मत्स्वा सुशिप्र मन्दिभिः स्तोमेभिर्विश्वचर्षणे ।

सचैषु सवनेष्वा ॥ ३ ॥

மத்ஸ்வா சுஷிப்ர மந்திபிஃ ஸ்தோமேபிர்விஷ்வசர்ஷணே ।

ஸசைஷு ஸவநேஷ்வா ॥ 3 ॥

பொருள்:

मत्स्वा மத்ஸ்வா – ஆனந்தத்தில் மூழ்கு, மகிழ்ச்சியை அனுபவி, பரவச நிலையை அடை. இங்கு மனிதன் இறைஸ்துதி மற்றும் சோம சக்தியின் மூலம் உள்ளார்ந்த ஆனந்த அனுபவத்தை அடைய வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது. இது வெளிப்புற இன்பம் அல்ல; உள்ளத்தை நிரப்பும் தெய்வீக மகிழ்ச்சி.

सुशिप्र சுஷிப்ர –  அழகிய தாடை உடையவன், நன்றாக உணவை மென்று உண்ணுபவன், சீரான சுவாச ஒழுக்கம் உடையவன். “சுஷிப்ர” என்பது உடல் ஒழுக்கத்தை குறிக்கிறது. உணவை நன்றாக மென்று சாப்பிடுதல், சுவாசத்தை ஒழுங்குபடுத்துதல், பிராணாயாமம் போன்ற ஒழுக்கமான வாழ்க்கை முறைகள் சோம சக்தி உருவாகவும் பாதுகாக்கப்படவும் உதவுகின்றன.

मन्दिभिः மந்திபிஃ – ஆனந்தம் அளிப்பவைகளால், மகிழ்ச்சியைத் தரும் சக்திகளால், மன அமைதியைத் தரும் வழிகளால். சோமத்தை பாதுகாக்கும் ஒழுக்க வாழ்க்கை மனிதனுக்கு உடல் ஆரோக்கியத்தையும் மன மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கிறது. இந்த ஆனந்தமே “மந்தி” எனப்படுகிறது.

स्तोमेभिः ஸ்தோமேபிஃ – இறைஸ்தோத்திரங்களால், பக்திப் பாடல்களால், தெய்வப் புகழ்ச்சிகளால். இறைவனைப் போற்றும் ஸ்தோத்திரங்கள் மனதை தூய்மைப்படுத்தி, சோம சக்தியை பாதுகாக்க உதவுகின்றன. ஒழுக்கமுள்ள வாழ்க்கையில் இறைபுகழின் மீது இயல்பாக ஈர்ப்பு உருவாகிறது.

विश्वचर्षणे விஷ்வசர்ஷணே – எல்லா மனிதர்களையும் கவனிப்பவனே, உலக உயிர்களைப் பாதுகாப்பவனே, அனைவரையும் நோக்கிச் செயல்படுபவனே. இங்கு இறைவன் அல்லது விழிப்புணர்வு பெற்ற மனிதன், உலகின் அனைவர் நலனையும் கருதும் பரந்த மனப்பான்மையுடையவராகக் குறிப்பிடப்படு கிறார்.

सचा ஸசா / ஸச – இணைந்து, கூடவே, ஒன்றிணைந்து. மனிதன் சோம சக்தியுடன் எப்போதும் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

एषु ஏஷு – இவற்றில், இந்த நிலைகளில், வாழ்க்கையின் இந்த கட்டங்களில். இங்கு மனித வாழ்க்கையின் பல நிலைகள் குறிக்கப்படுகின்றன.

सवनेषु ஸவநேஷு – சவன காலங்களில், வாழ்க்கையின் மூன்று பருவங்களில், பால்யம், யௌவனம், வார्धக்யம் ஆகிய நிலைகளில். வேதத்தில் “சவனம்” என்பது யாக காலத்தை மட்டும் அல்ல; வாழ்க்கையின் மூன்று பருவங்களையும் குறிக்கிறது:

• காலை சவனம் → குழந்தைப் பருவம்
• மத்யான சவனம் → இளமை / யௌவனம்
• சாயங்கால சவனம் → முதுமை

எல்லா பருவங்களிலும் சோம சக்தி பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

आ ஆ – வா, அணுகு, எம்மிடம் நிலைபெறு. இது இறைவனை அல்லது தெய்வீக ஆனந்தத்தை உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டிய வேண்டுகோளாகும்.

விளக்கம்:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உடல்–மனம்–ஆன்மா ஆகிய மூன்றையும் ஒழுங்குபடுத்தும் உயர்ந்த வாழ்வியல் நெறியை எடுத்துரைக்கிறது. மந்திரம் வெளிப்படையாக இறைவனை அழைக்கும் பக்தி மொழியாக இருந்தாலும், அதன் உட்பொருள் மனிதனின் உள்ளார்ந்த உயிர்சக்தியான “சோம சக்தி”யை பாதுகாத்து வளர்ப்பதற்கான ஆன்மிக ஒழுக்கத்தை விளக்குகிறது.

“மத்ஸ்வா” என்ற சொல்லின் மூலம், மனிதன் தெய்வீக ஆனந்தத்தில் நிலைபெற வேண்டும் என மந்திரம் கூறுகிறது. இது சாதாரண இன்பம் அல்ல; உள்ளத்தை அமைதியாலும் நிறைவாலும் நிரப்பும் பரமானந்த நிலை. இந்த ஆனந்தத்தை அடைவதற்கான அடிப்படை வழி ஒழுக்கமான வாழ்க்கை முறையென்பதை “சுஷிப்ர” என்ற சொல் உணர்த்துகிறது. உணவை நன்றாக மென்று உண்பது, உடலின் இயல்பை மதித்து வாழ்வது, சுவாச ஒழுக்கத்தை பேணுவது, பிராணாயாமம் போன்ற பயிற்சிகள் மூலம் உயிர்சக்தியை பாதுகாப்பது ஆகியவை இதில் அடங்குகின்றன. மனிதனின் உடல் ஒழுக்கமே மன ஒழுக்கத்திற்கும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கும் அடிப்படையாகிறது. “மந்திபிஃ” என்பது மனிதனுக்கு ஆனந்தத்தையும் மன அமைதியையும் அளிக்கும் சக்திகளை குறிக்கிறது. சீரிய உணவு, ஒழுக்கமான வாழ்வு, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சுவாசம் மற்றும் தூய சிந்தனை ஆகியவை உடலிலும் மனதிலும் நலத்தை உருவாக்குகின்றன. இவ்வாறு பாதுகாக்கப்படும் சோம சக்தி மனிதனுக்கு ஆரோக்கியம், தெளிவு மற்றும் உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. இந்த ஆனந்தம் வெளியில் இருந்து கிடைப்பதல்ல; அது மனிதனுக்குள் விழித்தெழும் தெய்வீக சக்தியின் வெளிப்பாடு.

“ஸ்தோமேபிஃ” என்ற சொல்லின் மூலம் இறைஸ்தோத்திரங்களின் மகத்துவம் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. இறைவனைப் போற்றும் பக்திப் பாடல்கள், வேத மந்திரங்கள், இறைநினைவு ஆகியவை மனதை தூய்மைப்படுத்தி உயர்ந்த எண்ணங்களை உருவாக்குகின்றன. மனம் தூய்மையானபோது மனிதன் இயல்பாக இறைநினைவில் நிலைபெறுகிறான். ஒழுக்கமுள்ள வாழ்க்கை இறைபக்தியை வளர்க்கிறது; இறைபக்தி மீண்டும் மன அமைதியையும் ஆனந்தத்தையும் அதிகரிக்கிறது. இவ்விரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக செயல்படுகின்றன. “விஷ்வசர்ஷணே” என்ற சொல், உலகின் அனைவர் நலனையும் கருதும் பரந்த மனப்பான்மையை உணர்த்துகிறது. உண்மையான ஆன்மிகம் தனிப்பட்ட உயர்வில் மட்டும் முடிவதில்லை; அது எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை, அன்பு, பாதுகாப்பு மற்றும் பொறுப்புணர்வை வளர்க்கிறது. தன்னுள் ஆனந்தத்தை கண்ட மனிதன் பிறரின் நலனையும் விரும்புகிறான்.

“ஸசைஷு ஸவநேஷ்வா” என்ற பகுதி வாழ்க்கையின் அனைத்து பருவங்களிலும் இந்த தெய்வீக சக்தியுடன் இணைந்திருக்க வேண்டியதைக் கூறுகிறது. வேத மரபில் “சவனம்” என்பது யாக காலங்களை மட்டுமல்ல; மனித வாழ்க்கையின் மூன்று நிலைகளையும் குறிக்கிறது: குழந்தைப் பருவம், இளமை மற்றும் முதுமை. குழந்தைப் பருவத்தில் நல்ல ஒழுக்கமும் தூய பழக்கங்களும் வளர்க்கப்பட வேண்டும்; இளமையில் உயிர்சக்தி வீணாகாமல் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்; முதுமையில் மனம் இறைநினைவில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். வாழ்க்கையின் எந்த நிலையிலும் ஆன்மிக ஒழுக்கம் கைவிடப்படக்கூடாது என்பதே இந்த மந்திரத்தின் ஆழமான செய்தி.

இறுதியாக “ஆ” என்ற அழைப்பு, “எம்மிடம் வந்து நிலைபெறு” என்ற பிரார்த்தனையை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதன் தன் உள்ளத்தில் தெய்வீக ஆனந்தம் நிலைத்திருக்க வேண்டி இறைவனை வேண்டுகிறான். அதாவது, வாழ்க்கை முழுவதும் உடல் ஆரோக்கியம், மன அமைதி, ஆன்மிக விழிப்பு ஆகியவை நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே இந்த வேண்டுகோள்.

எனவே, இந்த மந்திரத்தின் மொத்தப் பொருள் என்னவெனில்: ஒழுக்கமான உணவு முறைகள், சுவாச கட்டுப்பாடு, பிராணாயாமம், இறைநினைவு, பக்தி மற்றும் தூய வாழ்வியல் ஆகியவற்றின் மூலம் மனிதன் தனது சோம சக்தியை பாதுகாத்து வளர்க்க வேண்டும். அவ்வாறு வாழ்பவன் வாழ்க்கையின் எல்லா பருவங்களிலும் ஆரோக்கியம், மன அமைதி, ஆனந்தம் மற்றும் தெய்வீக உணர்வுடன் உயர்ந்த வாழ்க்கையை அடைவான். இந்த மந்திரம் மனிதனை வெளிப்புற சாதனைகளுக்குப் பதிலாக உள்ளார்ந்த ஒளியையும் ஆன்மிக நிறைவையும் நோக்கி வழிநடத்தும் ஆழமான வேதப் போதனையாகும்.

முடிவுரை:

இந்த மந்திரம் மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான உயர்வு வெளிப்புற செல்வம் அல்லது இன்பங்களில் அல்ல; உடல், மனம் மற்றும் ஆன்மா ஆகியவற்றின் ஒழுக்கமான ஒருமைப்பாட்டில்தான் இருப்பதை வலியுறுத்துகிறது. சரியான உணவுப் பழக்கம், நன்றாக மென்று உண்பது, சுவாச ஒழுக்கம், பிராணாயாமம், தூய சிந்தனை மற்றும் இறைநினைவு ஆகியவை மனிதனின் சோம சக்தியை பாதுகாத்து வளர்க்கும் அடிப்படை வழிகளாகக் கூறப்படுகின்றன. இவ்வாறு பாதுகாக்கப்படும் உயிர்சக்தி மனிதனுக்கு ஆரோக்கியம், மன அமைதி, ஆனந்தம் மற்றும் தெய்வீக உணர்வை அளிக்கிறது. மேலும் இறைஸ்தோத்திரங்கள் மற்றும் பக்தி மனதை தூய்மைப்படுத்தி, மனிதனை உயர்ந்த ஆன்மிக நிலைக்கு உயர்த்துகின்றன. குழந்தைப் பருவம் முதல் முதுமை வரை வாழ்க்கையின் எல்லா நிலைகளிலும் இந்த ஒழுக்கமும் இறைநினைவும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே மந்திரத்தின் மையச் செய்தியாகும். ஆகவே, இந்த மந்திரம் மனிதனை ஒழுக்கமான வாழ்வு, உள்ளார்ந்த ஆனந்தம், உலக நலன் மற்றும் இறைஒன்றியத்தை நோக்கி வழிநடத்தும் ஆழ்ந்த வேத ஞானப் போதனையாக திகழ்கிறது.