युञ्जन्ति ब्रध्नमरुषं चरन्तं परि तस्थुषः ।

रोचन्ते रोचना दिवि ॥ १ ॥

யுஞ்ஜந்தி ப்ரத்நம் அருஷம் சரந்தம் பரி தஸ்துஷஃ ।

ரோசந்தே ரோசனா திவி ॥ 1 ॥

பொருள்:

युञ्जन्ति யுஞ்ஜந்தி – இணைக்கிறார்கள், மனதை ஒருமுகப்படுத்துகிறார்கள், ஈடுபடுத்துகிறார்கள். யோக சாதகர் தனது மனம், புத்தி, இந்திரியங்களை வெளிப்புற இன்பங்களில் செல்ல விடாமல், உயர்ந்த தத்துவங்களில் (சூரியன், அக்னி, வாயு போன்ற தெய்வீக சக்திகளில்) நிலைநிறுத்துகிறார்.
இது “இந்திரிய அடக்கம் + மன ஒருமுகத்தன்மை” எனும் யோகத்தின் ஆரம்ப நிலை.

ब्रध्नम् ப்ரத்நம் – பிரகாசமான ஆதாரம், சூரியன் (ஆதித்யன்). சூரியன் இங்கு வெறும் கோளாக அல்ல; அறிவு, ஒழுங்கு, ஒளி, காலச்சக்கரம் ஆகியவற்றின் ஆதாரமாகக் கருதப்படுகிறது. சாதகர் சூரியனை ஆராய்வதன் மூலம் பிரபஞ்ச ஒழுங்கையும், அதில் உள்ள இறைமையையும் உணர்கிறார்.

अरुषम् அருஷம் –  சிவப்பு நிறம் கொண்டது, தீப்போன்ற ஒளி உடையது, அக்னி. அக்னி என்பது மாற்றும் சக்தி. அறியாமையை எரித்து அறிவை உருவாக்கும் தத்துவமாக இது பார்க்கப்படுகிறது. இதில் ஈடுபடும் மனம் ஆசை வழி சிதறாமல் தூய செயல்பாட்டில் நிலைக்கிறது.

चरन्तम् சரந்தம் – இயங்குவது, சஞ்சரிப்பது, நகரும் சக்தி. இது வாயு தத்துவம். காற்று எங்கும் பரவி இயங்குவது போல, உயிர் சக்தி எல்லா உயிர்களிலும் இயங்குகிறது. இதைக் கவனிப்பதன் மூலம் சாதகர் உடல்-மனம் ஆரோக்கியத்தையும், பிராண சக்தியின் தெய்வீக தன்மையையும் உணர்கிறார்.

परि तस्थुषः பரி தஸ்துஷஃ – சுற்றிலும் நிலைத்திருப்பவை, நிலைபெற்ற உலகங்கள். இது பூமி (ப்ரித்வி), இடைஆகாயம் (அந்தரிக்ஷம்), வானம் (த்யௌ) போன்ற லோகங்களை குறிக்கும். இவை நிலைத்திருந்தாலும் இயக்கத்தோடு உள்ள பிரபஞ்சஅமைப்பை காட்டுகின்றன. சாதகர் இவற்றை ஆராய்வதன் மூலம் பிரபஞ்ச ஒழுங்கை உணர்கிறார்.

रोचन्ते ரோசந்தே – பிரகாசிக்கின்றன, ஒளி வீசுகின்றன.இது வெளிப்படையான ஒளி அல்ல; தெய்வீக அறிவின் வெளிப்பாடு.பிரபஞ்சம் தானாகவே ஒரு “ஜ்ஞான ஒளி” போல பிரகாசிக்கிறது என்ற உணர்வு.

 रोचना ரோசனா – பிரகாசமான ஒளிகள் / நட்சத்திரங்கள். நட்சத்திரங்கள் இங்கு வெறும் வானியல் பொருட்கள் அல்ல; அவை தெய்வீக சாட்சிகள் போல பிரபஞ்ச ஒழுங்கை காட்டுகின்றன. அவற்றின் ஒளியில் இறை சக்தியின் பிரதிபலிப்பு காணப்படுகிறது.

दिवि திவி – வானத்தில், திவ்ய உலகில். “திவு” என்பது வெளிப்புற ஆகாயம் மட்டுமல்ல; உயர்ந்த சிந்தனை நிலை, ஆன்மீக உலகம். அங்கு உள்ள அனைத்தும் ஒளி மற்றும் அறிவின் வடிவமாகக் காணப்படுகிறது.

விளக்கம்:

இந்த வேதமந்திரம், மனிதன் தனது மனம், புத்தி மற்றும் இந்திரியங்களை உயர்ந்த தெய்வீக சிந்தனைகளில் நிலைநிறுத்தி, உலகியலான ஆசைகளிலிருந்து விலகி ஆன்மீக உயர்வை அடைவதை விளக்குகிறது. “யுஞ்ஜந்தி” என்ற சொல்லால், சாதகர்கள் தங்கள் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி உயர்ந்த தத்துவங்களில் ஈடுபடுத்துகிறார்கள் என்பதைக் குறிக்கிறது. “ப்ரத்நம்” என்பது சூரியனைச் சுட்டுகிறது; சூரியன் வெறும் ஒளி தரும் கோளாக அல்லாமல், அறிவு, ஒழுங்கு, கால இயக்கம் மற்றும் உயிர்ச் சக்தியின் ஆதாரமாகக் கருதப்படுகிறான். சூரியனை ஆராய்வதன் மூலம் சாதகர் பிரபஞ்ச ஒழுங்கையும் அதில் உள்ள இறைமையையும் உணர்கிறான். “அருஷம்” என்பது அக்னியை குறிக்கிறது. அக்னி அறியாமையை நீக்கி ஞானத்தைத் தரும் மாற்றும் சக்தியாக விளங்குகிறது. அக்னியில் மனதை நிலைநிறுத்தும் மனிதன் ஆசை வழி சிதறாமல் தூய சிந்தனை மற்றும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கையில் நிலைபெறுகிறான். “சரந்தம்” என்பது எப்போதும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் வாயு அல்லது பிராண சக்தியை குறிக்கிறது. காற்றின் இயக்கத்தில் உயிரின் தெய்வீக சக்தியை உணர்ந்து சாதகர் உடல், மனம், உயிர் ஆகியவற்றின் ஒற்றுமையை அறிகிறான்.

“பரிதஸ்துஷ:” என்பது பூமி, அந்தரிக்ஷம், தியுலோகம் போன்ற நிலைபெற்ற உலகங்களை குறிக்கிறது. இவ்வுலகங்கள் அனைத்தும் தெய்வீக ஒழுங்கில் இயங்குகின்றன என்பதை உணர்வதன் மூலம் மனிதன் பிரபஞ்சத்தின் மகத்துவத்தை அறிகிறான். “ரோசந்தே ரோசனா திவி” என்பது வானத்தில் பிரகாசிக்கும் நட்சத்திரங்களை குறிக்கிறது. இந்த விண்மீன்கள் வெறும் ஒளிப்பொருள்கள் அல்ல; அவை இறைமையின் வெளிப்பாடுகளாகக் கருதப்படுகின்றன. அவற்றின் ஒளியில் பரம்பொருளின் ஒளி பிரதிபலிக்கிறது. இவ்வாறு சூரியன், அக்னி, வாயு, உலகங்கள் மற்றும் நட்சத்திரங்கள் ஆகிய அனைத்திலும் தெய்வீக சக்தியை உணர்ந்து தியானிக்கும் ஞானி, தனது மனத்தை உலக ஆசைகளிலிருந்து காத்து, இந்திரியங்களின் ஈசானனாக விளங்குகிறான். அவனுடைய மனம் வெளிப்புற இன்பங்களில் அலைந்து திரியாமல், அறிவிலும் இறை உணர்விலும் நிலைத்திருக்கிறது.

இந்த மந்திரம் இயற்கையின் ஒவ்வொரு கூறிலும் இறைமையை உணர்ந்து, அறிவு மற்றும் தியானத்தின் மூலம் மனத்தை பரிசுத்தப்படுத்தி உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை அடைய வழிகாட்டும் ஆழ்ந்த வேதப் போதனையாகும்.

முடிவுரை:

இந்த வேதமந்திரம் மனிதன் தனது மனம், புத்தி மற்றும் இந்திரியங்களை உலகியலான ஆசைகளில் அலைந்து திரிய விடாமல், சூரியன், அக்னி, வாயு, உலகங்கள் மற்றும் விண்மீன்கள் போன்ற பிரபஞ்சத்தின் தெய்வீக கூறுகளில் நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது. இயற்கையின் ஒவ்வொரு சக்தியிலும் இறைமையின் ஒளி மற்றும் அறிவு வெளிப்படுகின்றன என்பதை உணர்ந்த ஞானி, வெளிப்புற பொருள் ஆசைகளிலிருந்து விலகி ஆன்மீக விழிப்பை அடைகிறான். சூரியன் அறிவின் ஒளியையும், அக்னி சுத்திகரிக்கும் சக்தியையும், வாயு உயிர் இயக்கத்தையும், உலகங்கள் பிரபஞ்ச ஒழுங்கையும், நட்சத்திரங்கள் பரம்பொருளின் மகிமையையும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இவ்வாறு பிரபஞ்சத்தை தெய்வீக வெளிப்பாடாகக் கண்டு தியானிக்கும் மனிதன் மன அமைதி, இந்திரிய அடக்கம் மற்றும் உயர்ந்த ஞான நிலையை அடைந்து, இறை உணர்வில் நிலைத்த வாழ்வை பெறுகிறான்.