ്യാഖ്യാനത്തിൽ “ഞങ്ങളെ വിശേഷമായി പൂർണ്ണരാക്കുന്ന ഈശ്വരാ” എന്ന അർത്ഥം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ എല്ലാം ജ്ഞാനത്തോടും ഉദ്ദേശത്തോടും കൂടി നടത്തിക്കുന്ന മഹാജ്ഞാനിയാണെന്ന് ഈ പദം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ते (തേ): അങ്ങയുടെ, അങ്ങയുടേത്. ഈശ്വരന്റെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും അവന്റെ ദൈവിക ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങളാണെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ ക്രമവും ചലനവും അവന്റെ ജ്ഞാനത്താൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടവയാണെന്ന ആശയം നൽകുന്നു.

धियः (ധിയഃ): ബുദ്ധിപൂർവമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ജ്ഞാനപൂർവമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ദൈവിക ജ്ഞാനപ്രവർത്തനങ്ങൾ. ഈശ്വരന്റെ ഓരോ പ്രവർത്തനത്തിലും ആഴത്തിലുള്ള ജ്ഞാനവും ഉദ്ദേശ്യവും കാണപ്പെടുന്നു. സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, പ്രകൃതിയുടെ ക്രമം എന്നിവയെല്ലാം ദൈവിക ബുദ്ധിശക്തിയുടെ പ്രകടനങ്ങളാണെന്ന് ഈ പദം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

देवेभिः (ദേവേഭിഃ): ദൈവിക ഗുണങ്ങളോടും, എല്ലാ ദിവ്യശക്തികളോടും കൂടി. വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം, ഈശ്വരൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലാതെ കരുണ, പ്രകാശം, ശുദ്ധി, ജ്ഞാനം, ശക്തി തുടങ്ങിയ എല്ലാ ദൈവിക ഗുണങ്ങളോടും കൂടി നമ്മെ സമീപിക്കണമെന്നാണ് ഇവിടെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്.

अग्ने (അഗ്നേ): അഗ്നിയേ! മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നവനേ! പ്രകാശം നൽകുന്നവനേ! പരമനായ ദൈവിക ശക്തിയേ! ഇവിടെ “അഗ്നി” വെറും തീയല്ല; മനുഷ്യനെ ഉയർച്ചയുടെ പഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഈശ്വരപ്രകാശമാണ്. അജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്ധകാരം നീക്കി പുരോഗതി നൽകുന്ന ദൈവിക മാർഗദർശിയായി ഈശ്വരനെ ഇവിടെ സ്തുതിക്കുന്നു.

आ (ആ): ഇവിടെ, ഞങ്ങളുടെ അടുക്കൽ, ഞങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ച്. ഈശ്വരൻ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിലും ഉള്ളിലും പ്രകടമാകണമെന്ന ആഴത്തിലുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണ് ഇത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.

गहि (ഗഹി): വരണമേ, എത്തിച്ചേരണമേ, ഞങ്ങളെ സമീപിക്കണമേ. ഈശ്വരനെ അഭിമുഖീകരിച്ചുള്ള അന്തിമ പ്രാർത്ഥനയാണിത്. “ദൈവിക ഗുണങ്ങളോടുകൂടി ഞങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വന്ന് അനുഗ്രഹിക്കണമേ” എന്ന ഭക്തിനിറഞ്ഞ ആഹ്വാനമാണിത്. മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ ഈശ്വരാനുഗ്രഹവും പ്രകാശവും ജ്ഞാനവും വന്ന് സ്ഥിരപ്പെടണമെന്ന പ്രാർത്ഥനയാണ് ഇത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം ഈശ്വരന്റെ മഹിമയെയും, അവനെ അനുഭവിച്ച മേധാവികളുടെ ആത്മീയ ദർശനത്തെയും, ദൈവിക ഗുണങ്ങളോടുകൂടി ഈശ്വരൻ മനുഷ്യനെ സമീപിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെയും ആഴത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിൽ ആദ്യം ഈശ്വരസത്യത്തെ അനുഭവിച്ച “കണ്വർ” എന്നറിയപ്പെടുന്ന മേധാവികളെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. ഇവർ സാധാരണ പണ്ഡിതന്മാരല്ല; മന്ത്രങ്ങളുടെ അന്തർഭാവവും ലോകത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദൈവിക ക്രമവും മനസ്സിലാക്കിയ ജ്ഞാനികളാണ്. അവർ ഈശ്വരനെ വെറും ക്ഷേത്രത്തിലോ ആചാരങ്ങളിലോ മാത്രം കാണുന്നില്ല; ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ദിശകളിലും പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ പ്രകടനത്തിലും ഈശ്വരമഹിമയെ തന്നെയാണ് കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ ഈശ്വരനെ अहूषत (അഹൂഷത) എന്നപോലെ ഹൃദയപൂർവ്വം വിളിക്കുകയും പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.

ഈ ആഹ്വാനം വെറും വാക്കുകളല്ല; അത് ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയ അനുഭവത്തിന്റെ പ്രകടനമാണ്. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം മനുഷ്യനെ ഈശ്വരനിലേക്കുതന്നെ നയിക്കുന്നു എന്ന് ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ വ്യക്തിപരമായ അഭിമാനത്തെയോ സമ്പത്തിനെയോ ശക്തിയെയോ ആശ്രയിക്കാതെ ഈശ്വരനിൽ തന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ച് അവനെ വിളിക്കണം എന്ന ഉന്നതമായ ആശയം ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

മന്ത്രം തുടർന്ന് गृणन्ति (ഗൃണന്തി) എന്ന പദത്തിലൂടെ ജ്ഞാനികൾ ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. ഈ സ്തുതി വെറും ഭക്തിവചനമല്ല; അനുഭവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉയരുന്ന സ്തുതിയാണ്. അവർ ലോകത്തെ കാണുമ്പോൾ എല്ലാറ്റിലും ഈശ്വരന്റെ ജ്ഞാനവും ക്രമവും പ്രകടമാകുന്നതായി അനുഭവിക്കുന്നു. മഞ്ഞുമൂടിയ പർവതങ്ങൾ, ജീവജാലങ്ങളെ താങ്ങുന്ന ഭൂമി, പ്രകാശം നൽകുന്ന സൂര്യൻ, ശാന്തി നൽകുന്ന ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ക്രമബദ്ധമായ ചലനം എന്നിവയെല്ലാം ഈശ്വരമഹിമയെ പാടുന്നതായി അവർ അനുഭവിക്കുന്നു. പ്രകൃതി മുഴുവനും അവരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഈശ്വരസ്തുതിയുടെ ഭാഷയായി മാറുന്നു.

विप्र (വിപ്ര) എന്നും ते धियः (തേ ധിയഃ) എന്നും വരുന്ന പദങ്ങൾ ഈശ്വരന്റെ ദൈവിക ജ്ഞാനത്തെയും അവന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലെ മഹാജ്ഞാനത്തെയും വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈശ്വരന്റെ ഓരോ പ്രവർത്തനത്തിലും ഉന്നതമായ ഉദ്ദേശവും ക്രമവും ജ്ഞാനവും പൂർണ്ണമായ പദ്ധതിയും നിലകൊള്ളുന്നു. സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, ലോകത്തിന്റെ ചലനം എന്നിവ ക്രമരഹിതമായ സംഭവങ്ങളല്ല; അവയെല്ലാം മഹാജ്ഞാനിയായ ഈശ്വരന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളാണെന്ന് മേധാവികൾ മനസ്സിലാക്കി സ്തുതിക്കുന്നു.

മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനഭാഗം വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പ്രാർത്ഥനയാണ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത് “ദേവേഭിരഗ്ന ആ ഗഹി”. ഇവിടെ “അഗ്നി” വെറും ഭൗതിക തീയല്ല; മനുഷ്യനെ പുരോഗതിയുടെ പഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ദൈവിക പ്രകാശവും അജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്ധകാരം നീക്കുന്ന ഈശ്വരമാർഗദർശിയുമാണ്. ആ ഈശ്വരൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലാതെ എല്ലാ ദൈവിക ഗുണങ്ങളോടും കൂടി മനുഷ്യനെ സമീപിക്കണമെന്നാണ് ഇവിടെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. കരുണ, ജ്ഞാനം, പ്രകാശം, ശുദ്ധി, ശക്തി, സദ്ഗുണം തുടങ്ങിയ ദിവ്യശക്തികളോടുകൂടി ഈശ്വരൻ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ പ്രകടമാകണമെന്നതാണ് ഈ പ്രാർത്ഥനയുടെ സാരം.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം ഒരു സാധാരണ സ്തുതി മാത്രമല്ല. ലോകത്തിലെ എല്ലാറ്റിലും ഈശ്വരമഹിമ അനുഭവിച്ച മേധാവികളുടെ ആത്മീയ അനുഭവമാണ് ഇത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. ഈശ്വരന്റെ മഹാജ്ഞാനം അനുഭവിച്ച് അവനെ ഹൃദയപൂർവ്വം സ്തുതിക്കുകയും, ദൈവിക ഗുണങ്ങളോടുകൂടി നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ സമീപിക്കുകയും, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനത്തിലേക്കും, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് പ്രകാശത്തിലേക്കും, സാധാരണ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഉന്നതമായ ആത്മീയ ജീവിതത്തിലേക്കും നമ്മെ നയിക്കണമെന്ന ആഴത്തിലുള്ള ഈശ്വരപ്രാർത്ഥനയായാണ് ഈ മന്ത്രം നിലകൊള്ളുന്നത്.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം ഈശ്വരസത്യം അനുഭവിച്ച മേധാവികൾ ലോകത്തിലെ എല്ലാറ്റിലും ഈശ്വരന്റെ മഹിമയും മഹാജ്ഞാനവും കാണുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ പ്രകടനത്തിലും, പർവതങ്ങൾ, ഭൂമി, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ക്രമം എന്നിവയിലും ദൈവിക പ്രവർത്തനം അനുഭവിച്ച് അവർ ഈശ്വരനെ തന്നെ ഹൃദയപൂർവ്വം വിളിക്കുകയും സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈശ്വരന്റെ ഓരോ പ്രവർത്തനവും ജ്ഞാനം, ക്രമം, പൂർണ്ണമായ ഉദ്ദേശ്യം എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവർ, മനുഷ്യനെ ഉയർച്ചയുടെ പഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന അഗ്നിരൂപമായ ഈശ്വരപ്രകാശം ദൈവിക ഗുണങ്ങളോടുകൂടി ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാകണമേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ഈ മന്ത്രം ലോകത്തിൽ ഈശ്വരമഹിമ അനുഭവിച്ച്, അവനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ച്, അവനെ സ്തുതിച്ച്, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനത്തിലേക്കും, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് പ്രകാശത്തിലേക്കും, സാധാരണ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഉന്നതമായ ആത്മീയ പൂർണ്ണതയിലേക്കും മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്ന ആഴമുള്ള ഈശ്വരപ്രാർത്ഥനയായി നിലകൊള്ളുന്നു.