विश्वे देवासो अप्तुरः सुतमा गन्त तूर्णयः ।
उस्रा इव स्वसराणि ॥ ८ ॥

വിശ്വേ ദേവാസോ അപ്തുരഃ സുതമാ ഗന്ത തൂർണയഃ ।
ഉസ്രാ ഇവ സ്വസരാണി ॥ 8 ॥

അർത്ഥം

विश्वे देवासः (വിശ്വേ ദേവാസഃ) – സകല ദൈവികഗുണങ്ങളും, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ ദൈവികശക്തികളും. ഇവിടെ “ദേവന്മാർ” എന്നത് ബാഹ്യദേവതകളെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ വളരാവുന്ന സദ്ഗുണങ്ങൾ, അച്ചടക്കം, കരുണ, അധ്വാനം, ജാഗ്രത, ജ്ഞാനം, മനഃശുദ്ധി തുടങ്ങിയ എല്ലാ ദൈവികസ്വഭാവങ്ങളെയും ഇതിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഈ ദൈവികഗുണങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ സ്വാഭാവികമായി വളരാൻ തുടങ്ങുന്നു.

अप्तुरः (അപ്തുരഃ) – വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവർ, അല്ലെങ്കിൽ സജീവമായി കർമ്മം ചെയ്യുന്നവർ. “തുര” എന്നത് വേഗം, ക്ഷിപ്രത, ഉത്സാഹം എന്നർത്ഥം. ഇവിടെ ദൈവികഗുണങ്ങൾ മടുപ്പില്ലാത്തതും, പ്രവർത്തനനിരതവുമായും, എപ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നതുമായ സ്വഭാവമുള്ളവയാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ മന്ത്രം ഒരു പ്രധാന സത്യം പഠിപ്പിക്കുന്നു: നിഷ്‌ക്രിയമായ മനസ്സിൽ ദൈവികഗുണങ്ങൾ വളരുകയില്ല. സജീവത, ഉത്തരവാദിത്വബോധം, അധ്വാനം എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഉന്നതഗുണങ്ങൾ രൂപംകൊള്ളുന്നത്.

सुतम् (സുതം) – സോമയാഗം, അല്ലെങ്കിൽ ശുദ്ധമായി പിഴിഞ്ഞെടുത്ത സോമം. ഇവിടെ “സോമം” എന്നത് ജീവശക്തി, ആനന്ദശക്തി, അന്തഃകരണത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി, ആത്മീയപ്രകാശം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ അച്ചടക്കത്തോടെ ജീവിക്കുകയും, ആഗ്രഹങ്ങളെയും ലോഭത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുകയും, സാത്വികജീവിതം നയിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലുള്ള സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ആ അവസ്ഥയെയാണ് ഇവിടെ “സുതം” എന്ന യജ്ഞമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

आ गन्त (ആ ഗന്ത) – വന്ന് ചേരുക, സമീപിക്കുക. ഇത് ദൈവികഗുണങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥനയാണ്. അതായത്, “ഓ ദൈവികഗുണങ്ങളേ! ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വന്ന് സ്ഥിരതാമസമാക്കണമേ.” മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുമ്പോൾ ദൈവികഗുണങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ യോഗ്യനാകുന്നു.

तूर्णयः (തൂർണയഃ) – വേഗമുള്ളവർ, സജീവരായവർ, മടുപ്പില്ലാത്തവർ. ഈ പദം ദൈവികജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന അടിസ്ഥാനസത്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. മടുപ്പ് ദുഷ്ഗുണങ്ങളുടെ ആവാസകേന്ദ്രമാണ്; പ്രവർത്തനപൂർണ്ണമായ ജീവിതം സദ്ഗുണങ്ങളുടെ ആവാസകേന്ദ്രമാണ്. അതിനാൽ ദൈവികഗുണങ്ങൾ എപ്പോഴും പ്രവർത്തനനിരതവും ഉത്സാഹപൂർണ്ണവുമായ മനസ്സിലാണ് വളരുന്നത്. മടുപ്പ് പാഴായ ജീവിതത്തിനും, ഇന്ദ്രിയാസക്തിക്കും, അച്ചടക്കമില്ലായ്മയ്ക്കും വിത്തുവയ്ക്കുന്നു.

उस्रा (ഉസ്രാ) – സൂര്യകിരണങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രകാശകിരണങ്ങൾ. ഇവിടെ സൂര്യപ്രകാശം ഒരു മനോഹരമായ ഉപമയാണ്. സൂര്യൻ ഉദിച്ചാൽ അവന്റെ കിരണങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി ഭൂമിയെ സ്പർശിക്കുന്നതുപോലെ, സജീവവും മടുപ്പില്ലാത്തതുമായ, സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യനിലേക്കും ദൈവികഗുണങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി എത്തിച്ചേരുന്നു.

इव (ഇവ) – പോലെ, എങ്ങനെയോ അങ്ങനെ തന്നെ. ഇത് ഒരു ഉപമാപദമാണ്. സൂര്യകിരണങ്ങൾ പകലിനെ പ്രാപിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ, ദൈവികഗുണങ്ങളും സദ്ജീവിതം നയിക്കുന്നവരെ സ്വാഭാവികമായി പ്രാപിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം.

स्वसराणि (സ്വസരാണി) – പകലുകൾ, ദിവസങ്ങൾ. ഇവിടെ പകൽ എന്നത് പ്രകാശം, ജാഗ്രത, ജ്ഞാനം, പ്രവർത്തനശേഷി എന്നിവയുടെ പ്രതീകമാണ്. സൂര്യകിരണങ്ങൾ പകലിനെ പ്രാപിക്കുന്നത് എത്ര സ്വാഭാവികമാണോ, അതുപോലെ അധ്വാനവും അച്ചടക്കവും ഉള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവികഗുണങ്ങളും സ്വാഭാവികമായി വന്നു ചേർന്നു നിലനിൽക്കുന്നു.

വിശദീകരണം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതമായ ധാർമ്മികവും ആത്മീയവുമായ അടിസ്ഥാനങ്ങളെ അതീവ ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ മന്ത്രത്തിലെ “विश्वे देवासः (വിശ്വേ ദേവാസഃ)” എന്നത് ബാഹ്യദേവതകളെ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ വളരുന്ന കരുണ, അച്ചടക്കം, പരിശുദ്ധി, അധ്വാനം, ജ്ഞാനം, ജാഗ്രത, പങ്കിടൽ, ദാനശീലം തുടങ്ങിയ എല്ലാ ദൈവികഗുണങ്ങളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തെ സാത്വികമാക്കി അന്തഃകരണം ശുദ്ധീകരിക്കുമ്പോൾ ഈ ദൈവികഗുണങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി അവനിൽ വിരിയാൻ തുടങ്ങുന്നു.

“अप्तुरः (അപ്തുരഃ)” എന്നും “तूर्णयः (തൂർണയഃ)” എന്നും വരുന്ന പദങ്ങൾ ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രസന്ദേശം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇവ വേഗം, ഉത്സാഹം, പ്രവർത്തനശേഷി, മടുപ്പില്ലായ്മ എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രവർത്തനരഹിതമായ മനസ്സിൽ ദൈവികഗുണങ്ങൾ വളരുകയില്ല എന്ന് ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു. മടുപ്പ് എല്ലാ ദുഷ്ഗുണങ്ങളുടെയും അടിത്തറയാണ്. അത് മനുഷ്യനെ പാഴായ ജീവിതത്തിലേക്കും ഇന്ദ്രിയാസക്തിയിലേക്കും അച്ചടക്കമില്ലായ്മയിലേക്കും മാനസികദൗർബല്യത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉത്സാഹം, ഉത്തരവാദിത്വബോധം, അധ്വാനം, പ്രവർത്തനപൂർണ്ണമായ ജീവിതം എന്നിവ മനുഷ്യനെ ഉന്നതാവസ്ഥയിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു. അധ്വാനവും അച്ചടക്കവും ഉള്ള ജീവിതത്തിലാണ് ദൈവികഗുണങ്ങൾ സ്ഥിരത നേടുന്നത്.

“सुतम् (സുതം)” എന്ന പദം പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ സോമയാഗത്തെ സൂചിപ്പിച്ചാലും അതിന്റെ അന്തർസാരം വളരെ ആഴമേറിയതാണ്. ഇവിടെ സോമം എന്നത് ജീവശക്തി, ആനന്ദശക്തി, അന്തഃകരണത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി, ആത്മീയപ്രകാശം എന്നിവയുടെ പ്രതീകമാണ്. മനുഷ്യൻ ലോഭത്തെയും ദുഷ്ടവാഞ്ഛകളെയും സ്വാർത്ഥതയെയും നിയന്ത്രിച്ച് സാത്വികജീവിതം നയിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ഈ സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. അതാണ് യഥാർത്ഥ യജ്ഞം, അതാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയസാധന എന്ന് ഈ മന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

“आ गन्त (ആ ഗന്ത)” എന്നത് “വന്ന് ചേരുക” എന്ന ആത്മീയ ക്ഷണമാണ്. മനുഷ്യൻ ദൈവികഗുണങ്ങളെ തന്റെ ഉള്ളിൽ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. ഇത് ഒരു സാധാരണ അപേക്ഷയല്ല; മറിച്ച് ജീവിതത്തെ ശുദ്ധീകരിച്ച് സദ്ഗുണങ്ങൾക്ക് യോഗ്യമായ മനോഭാവം വളർത്താനുള്ള ആത്മാർത്ഥ പ്രാർത്ഥനയാണ്.

മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനഭാഗമായ “उस्रा इव स्वसराणि (ഉസ്രാ ഇവ സ്വസരാണി)” അതിമനോഹരമായ ഒരു ഉപമയാണ്. സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ പ്രകാശകിരണങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, സജീവവും അധ്വാനശീലമുള്ളതുമായ, മടുപ്പില്ലാത്ത, സാത്വികജീവിതം നയിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ദൈവികഗുണങ്ങളും സ്വാഭാവികമായി എത്തിച്ചേരുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം പകലിനെ എത്തിച്ചേരുന്നതുപോലെ തന്നെ, സദ്ഗുണങ്ങളും ശുദ്ധഹൃദയത്തിൽ സ്വാഭാവികമായി വിരിയുന്നു.

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന് അതീവ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ധാർമ്മികപാഠവും നൽകുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ:

• ഉത്സാഹവും പ്രവർത്തനശേഷിയും വളർത്തണം.
• മടുപ്പിനെ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കണം.
• അധ്വാനത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറയാക്കണം.
• ലോഭത്തെ നിയന്ത്രിക്കണം.
• മനഃശുദ്ധിയോടെ ജീവിക്കണം.
• ദാനശീലവും കരുണയും വളർത്തണം.

അപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മീയശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ദൈവികഗുണങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി വളരുകയും ചെയ്യും.

അതിനാൽ ഈ മന്ത്രം ഒരു സാധാരണ വേദപ്രാർത്ഥനയല്ല; സജീവവും അച്ചടക്കപൂർണ്ണവും സാത്വികവുമായ ദൈവികഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഉന്നതജീവിതത്തിലേക്ക് മനുഷ്യനെ നയിക്കുന്ന ഗൗരവമേറിയ ആത്മീയവും ജീവിതപരവുമായ മാർഗദർശനമാണ്.

ഉപസംഹാരം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉന്നതിയെ അതീവ ആഴത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ സാത്വികമായ ആഹാരം, ശുദ്ധമായ ചിന്ത, അച്ചടക്കമുള്ള പെരുമാറ്റം, അധ്വാനപൂർണ്ണവും പ്രവർത്തനനിരതവുമായ ജീവിതം എന്നിവ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവികഗുണങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി വളരാൻ തുടങ്ങുന്നു എന്ന് ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. കരുണ, ജ്ഞാനം, മനഃശുദ്ധി, ദാനശീലം, ജാഗ്രത തുടങ്ങിയ ഉന്നതഗുണങ്ങളെയാണ് ഇവിടെ “ദേവന്മാർ” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈ മന്ത്രം മടുപ്പിന്റെ അപകടത്തെയും ശക്തമായി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. പ്രവർത്തനരഹിതമായ ജീവിതം മനുഷ്യനെ ദുഷ്ഗുണങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയാസക്തി, അച്ചടക്കമില്ലായ്മ, മാനസികദൗർബല്യം എന്നിവയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉത്സാഹം, അധ്വാനം, ഉത്തരവാദിത്വബോധം, അച്ചടക്കം എന്നിവ മനുഷ്യനെ ആത്മീയമായി ഉയർത്തുന്നു. ദൈവികഗുണങ്ങൾ എപ്പോഴും പ്രവർത്തനശേഷിയുള്ളതും പരിശ്രമശീലമുള്ളതുമായ ശുദ്ധഹൃദയത്തിലാണ് സ്ഥിരത നേടുന്നത്.

കൂടാതെ “സോമം” എന്നത് പുറമേയുള്ള യാഗവസ്തുവിനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; മനുഷ്യന്റെ ജീവശക്തി, ആനന്ദം, അന്തഃകരണത്തിന്റെ പരിശുദ്ധി, ആത്മീയപ്രകാശം എന്നിവയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലോഭം, ദുഷ്ടവാഞ്ഛകൾ, സ്വാർത്ഥത എന്നിവ ഉപേക്ഷിച്ച് സാത്വികജീവിതം നയിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ സോമശക്തി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. അപ്പോഴാണ് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ദൈവികഗുണങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി വിരിയുന്നത്.

സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കിരണങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അധ്വാനം, അച്ചടക്കം, ഉത്സാഹം, സാത്വികജീവിതം എന്നിവയോടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനെയും ദൈവികഗുണങ്ങൾ തീർച്ചയായും അനുഗമിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രസന്ദേശം.

അതുകൊണ്ട് ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ മടുപ്പിൽ നിന്ന് പ്രവർത്തനപൂർണ്ണമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും, ശരീരം–മനസ്സ്–ബുദ്ധി–ആത്മാവ് എന്നീ എല്ലാ തലങ്ങളിലും പരിശുദ്ധിയും പ്രകാശവും വളർത്തി, ദൈവികഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഉന്നതമായ മാനവജീവിതത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്ന അപൂർവമായ ആത്മീയവും ജീവിതപരവുമായ മാർഗദർശകമായി നിലകൊള്ളുന്നു.