परि त्वा गिर्वणो गिर इमा भवन्तु विश्वतः ।
वृद्धायुमनु वृद्धयो जुष्टा भवन्तु जुष्टयः ॥ १२ ॥

പരി ത്വാ ഗിർവണോ ഗിര ഇമാ ഭവന്തു വിശ്വതഃ ।
വൃദ്ധായുമനു വൃദ്ധയോ ജുഷ്ടാ ഭവന്തു ജുഷ്ടയഃ ॥ 12 ॥

പദാർത്ഥം:

परि (പരി) ചുറ്റും, എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും, പൂർണ്ണമായി ചുറ്റിനിൽക്കുക. ‘പരി’ എന്നത് പൂർണ്ണമായി ചുറ്റി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ ജ്ഞാനവും വേദവാണികളും മനുഷ്യനെ എല്ലാ ദിശകളിലും ചുറ്റിനിൽക്കണം എന്നതാണ് ആശയം. മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനം നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചിന്തയും പ്രവൃത്തിയും ജീവിതവും ഉയരുന്നു. ജ്ഞാനത്തിന്റെ സംരക്ഷണവലയത്തിനുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ആനന്ദജീവിതം എന്ന് ഈ പദം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

त्वा (ത്വാ) നിന്നെ, നിന്നെ തന്നേ. ഈ പദം ഈശ്വരൻ നേരിട്ട് ജീവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് നൽകുന്ന സ്നേഹപൂർവമായ ഉപദേശം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി നിലകൊണ്ട്, തന്റെ ചുറ്റും നല്ല ചിന്തകളും ജ്ഞാനവചനങ്ങളും നിലനിർത്തണം എന്നതാണ് ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

गिर्वणः (ഗിർവണഃ) വേദവാണികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ; ദൈവികജ്ഞാനത്തെ സേവിക്കുന്നവൻ. ‘ഗിർ’ എന്നത് വാക്കിനെയോ വേദവാണിയെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ‘വണ’ എന്നത് ഇഷ്ടപ്പെടുക അല്ലെങ്കിൽ സേവിക്കുക എന്നർത്ഥം നൽകുന്നു. അതിനാൽ ‘ഗിർവണഃ’ ജ്ഞാനവചനങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച് അവയെ ജീവിതത്തിൽ പിന്തുടരുന്ന മനുഷ്യനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വേദജ്ഞാനം ജീവിതത്തിൽ സ്വീകരിച്ച് അനുസരിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനി എന്നതാണ് ഈ പദത്തിന്റെ സന്ദേശം.

गिरः (ഗിരഃ) വാക്കുകൾ, വേദവാണികൾ, ജ്ഞാനവചനങ്ങൾ. ഇവിടെ ‘ഗിരഃ’ സാധാരണ വാക്കുകളെയല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; ദൈവികജ്ഞാനം നൽകുന്ന ഉന്നത വചനങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത്തരം ജ്ഞാനവചനങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെ ഉയർത്തുകയും അജ്ഞാനം നീക്കുകയും സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

इमाः (ഇമാഃ) ഇവ, ഈ. ഈ പദം പ്രത്യേകമായ ജ്ഞാനവചനങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്ന നല്ല ചിന്തകൾ, വേദോപദേശങ്ങൾ, ദൈവികമാർഗം എന്നിവയെയാണ് ഇവിടെ “ഇവ” എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

भवन्तु (ഭവന്തു) ആകട്ടെ, നിലനിൽക്കട്ടെ. ഇത് ഒരു ആശീർവാദവും അപേക്ഷയും ആണ്. ജ്ഞാനവചനങ്ങൾ വെറും കേൾക്കുന്ന വാക്കുകളായി മാത്രം നിൽക്കാതെ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ട് ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി മാറണം എന്നതിനെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

विश्वतः (വിശ്വതഃ) എല്ലാ ദിശകളിലും, എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും. ജ്ഞാനം ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ മുഴുവൻ ജീവിതത്തെയും ആവരണം ചെയ്യണം. കുടുംബം, സമൂഹം, വിദ്യാഭ്യാസം, ചിന്ത, പെരുമാറ്റം എന്നിവയിലുടനീളം ജ്ഞാനം വ്യാപിച്ചിരിക്കണം എന്നതാണ് ഈ പദത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.

वृद्धायुम् (വൃദ്ധായും) വളർന്ന ആയുസ്സുള്ള, ദീർഘായുസ്സുള്ള. ഇവിടെ ആയുസ്സ് എന്നത് വെറും വർഷങ്ങളുടെ എണ്ണമല്ല. അനുഭവം, പക്വത, ജീവിതജ്ഞാനം എന്നിവയോടുകൂടിയ ജീവിതത്തെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സ് വർധിക്കുമ്പോൾ അതോടൊപ്പം ജ്ഞാനവും ഉയരണം എന്ന ആശയം ഇതിലുണ്ട്.

अनु (അനു) തുടർച്ചയായി, അതിനെ പിന്തുടർന്ന്, അതനുസരിച്ച്. ഈ പദം ബന്ധത്തെയും സമാനമായ വളർച്ചയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആയുസ്സ് വർധിക്കുമ്പോൾ ജ്ഞാനവും അതിനോടൊപ്പം വളരണം. പ്രായം മാത്രം കൂടുകയും ജ്ഞാനം വളരാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ ജീവിതം പൂർണ്ണമാകില്ല എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അന്തർഭാവം.

वृद्धयः (വൃദ്ധയഃ) വളർച്ചകൾ, വർധനകൾ, വികസനങ്ങൾ. ഇവിടെ വളർച്ച എന്നത് ഭൗതികവളർച്ചയെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. ജ്ഞാനം, സദാചാരം, അനുഭവം, ആത്മീയപുരോഗതി എന്നിവയുടെ വളർച്ചയെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യജീവിതം നിരന്തരമായ ആന്തരിക പുരോഗതിയായിരിക്കണം എന്നതാണ് ഈ പദത്തിന്റെ സാരം.

जुष्टाः (ജുഷ്ടാഃ) ഇഷ്ടപ്പെടേണ്ടവ, സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടവ. ജ്ഞാനവചനങ്ങൾ നിർബന്ധമായി സ്വീകരിക്കേണ്ട ഒന്നായി മാത്രം മാറരുത്. അവ മനസ്സിന് മധുരമായും സ്നേഹത്തോടെയും സ്വീകരിക്കപ്പെടണം. ജ്ഞാനത്തോടുള്ള സ്നേഹം വളരുമ്പോഴാണ് അത് ജീവിതത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുന്നത്.

भवन्तु (ഭവന്തു) ആകട്ടെ, നിലനിൽക്കട്ടെ. ഇവിടെ വീണ്ടും വരുന്ന ‘ഭവന്തു’ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ ജ്ഞാനം ഉറച്ചുനിൽക്കണം എന്ന ഊന്നലാണ്. ജ്ഞാനം താൽക്കാലികമായ കൗതുകമായി നിൽക്കാതെ സ്ഥിരമായ ജീവിതമാർഗമായി മാറണം.

जुष्टयः (ജുഷ്ടയഃ) സ്നേഹത്തോടെ സേവിക്കപ്പെടുന്ന ഉപാസനകൾ; പ്രിയപ്പെട്ട ജ്ഞാനമാർഗങ്ങൾ. ഈ പദം മന്ത്രത്തിന്റെ പരമാശയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ജ്ഞാനവചനങ്ങളെ സ്നേഹത്തോടെ പഠിക്കുകയും ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കുന്ന ഉന്നതമായ ഉപാസനയായി മാറുന്നു. ഈശ്വരനെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനുള്ള മികച്ച മാർഗങ്ങളിൽ ഒന്ന് ജ്ഞാനത്തെ സ്നേഹിച്ച് അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുക എന്നതാണ്.

വ്യാഖ്യാനം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്ഥാനവും ജ്ഞാനത്തെ കേന്ദ്രമാക്കിയ ജീവിതത്തിന്റെ മഹത്വവും ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ വെറും ശരീരത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ജീവി മാത്രമല്ല; ജ്ഞാനത്താലും സത്യത്താലും ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു ആത്മീയയാത്രികനാണ് എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയം. ഈശ്വരൻ ജീവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, “ജ്ഞാനവും വേദവാണികളും നിന്നെ എല്ലാ ദിശകളിലും ചുറ്റി സംരക്ഷിക്കട്ടെ” എന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ഘടന. മനുഷ്യൻ തന്നെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി നിലനിർത്തി, തന്റെ ചുറ്റും ഉന്നതമായ ചിന്തകളും സദാചാരോപദേശങ്ങളും ദൈവികജ്ഞാനവചനങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന സന്ദേശം.

“പരി”യും “വിശ്വതഃ”യും എന്ന പദങ്ങൾ ജ്ഞാനം ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് മാത്രമല്ല, എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചുനിൽക്കണം എന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. കുടുംബജീവിതം, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ, ചിന്ത, പ്രവർത്തനം, ആത്മീയസാധന എന്നിവയിലുടനീളം ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം വ്യാപിച്ചിരിക്കണം. മനുഷ്യൻ അജ്ഞാനം, തെറ്റായ ശീലങ്ങൾ, പരിമിതമായ ചിന്തകൾ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കാതെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ സംരക്ഷണവലയത്തിനുള്ളിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ ആനന്ദം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നത്.

“ഗിർവണഃ” എന്നും “ഗിരഃ” എന്നും ഉള്ള പദങ്ങൾ വേദവാണികളെയും ദൈവികജ്ഞാനത്തെയും സ്നേഹിച്ച് അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇവിടെ വാക്ക് വെറും വാക്കുകളല്ല; മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും അജ്ഞാനം നീക്കുകയും സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ജ്ഞാനമാർഗങ്ങളാണ്. മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്ന ഇത്തരം ദൈവികമാർഗവും നല്ല ചിന്തകളും തന്നെയാണ് “ഇമാഃ” എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അവ വെറും കേൾക്കുന്ന ഉപദേശങ്ങളായി നിൽക്കാതെ, “ഭവന്തു” എന്ന പദത്തിന്റെ ആശയപ്രകാരം ജീവിതത്തിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ട് പ്രാവർത്തികരൂപം നേടണം എന്നതാണ് മന്ത്രത്തിന്റെ ആഗ്രഹം.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഉപദേശം “വൃദ്ധായുമനു വൃദ്ധയഃ” എന്ന ആശയത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സ് വർധിക്കുമ്പോൾ അതോടൊപ്പം അവന്റെ ജ്ഞാനവും വളരണം. പ്രായം കൂടുന്നത് മാത്രം ജീവിതത്തിന്റെ വളർച്ചയല്ല; അനുഭവം, സദാചാരം, ആത്മീയപക്വത, സത്യം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയും വർധിക്കണം. ജ്ഞാനം വളരാത്ത ദീർഘായുസ്സ് പൂർണ്ണമായ ജീവിതമല്ല. മറിച്ച് ഓരോ ഘട്ടത്തിലും മനസ്സും ബുദ്ധിയും പക്വത പ്രാപിക്കുന്ന ജീവിതമാണ് യഥാർത്ഥ “വളർന്ന ആയുസ്സ്”.

“ജുഷ്ടാഃ” എന്നും “ജുഷ്ടയഃ” എന്നും ഉള്ള പദങ്ങൾ മന്ത്രത്തിന്റെ പരമമായ ആശയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ജ്ഞാനവചനങ്ങൾ നിർബന്ധമായി സ്വീകരിക്കേണ്ട ഒന്നായി മാത്രം കാണാതെ സ്നേഹത്തോടും ഇഷ്ടത്തോടും കൂടി സമീപിക്കണം. ജ്ഞാനത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന മനസ്സ് രൂപപ്പെടുമ്പോൾ അതിൽ ആനന്ദവും ശാന്തിയും ജനിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ജ്ഞാനം പഠിക്കുന്നതും ചിന്തിക്കുന്നതും അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതും വെറും വിദ്യാഭ്യാസശ്രമമല്ലാതെ ഈശ്വരനെ പ്രാപിക്കുന്ന ഉന്നതമായ ഉപാസനയായി മാറുന്നു. ജ്ഞാനത്തെ സ്നേഹത്തോടെ സേവിക്കുന്നത് ഈശ്വരനെ സ്നേഹത്തോടെ സേവിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന ആഴമുള്ള വേദസത്യം ഇവിടെ വെളിപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം പൂർണ്ണമായി പറയുന്നത് ഇതാണ്: മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനത്തെ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാക്കി, വേദജ്ഞാനവും ഉന്നതചിന്തകളും എല്ലാ ദിശകളിലും തന്നെ ചുറ്റിനിൽക്കുകയും സ്ഥിരപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന വിധം ജീവിക്കണം; ആയുസ്സ് വർധിക്കുന്നതനുസരിച്ച് ജ്ഞാനവും ആത്മീയപക്വതയും വർധിക്കണം; കൂടാതെ ജ്ഞാനത്തോട് സ്നേഹം പുലർത്തി അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതാണ് ഈശ്വരനെ പ്രാപിക്കുന്ന ഉന്നതമായ ആരാധനാമാർഗം. ഇങ്ങനെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥ ആനന്ദവും ഉന്നതമായ ആത്മീയപൂർണ്ണതയും പ്രാപിക്കുന്നു എന്ന ആഴമുള്ള വേദോപദേശം ഈ മന്ത്രം നൽകുന്നു.

ഉപസംഹാരം:

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനത്തെ കേന്ദ്രമാക്കിയ ജീവിതം നയിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഊന്നിപ്പറയുന്ന ഉന്നതമായ വേദോപദേശമാണ്. വേദജ്ഞാനം, നല്ല ചിന്തകൾ, ദൈവികവചനങ്ങൾ എന്നിവ മനുഷ്യനെ എല്ലാ ദിശകളിലും ചുറ്റി സംരക്ഷിക്കണം; ജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ആനന്ദജീവിതം എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ആയുസ്സ് വർധിക്കുന്നതോടൊപ്പം അവന്റെ ജ്ഞാനവും സദാചാരവും ആത്മീയപക്വതയും തുടർച്ചയായി വളരണം; പ്രായം മാത്രം കൂടുന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയല്ല എന്നും മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കൂടാതെ ജ്ഞാനവചനങ്ങളെ നിർബന്ധമായി അല്ലാതെ സ്നേഹത്തോടും ഇഷ്ടത്തോടും കൂടി സ്വീകരിച്ച്, അതിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി അതനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതാണ് ഈശ്വരനുള്ള ഉന്നതമായ ഉപാസന. അതിനാൽ ജ്ഞാനത്തെ സ്നേഹിച്ച്, ജ്ഞാനത്തിന്റെ സംരക്ഷണവലയത്തിനുള്ളിൽ ജീവിച്ച്, ജീവിതം മുഴുവനും സത്യത്താലും ദൈവികമാർഗത്താലും നിറയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് യഥാർത്ഥ ആനന്ദവും ആത്മീയപൂർണ്ണതയും പ്രാപിക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സാരം.