इळा सरस्वती मही तिस्रो देवीर्मयोभुवः ।
बर्हिः सीदन्त्वस्रिधः ॥ ९ ॥

ഇളാ സരസ്വതീ മഹീ തിസ്രോ ദേവീർമയോഭുവഃ ।
ബർഹിഃ സീദന്ത്വസ്രിധഃ ॥ 9 ॥

പദാർത്ഥം:

इळा (ഇളാ): ഇളാ ദേവി; മധുരമായ വാക്ക്; നന്മ നൽകുന്ന സംസാരം. മന്ത്രത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം “ഇളാ” എന്നത് ഒരു ദേവനാമമായി മാത്രം കണക്കാക്കുന്നില്ല. പ്രാണസാധനയുടെ ഫലമായി ഉണ്ടാകുന്ന മധുരവാണി എന്ന, മധുരവും നന്മ നൽകുന്നതുമായ സംസാരമാണ് “ഇളാ” എന്ന് പറയുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ സംസാരം കഠിനത, കോപം, കയ്പ് എന്നിവയിൽ നിന്ന് മുക്തമായി സ്നേഹവും സമത്വവും ഉള്ളതാകുമ്പോൾ അത് ഇളയുടെ അനുഗ്രഹമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. മധുരമായ സംസാരം സാമൂഹികബന്ധങ്ങളെ മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും മനുഷ്യർക്കിടയിലെ ദുഃഖങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

सरस्वती (സരസ്വതീ): സരസ്വതി; ജ്ഞാനം; തത്ത്വജ്ഞാനം; ഒഴുകുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെ ശക്തി. “സരസ്വതി” ഇവിടെ വിദ്യാദേവിയെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. പ്രാണസാധനയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന തീവ്രബുദ്ധിയും തത്ത്വജ്ഞാനവുമാണ് സരസ്വതിയായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്. മനസ്സ് വ്യക്തത നേടുകയും ബുദ്ധി മൂർച്ചയാകുകയും വസ്തുക്കളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് വളരുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് സരസ്വതിയുടെ അനുഗ്രഹം. ഈ ജ്ഞാനം മനുഷ്യനെ പ്രകൃതിയെയും ലോകത്തെയും ശരിയായ ദൃഷ്ടിയിൽ കാണാനും അവയെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള വിവേകം നേടാനും സഹായിക്കുന്നു.

मही (മഹീ): മഹീ; മഹത്തായത്; ദൈവാരാധന; പരമാത്മാവിന്റെ ഉപാസന. “മഹ്” എന്ന ധാതു പൂജ, മഹിമ എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ “മഹീ” ദൈവവുമായി ചേരുന്ന ഉപാസനാഭാവത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. വേദങ്ങളിൽ ഇതിന് “ഭാരതി” എന്ന പേരും ഉണ്ട്. “ഭാരതി” എന്നത് താങ്ങുക, പോഷിപ്പിക്കുക എന്ന ഭാവം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അതിനാൽ യഥാർത്ഥ ദൈവാരാധന ക്ഷേത്രത്തിലെ ചടങ്ങുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല; ലോകനന്മയ്ക്കായി ജീവിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവരെ പരിപാലിച്ച് വളർത്തുന്നതുമാണ്. ഇത്തരത്തിലുള്ള ലോകക്ഷേമ ഉപാസനയാണ് “മഹീ”.

तिस्रः (തിസ്രഃ): മൂന്ന്. ഈ പദം മൂന്ന് ദൈവികശക്തികളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു: ഇളാ (മധുരവാക്ക്), സരസ്വതീ (ജ്ഞാനം), മഹീ (ദൈവോപാസന). മനുഷ്യന്റെ സമഗ്രമായ വളർച്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമായ മൂന്ന് അടിസ്ഥാന ആത്മീയഗുണങ്ങളായി ഇവ നിലകൊള്ളുന്നു.

देवीः (ദേവീഃ): ദൈവികശക്തികൾ; പ്രകാശമാനമായ അനുഗ്രഹരൂപങ്ങൾ. “ദേവി” ഇവിടെ രൂപമുള്ള ദേവതകളെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യജീവിതത്തെ ഉയർത്തുന്ന ആന്തരികമായ ദൈവികഗുണങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇളാ, സരസ്വതീ, മഹീ എന്നിവ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രകാശമായി വിരിയുന്ന ദൈവികശക്തികളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

मयोभुवः (മയോഭുവഃ): ആനന്ദവും ക്ഷേമവും നൽകുന്നവ; കല്യാണം സൃഷ്ടിക്കുന്നവ. “മയസ്” എന്നത് ആനന്ദം, നന്മ, സുഖം എന്നീ അർത്ഥങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; “ഭുവഃ” എന്നത് സൃഷ്ടിക്കുന്നവ എന്നർത്ഥം നൽകുന്നു. ഈ മൂന്ന് ദൈവികഗുണങ്ങളും മനുഷ്യന്റെ സമഗ്രമായ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ഇളാ സാമൂഹികദുഃഖങ്ങളെ നീക്കുന്നു.
സരസ്വതീ ജ്ഞാനവും ശരിയായ ദൃഷ്ടിയും നൽകുന്നു.
മഹീ മനുഷ്യനെ അപരിമിതമായ ശക്തിയും ദൈവസാന്നിധ്യവും ഉള്ളവനാക്കുന്നു.

അതിനാൽ ഇവ “മയോഭുവഃ” എന്ന, ക്ഷേമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

बर्हिः (ബർഹിഃ): ആസനം; പരിശുദ്ധമായ ഹൃദയം; ദൈവം വസിക്കുന്ന ഉള്ളം. വേദയജ്ഞങ്ങളിൽ “ബർഹിഃ” എന്നത് ദേവന്മാർ ഇരിക്കുന്നതിനായി ഒരുക്കുന്ന പവിത്രമായ ആസനമാണ്. ഇവിടെ അത് മനുഷ്യഹൃദയത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മലിനത, ദുഷ്ചിന്ത, അഹങ്കാരം എന്നിവയിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായ ഹൃദയമാണ് ഇളാ, സരസ്വതീ, മഹീ എന്നീ ദൈവികഗുണങ്ങൾ ഇരിക്കത്തക്ക സ്ഥലം.

सीदन्तु (സീദന്തു): ഇരിക്കട്ടെ; വസിക്കട്ടെ; സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളട്ടെ. ഈ മൂന്ന് ദൈവികശക്തികളും താൽക്കാലികമായി മാത്രമല്ലാതെ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കണമെന്ന് മന്ത്രം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. മധുരമായ സംസാരം, ജ്ഞാനം, ദൈവോപാസന എന്നിവ മറന്നുപോകുന്ന ചിന്തകളായി മാത്രം നിൽക്കാതെ ജീവിതത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ അടിസ്ഥാനങ്ങളാകണം.

अस्रिधः (അസ്രിധഃ): ക്ഷയമില്ലാത്തവ; ശോഷണമില്ലാത്തവ; നാശത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നവ. “അസ്രിധഃ” എന്നത് ക്ഷയം, ക്ഷീണം, ആന്തരികമായ വരൾച്ച എന്നിവയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്ന സ്വഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇളാ, സരസ്വതീ, മഹീ എന്നീ ദൈവികഗുണങ്ങൾ മനുഷ്യനെ മനോവിഷാദം, ധാർമികമായ തകർച്ച, ആത്മീയപതനം എന്നിവയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഇവയെ ഉപാസിക്കുന്നവൻ ആന്തരികനാശത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ആന്തരികമായ ആത്മീയവളർച്ചയെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ആഴമുള്ള വേദപ്രാർത്ഥനയാണ്. ബാഹ്യമായ യജ്ഞചടങ്ങുകളുടെ ഭാഷയിൽ രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അതിന്റെ ആന്തരികലക്ഷ്യം മനുഷ്യഹൃദയത്തെ ദൈവികഗുണങ്ങൾ ഇരിക്കുന്ന പരിശുദ്ധമായ ആസനമാക്കി മാറ്റുക എന്നതാണ്. “इळा सरस्वती मही (ഇളാ സരസ്വതീ മഹീ)” എന്ന മൂന്ന് ദേവതകൾ ഇവിടെ വേറിട്ട രൂപദേവതകളായി മാത്രമല്ല, മനുഷ്യജീവിതത്തെ ഉയർത്തുന്ന മൂന്ന് അടിസ്ഥാന ദൈവികശക്തികളായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു.

ആദ്യത്തേത് ഇളാ മധുരവും നന്മ നൽകുന്നതുമായ വാക്കിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രാണസാധനയുടെ ഫലമായി മനുഷ്യന്റെ സംസാരം മാറുന്നു എന്ന് വേദം പറയുന്നു. കോപം, കഠിനത, കയ്പ്, മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ എന്നിവ കുറയുകയും സ്നേഹവും സമത്വവും ഉള്ള മധുരവാണി രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള മധുരമായ സംസാരമാണ് “ഇളാ” എന്ന് പറയുന്നത്. മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ പല ദുഃഖങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും കഠിനമായ വാക്കുകളിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. അതിനാൽ ഇളയുടെ അനുഗ്രഹം സാമൂഹികഐക്യവും മനഃശാന്തിയും വളർത്തുന്ന ശക്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.

രണ്ടാമത്തേത് സരസ്വതീ വിദ്യാദേവി എന്ന ബാഹ്യമായ അർത്ഥത്തെ മറികടന്ന്, പ്രാണസാധനയിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന തീവ്രബുദ്ധി, ജ്ഞാനം, തത്ത്വദൃഷ്ടി എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനസ്സ് വ്യക്തത നേടുകയും സത്യം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് വളരുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ ലോകത്തെ പുതിയ ദൃഷ്ടിയിൽ കാണുന്നു. വസ്തുക്കളുടെ ബാഹ്യരൂപം മാത്രം കാണാതെ അവയുടെ ആന്തരികസത്യവും തിരിച്ചറിയുന്നു. ഈ ജ്ഞാനം പ്രകൃതിയെയും ലോകവിഭവങ്ങളെയും നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള വിവേകം നൽകുന്നു. അതിനാൽ സരസ്വതീ ഒഴുകുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെ ശക്തിയായും ഉള്ളത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനദൈവികതയായും ഈ മന്ത്രത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

മൂന്നാമത്തേത് മഹീ മഹിമ, പൂജ, ഉപാസന എന്നീ ഭാവങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പദമാണ്. വേദങ്ങളിൽ ഇതിന് “ഭാരതി” എന്ന പേരും നൽകപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. “ഭാരതി” എന്നത് താങ്ങുക, പോഷിപ്പിക്കുക എന്ന അർത്ഥം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അതിനാൽ മഹീ ക്ഷേത്രത്തിലോ ചടങ്ങുകളിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ആരാധനയല്ല; ലോകനന്മയ്ക്കായി ജീവിക്കുന്നതും മറ്റുള്ളവരെ പരിപാലിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതും ജീവിതത്തെ ദൈവവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഉപാസനാഭാവത്തോടെ നയിക്കുന്നതുമാണ്. യഥാർത്ഥ ദൈവഭക്തി വ്യക്തിപരമായ മോചനത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല; അത് ലോകക്ഷേമമായി പ്രകടമാകണം എന്നതാണ് മഹീ വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

ഈ മൂന്ന് ശക്തികളും ചേർന്ന് “तिस्रः देवीः (തിസ്രഃ ദേവീഃ)” മൂന്ന് ദൈവിക അനുഗ്രഹരൂപങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യന്റെ സമഗ്രമായ വളർച്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമായ മൂന്ന് തലങ്ങളാണ് ഇവ: മധുരമായ വാക്ക്, ജ്ഞാനം, ദൈവോപാസന. ഇവ വെറും നൈതികഗുണങ്ങളല്ല; മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ദൈവികശക്തികളായതിനാലാണ് അവയെ “ദേവീഃ” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

മന്ത്രം ഇവയെ “मयोभुवः (മയോഭുവഃ)” എന്ന് സ്തുതിക്കുന്നു. “മയസ്” എന്നത് ആനന്ദം, നന്മ, കല്യാണം; “ഭുവഃ” എന്നത് സൃഷ്ടിക്കുന്നവ എന്നർത്ഥം. അതിനാൽ ഈ മൂന്ന് ശക്തികളും മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ ക്ഷേമവും ആനന്ദവും സൃഷ്ടിക്കുന്നവയാണ്. ഇളാ സാമൂഹികദുഃഖങ്ങളും മനസ്സിലെ പിളർപ്പുകളും കുറയ്ക്കുന്നു; സരസ്വതീ ജ്ഞാനവും ശരിയായ ദൃഷ്ടിയും നൽകുന്നു; മഹീ മനുഷ്യനെ ദൈവസാന്നിധ്യവും വിശാലമായ കരുണയും ഉള്ളവനാക്കുന്നു. ഇവ ഏകീകരിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യജീവിതം അകത്തും പുറത്തും സമൃദ്ധമാകുന്നു.

മന്ത്രത്തിൽ വരുന്ന “बर्हिः (ബർഹിഃ)” എന്ന പദം വേദയജ്ഞങ്ങളിൽ ദേവന്മാർ ഇരിക്കുന്ന പവിത്രമായ ആസനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ ആന്തരിക അർത്ഥം മനുഷ്യഹൃദയമാണ്. അഹങ്കാരം, ദുഷ്ചിന്ത, അസൂയ, സ്വാർത്ഥത തുടങ്ങിയ മലിനതകളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായ ഹൃദയമാണ് ദൈവികഗുണങ്ങൾ ഇരിക്കത്തക്ക ആസനം. ബാഹ്യമായ ആസനം ഒരുക്കുന്നതിനെക്കാൾ ഉള്ളത്തെ പരിശുദ്ധമാക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ യജ്ഞമെന്ന് ഇവിടെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

അതിനുശേഷം വരുന്ന “सीदन्तु (സീദന്തു)” എന്ന പദം “ഇരിക്കട്ടെ”, “സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളട്ടെ” എന്ന പ്രാർത്ഥനയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇളാ, സരസ്വതീ, മഹീ എന്നിവ ഒരു നിമിഷത്തെ ആത്മീയാനുഭവമായി മാത്രം നിൽക്കാതെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ അടിസ്ഥാനങ്ങളാകണം എന്നതാണ് ഈ പ്രാർത്ഥന. മധുരമായ സംസാരം ചില അവസരങ്ങളിൽ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു ശീലമാകാതെ, ജ്ഞാനം ചില നിമിഷങ്ങളിലെ ബുദ്ധികൗശലമാകാതെ, ദൈവോപാസന ചടങ്ങുകളുടെ സമയത്തെ അനുഭവമായി മാത്രം നിൽക്കാതെ, ജീവിതത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ ഗുണങ്ങളായി വേരൂന്നണം എന്ന് മന്ത്രം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

അവസാനമായി “अस्रिधः (അസ്രിധഃ)” എന്ന പദം ക്ഷയമില്ലാത്തതും തകർച്ചയില്ലാത്തതും ആന്തരികവരൾച്ചയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നതുമായ സ്വഭാവത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. മനോവിഷാദം, ധാർമികപതനം, ആത്മീയവരൾച്ച എന്നിവ പലപ്പോഴും ഉള്ളിൽ നിന്നുതന്നെ മനുഷ്യനെ ബാധിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇളാ, സരസ്വതീ, മഹീ എന്നീ ദൈവികശക്തികൾ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിരത നേടിയാൽ അവ മനുഷ്യനെ ആന്തരികനാശത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുകയും ആത്മീയദൃഢതയോടും ജീവസമ്പന്നതയോടും കൂടി ജീവിക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ സമഗ്രമായ അർത്ഥം, ബാഹ്യദേവതകളെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന യജ്ഞപ്രാർത്ഥനയായി മാത്രം കാണാതെ, മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവികജീവിതം സ്ഥാപിക്കുന്ന ആത്മീയപ്രാർത്ഥനയായി കാണേണ്ടതാണ്. ഇതിന്റെ സാരം: “മധുരവാണിയായ ഇളാ, ജ്ഞാനമായ സരസ്വതീ, ദൈവോപാസനയായ മഹീ എന്നീ ക്ഷേമദായകമായ മൂന്ന് ദൈവികശക്തികൾ, ക്ഷയവും തളർച്ചയും ഇല്ലാത്തവയായി എന്റെ പരിശുദ്ധഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിരമായി ഇരുന്ന്, എന്റെ ജീവിതത്തെ ആനന്ദവും ദൈവികപ്രകാശവും നിറഞ്ഞതാക്കട്ടെ” എന്നതാണ്.

ഉപസംഹാരം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആത്മീയവും നൈതികവും ആന്തരികവുമായ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള സമഗ്രമായ മാർഗ്ഗദർശനമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഇതിൽ പറയുന്ന ഇളാ, സരസ്വതീ, മഹീ എന്നീ മൂന്ന് ദേവതകൾ ബാഹ്യമായ ദൈവരൂപങ്ങളെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ വിരിയേണ്ട ദൈവികഗുണങ്ങളായാണ് അവയെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്. ഇളാ മധുരവും നന്മ നൽകുന്നതുമായ വാക്ക് വളർത്തി സാമൂഹികഐക്യവും മനഃശാന്തിയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു; സരസ്വതീ ജ്ഞാനം, വ്യക്തത, തത്ത്വദൃഷ്ടി എന്നിവ നൽകി സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അറിവ് വളർത്തുന്നു; മഹീ ദൈവോപാസന, ലോകക്ഷേമബോധം, പോഷകമായ ജീവിതലക്ഷ്യം എന്നിവ സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് ദൈവികശക്തികളും ചേർന്ന് മനുഷ്യന് ആനന്ദവും ക്ഷേമവും കല്യാണവും നൽകുന്നതിനാൽ “മയോഭുവഃ” എന്ന് സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു.

മന്ത്രം മനുഷ്യഹൃദയത്തെയാണ് “बर्हिः (ബർഹിഃ)” എന്ന പവിത്രമായ ആസനമായി കണക്കാക്കുന്നത്. അഹങ്കാരവും മലിനതകളും നീങ്ങിയ ഹൃദയത്തിൽ ഈ ദൈവികഗുണങ്ങൾ “सीदन्तु (സീദന്തു)” സ്ഥിരമായി ഇരിക്കണമെന്ന് അത് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അവ താൽക്കാലികമായ അനുഭവങ്ങളായി മാത്രം നിൽക്കാതെ ജീവിതത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ അടിസ്ഥാനങ്ങളായി വേരൂന്നണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. കൂടാതെ “अस्रिधः (അസ്രിധഃ)” എന്ന പദം ഈ ഗുണങ്ങൾ മനുഷ്യനെ മനോവിഷാദം, ധാർമികമായ തകർച്ച, ആത്മീയവരൾച്ച എന്നിവയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുകയും ആന്തരികമായി നാശമില്ലാത്ത ജീവിതം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

അതിനാൽ, മധുരമായ വാക്ക്, ജ്ഞാനം, ദൈവസാന്നിധ്യം എന്നീ മൂന്ന് ദൈവികശക്തികൾ പരിശുദ്ധഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിരമായി വസിച്ച് മനുഷ്യജീവിതത്തെ ക്ഷേമവും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞ ദൈവികജീവിതമാക്കി മാറ്റട്ടെ എന്ന ഉയർന്ന വേദപ്രാർത്ഥനയാണ് ഈ മന്ത്രം.