सख्ये त इन्द्र वाजिनो मा भेम शवसस्पते ।

त्वामभि प्र णोनुमो जेतारमपराजितम् ॥ २ ॥

ஸக்யேத இந்த்ர வாஜினோ மா பேம ஶவஸஸ்பதே ।

த்வாமபி ப்ர ணோனுமோ ஜேதாரமபராஜிதம் ॥ 2 ॥

பொருள்:

सख्ये ஸக்யே – நட்பில், சிநேகத்தில், தோழமையில். இச்சொல் இறைவனுடன் மனிதனுக்குள்ள நெருக்கமான உறவை எடுத்துரைக்கிறது. இறைவன் வெறும் தொலைவில் இருக்கும் ஆட்சியாளர் அல்ல; உண்மையான நண்பராக உயிருடன் இணைந்து நிற்பவர். ஒரு சாதாரண நண்பரின் துணையால் கூட மனிதனின் தைரியம் அதிகரிக்கிறது; அப்படியானால் இறைவனின் நட்பில் வாழும் மனிதனுக்கு பயம் அல்லது பலவீனம் எவ்வாறு இருக்கும்? இறைநட்பு மனிதனுக்கு உளவலிமை மற்றும் நம்பிக்கையை அளிக்கிறது.

ते த – உன்னுடைய, உமது. இச்சொல் இறைவனை நேரடியாக அணுகும் பக்த மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதன் இறைவனைத் தொலைதூர சக்தியாக அல்லாமல், தனக்குரிய கருணைமிக்க பாதுகாவலனாக உணர வேண்டும் என்பதே இதன் உள்ளார்ந்த கருத்து.

इन्द्र இந்த்ர – சக்திகளின் அதிபதி; பரம ஐஸ்வர்யமுடைய இறைவன். இங்கு ‘இந்த்ர’ என்பது எல்லாச் சக்திகளின் மூலமான பரம்பொருளைக் குறிக்கிறது. உயிர்களின் முயற்சிகளுக்கு ஆற்றல் அளித்து, வெற்றிக்குத் தகுதியானவர்களாக மாற்றும் சக்தி இறைவனிடமிருந்தே வருகிறது. அவருடைய அருள் மனிதனின் பலத்தை பல மடங்கு உயர்த்துகிறது.

वाजिनः வாஜினஃ – அன்னங்களின் அதிபதி; வலிமை மற்றும் வளங்களின் உரிமையாளர். ‘வாஜ’ என்பது உணவு, பலம், வளம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. உயிரின் வாழ்வுக்கும் சக்திக்கும் தேவையான அனைத்தும் இறைவனிடமிருந்தே கிடைக்கின்றன. உடலுக்கு அன்னம், மனத்திற்கு உறுதி, வாழ்விற்கு வளம்—இவை அனைத்தும் இறையருளின் கொடைகளாகும்.

मा மா – வேண்டாம். இல்லாதிருக்கட்டும், இச்சொல் ஒரு பிரார்த்தனையின் உணர்வைக் கொண்டுள்ளது. மனிதன் தன்னை அச்சம் மற்றும் பலவீனத்திலிருந்து காக்க இறைவனை நாடுகிறான். இது தன்னம்பிக்கை யின்மையல்ல; மாறாக இறைவனின் பாதுகாப்பில் நிலைநிற்கும் பணிவான மனப்பான்மையாகும்.

भेम பேம – பயப்படுவோம், அஞ்சுவோம். இங்கு மனித வாழ்க்கையின் இயல்பான பய உணர்வு குறிப்பிடப்படுகிறது. எதிரிகள், குறைபாடுகள், தோல்விகள், எதிர்காலம் போன்றவை மனிதனை அச்சப்படுத்தலாம். ஆனால் இறைநட்பில் இருப்பவர்க்கு அச்சம் நிலைக்காது என்பதே இச்சொல்லின் ஆழ்ந்த செய்தி.

शवसस्पते ஶவஸஸ்பதே – பலத்தின் அதிபதி; வலிமையின் ஆண்டவன். இச்சொல் இறைவனை எல்லாச் சக்திகளின் ஆண்டவனாகக் காட்டுகிறது. மனிதனின் முயற்சி முக்கியமானது என்றாலும், அதற்குச் செயலாற்றும் உயிர்ச்சக்தி இறையருளின் மூலம் கிடைக்கிறது. இறைவன் பலத்தின் ஆதாரமாக இருப்பதால், அவருடைய சரணில் இருப்பவன் பலவீனமடைய மாட்டான்.

त्वाम् த்வாம் – உம்மை, உங்களை. இச்சொல் பக்தனின் கவனமும் நோக்கமும் முழுமையாக இறைவனை நோக்கி இருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. உலகில் பல ஆதாரங்கள் இருந்தாலும், இறுதியான நம்பிக்கையும் சார்பும் இறைவனிடமே இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் கருத்து.

अभि அபி – நோக்கி, இலக்காகக் கொண்டு, எதிராக அல்ல, அணுகி. இச்சொல் இறைவனை இலக்காகக் கொண்டு அணுகுவதை குறிக்கிறது. இதன் உள்ளார்ந்த உணர்வு, காலை மாலை, நாள் முழுவதும் இறைவனை நினைத்து போற்றும் மனநிலையாகும். வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்திலும் நிறைவிலும் மட்டுமல்லாமல், முழு வாழ்வும் இறைநினைவாக இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் செய்தி.

 प्र ப்ர – மிகுதியாக, சிறப்பாக, உயர்வாக. இச்சொல் சாதாரண புகழ்ச்சி அல்லாது, மனமார்ந்த மற்றும் உயர்ந்த ஸ்துதியைச் சுட்டுகிறது. பக்தியின் ஆழமும் உண்மையும் கொண்ட புகழ்ச்சியே இறைவனுக்கான உண்மையான வழிபாடாகும்.

णोनुमः ணோனுமஃ – நாம் புகழ்கிறோம், நாம் ஸ்துதி செய்கிறோம். இது பக்தனின் செயற்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவனைப் போற்றுவது வெறும் வார்த்தைச் செயலாக அல்ல; நன்றியுணர்வும் அன்பும் நிறைந்த வாழ்க்கை முறையாகும். மனிதனின் எண்ணம், சொல், செயல் அனைத்தும் இறைஸ்துதியாக மாற வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம்.

जेतारम् ஜேதாரம் – வெற்றியளிப்பவர்; ஜெயம் பெறச் செய்பவர்இச்சொல் இறைவனை வெற்றியின் ஆதாரமாகக் காட்டுகிறது. மனிதன் உழைக்கிறான்; ஆனால் வெற்றியை நிறைவு செய்யும் அருள் இறைவனிடமிருந்து வருகிறது. தினசரி வாழ்க்கை, கடமை, தர்மம் ஆகிய அனைத்திலும் மனிதனை வெற்றிப்பாதையில் நடத்துபவர் இறைவனே.

अपराजितम् அபராஜிதம் – ஒருபோதும் தோற்காதவர்; அஜேயன். இம்மந்திரத்தின் உச்ச கருத்து இச்சொல்லில் அடங்கியுள்ளது. இறைவன் ஒருபோதும் தோல்வியுறாதவர். அவருடைய சக்தி என்றும் வெற்றிநிறைந்தது. அவருடைய சரணில் வாழும் மனிதன் வெளிப்புற சவால்களை சந்தித்தாலும், உள்ளார்ந்த முறையில் தோல்வியுற மாட்டான். ஏனெனில் அவன் நம்பிக்கை இறைவனின் அஜேய சக்தியோடு இணைந்திருக்கிறது.

விளக்கம்:

இம்மந்திரம் இறைவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான ஆழ்ந்த நட்புறவையும், அந்த இறைநட்பினால் கிடைக்கும் தைரியம், பாதுகாப்பு மற்றும் வெற்றியின் மகத்துவத்தையும் விளக்குகிறது. மனிதன் வாழ்வில் பலவிதமான அச்சங்களையும் குறைபாடுகளையும் எதிர்கொள்கிறான். ஆனால் அவற்றை வெல்லும் உண்மையான ஆற்றல் வெளிப்புற ஆதாரங்களில் மட்டுமல்ல; சகல சக்திகளின் மூலமாகிய இறைவனின் அருளிலும் நட்பிலும் உள்ளது என்பதை இம்மந்திரம் உணர்த்துகிறது. “ஸக்யே” என்ற சொல்லின் மூலம், இறைவன் தொலைவில் இருக்கும் ஒரு ஆட்சியாளர் அல்ல; உயிரின் உண்மையான நண்பராகவும், உள்ளார்ந்த துணையாகவும் இருப்பவர் என மந்திரம் எடுத்துரைக்கிறது. சாதாரண நண்பரின் துணையால் கூட மனிதனின் தைரியம் அதிகரிக்கின்றது; அதுபோல இறைவனின் நட்பில் வாழும் மனிதனின் உளவலிமை எண்ணிலடங்காத அளவில் உயர்கிறது.

“இந்த்ர” மற்றும் “ஶவஸஸ்பதே” என்ற சொற்கள், இறைவன் சகல வலிமைகளின் ஆண்டவரும் சக்திகளின் ஆதாரமும் ஆவார் என்பதை விளக்குகின்றன. மனிதனுடைய முயற்சிகள் அவசியமானவை என்றாலும், அவற்றிற்கு உயிர் ஊட்டும் ஆற்றலும் செயலாற்றும் வலிமையும் இறையருளால் கிடைக்கின்றன. “வாஜினஃ” என்ற சொல், உணவு, வளம், வலிமை ஆகிய அனைத்திற்கும் இறைவனே ஆதாரம் என்பதைக் காட்டுகிறது. உடலுக்கு அன்னம், மனத்திற்கு உறுதி, வாழ்க்கைக்கு வளம்—இவை அனைத்தும் இறையருளின் வெளிப்பாடுகளாகவே கருதப்படுகின்றன. இத்தகைய பலத்தின் ஆண்டவனான இறைவனின் நட்பில் வாழும் மனிதனுக்கு “மா பேம” — “நாம் அஞ்ச வேண்டாம்” என்ற தைரியமான நிலை உருவாகிறது. அங்கு எதிரியின் பயமோ, வறுமையின் அச்சமோ, தனிமையின் வேதனையோ நிலைக்க முடியாது.

மந்திரத்தின் அடுத்த பகுதியான “த்வாமபி ப்ர ணோனுமஃ” பக்தியின் உண்மையான இயல்பை எடுத்துரைக்கிறது. மனிதன் இறைவனை இலக்காகக் கொண்டு, அன்பும் நன்றியுணர்வும் நிறைந்த மனத்துடன் அவரைப் போற்ற வேண்டும். இங்கு “அபி” என்பது இறைவனை நோக்கிச் செல்லும் நிலையைச் சுட்டுகிறது; “ப்ர” என்பது சிறப்பான, ஆழ்ந்த ஸ்துதியை உணர்த்துகிறது; “ணோனுமஃ” என்பது பக்தனின் செயற்பாடாகிய இறைபுகழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு ஸ்துதி என்பது வெறும் உதடுகளால் உச்சரிக்கப்படும் வார்த்தைகளாக அல்லாமல், வாழ்வின் முழு போக்கும் இறைநினைவாக மாறும் நிலையாகும். காலையில் நாளைத் தொடங்கும்போதும், மாலையில் நாளை நிறைவு செய்யும்போதும், அதற்கிடையில் நடைபெறும் அனைத்து செயல்களிலும் இறைவனை நினைத்து வாழ்வதே உண்மையான பக்தி என மந்திரம் உணர்த்துகிறது.

“ஜேதாரம்” மற்றும் “அபராஜிதம்” என்ற சொற்கள் மந்திரத்தின் உச்சப் போதனையை வெளிப்படுத்துகின்றன. மனிதன் செயல்படுகிறான், முயல்கிறான்; ஆனால் வெற்றியை நிறைவு செய்யும் அருள் இறைவனிடமிருந்தே வருகிறது. தினசரி வாழ்க்கை, தர்மப் பணிகள், உலகச் செயல்கள்—எதிலும் வெற்றிக்கான ஆதாரம் இறையருளே. இறைவன் “அபராஜிதன்” — ஒருபோதும் தோல்வியுறாதவர். அவருடைய சக்தி என்றும் வெற்றியுடையது. ஆகவே அவருடைய சரணில் வாழும் மனிதன் வெளிப்புற தோல்விகளை சந்தித்தாலும், உள்ளார்ந்த முறையில் உடைந்துபோக மாட்டான்; ஏனெனில் அவனுடைய நம்பிக்கை அஜேயமான இறைசக்தியோடு இணைந்திருக்கிறது. அவனுடைய முயற்சிகளும் சாதனைகளும் இறைவனின் மகிமையின் வெளிப்பாடுகளாக மாறுகின்றன.

எனவே இம்மந்திரம் முழுமையாக எடுத்துரைப்பது என்னவெனில், இறைவன் மனிதனின் உண்மையான நண்பரும், சகல வலிமை மற்றும் வளங்களின் ஆதாரமும், ஒருபோதும் தோல்வியுறாத வெற்றியின் ஆண்டவரும் ஆவார். அவருடைய நட்பிலும் சரணிலும் வாழும் மனிதன் பயமின்றி தைரியத்தோடு வாழ முடியும். வாழ்க்கை முழுவதும் இறைவனை இலக்காகக் கொண்டு அன்போடு ஸ்துதி செய்து, அனைத்து வெற்றிகளையும் இறையருளின் வெளிப்பாடாக உணர்ந்து வாழ்வதே உண்மையான ஆன்மீக வெற்றிவாழ்க்கை என்பதே இம்மந்திரம் அளிக்கும் ஆழ்ந்த வேதப் போதனையாகும்.

முடிவுரை:

இம்மந்திரம் இறைவன் மனிதனின் உண்மையான நண்பரும், சகல வலிமை, அன்னம் மற்றும் வளங்களின் ஆதாரமுமான பரம்பொருளும் ஆவார் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. இறைவனின் நட்பும் அருளும் மனிதனின் உளவலிமையையும் தன்னம்பிக்கையையும் பல மடங்கு உயர்த்தி, பயம் மற்றும் பலவீனத்தை நீக்குகின்றன. ஆகவே இறைநட்பில் வாழும் மனிதன் எதிரி, குறைபாடு அல்லது எதிர்கால அச்சம் ஆகியவற்றால் கலங்க வேண்டியதில்லை. மேலும் மனிதன் வாழ்க்கை முழுவதையும் இறைவனை இலக்காகக் கொண்டு, காலை மாலை என்றும் நன்றியுணர்வும் அன்பும் நிறைந்த ஸ்துதியால் நிரப்ப வேண்டும்; அத்தகைய இறைநினைவு வாழ்க்கையே உண்மையான வழிபாடாக மாறுகிறது. அனைத்து வலிமைகளும் வெற்றிகளும் இறையருளின் வெளிப்பாடுகள் என்பதால், ஒருபோதும் தோல்வியுறாத அபராஜிதனான இறைவனின் சரணில் வாழும் மனிதன் வெளிப்புற சவால்களை எதிர்கொண்டாலும் உள்ளார்ந்த தோல்வியை அறியான்; மாறாக தைரியம், நம்பிக்கை மற்றும் தர்மநெறியுடனான வெற்றிவாழ்க்கையை அடைவான் என்பதே இம்மந்திரத்தின் ஆழ்ந்த சாரமாகும்.