वायविन्द्रश्च चेतथः सुतानां वाजिनीवसू ।
तावा यातमुप द्रवत् ॥ ५ ॥

വായവിന്ദ്രശ്ച ചേതഥഃ സുതാനാം വാജിനീവസൂ ।
താവാ യാതമുപ ദ്രവത് ॥ 5 ॥

പദാർത്ഥം

वायव् (വായവ്) – “ഓ വായുവേ!” ഇവിടെ വായു വെറും കാറ്റിനെയല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥം പ്രാണശക്തി, ചലനം, പ്രവർത്തനശേഷി, ഉത്സാഹം, കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യാനുള്ള മനോഭാവം എന്നിവയാണ്. മനുഷ്യനെ മടുപ്പില്ലാതെ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്ന ജീവശക്തിയാണ് വായു. വേദവ്യാഖ്യാനത്തിൽ ഇത് “ക്രിയാശീലൻ” എന്ന നിലയിലാണ് വിവരിക്കുന്നത്—അതായത്, അതിരാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നവൻ, അധ്വാനിക്കുന്നവൻ, ക്ഷീണമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ, ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നവൻ.

इन्द्रः (ഇന്ദ്രഃ) – “ഇന്ദ്രൻ” ഇവിടെ ദേവരാജാവിനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചവൻ, ആഗ്രഹങ്ങളെ കീഴടക്കിയവൻ, സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് ഇത് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതിനെ ജിതേന്ദ്രിയൻ എന്നു പറയുന്നു. കണ്ണ്, ചെവി, നാവ് തുടങ്ങിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ തെറ്റായ വഴിയിലേക്ക് പോകരുതെന്ന് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ആന്തരിക ശക്തിയാണ് ഇന്ദ്രൻ. വേദം പഠിപ്പിക്കുന്നത്, പ്രവർത്തനം മാത്രം മതിയല്ല; ആത്മനിയന്ത്രണവും അത്യാവശ്യമാണ് എന്നതാണ്.

च (ച) – “മറ്റും”. ഈ പദം വായുവിനും ഇന്ദ്രനും ഒരുപോലെ പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രവർത്തനവും നിയന്ത്രണവും, അധ്വാനവും ശീലവും ഒരുമിച്ചാൽ മാത്രമേ മനുഷ്യന് യഥാർത്ഥ പുരോഗതി കൈവരിക്കാനാകൂ.

चेतथः (ചേതഥഃ) – “അറിയുന്നു”, “തിരിച്ചറിയുന്നു”. ഇത് ജാഗ്രതയെയും വിവേകത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്താണ് നല്ലത്? എന്താണ് സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത്? മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് എന്താണ്? എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഇതിലൂടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഇവിടെ വായുവും ഇന്ദ്രനും മനുഷ്യനിലെ ഉന്നത ആത്മീയശക്തികളുടെ മഹത്വം തിരിച്ചറിയുന്നവരായി പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്നു.

सुतानाम् (സുതാനാം) – “പിഴിഞ്ഞെടുത്ത സോമങ്ങളുടെ”. വേദങ്ങളിൽ സോമം പല അർത്ഥങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ അത് ജീവസാരം, ഓജസ്, ആനന്ദശക്തി, ബ്രഹ്മചര്യത്തിന്റെ ബലം, ശരീരത്തിലെ ദിവ്യശക്തി എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സുത എന്നത് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ, പ്രകടമായ, സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ആത്മീയശക്തി എന്നാണ് അർത്ഥം. മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ഉദിക്കുന്ന ഈ വിശുദ്ധശക്തിയെ പാഴാക്കാതെ സംരക്ഷിക്കണമെന്നതാണ് മന്ത്രത്തിന്റെ സന്ദേശം.

वाजिनीवसू (വാജിനീവസൂ) – “പ്രഭാതസമ്പത്ത് കൈവശമുള്ളവർ”. ഈ പദത്തെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി കാണാം: വാജിനി – ഉഷസ്സുകാലം, അതിരാവിലെ സമയം; വസു – സമ്പത്ത്. അതായത്, അതിരാവിലെ സമയത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്തായി കരുതുന്നവർ. വേദപരമ്പരയിൽ ഇതിന് അത്യന്തം പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കാരണം ബ്രഹ്മമുഹൂർത്തം ആത്മീയശക്തി ഏറ്റവും സാന്ദ്രമാകുന്ന സമയമാണ്. അന്നേരം മനസ്സ് ശുദ്ധമായിരിക്കും; ജപം, ധ്യാനം, വേദപാരായണം എന്നിവ ഏറ്റവും ഫലപ്രദമാകും. അതിനാൽ അതിരാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് ദൈവികസമ്പത്തായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

तावा (താവാ) – “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും”. ഇവിടെ വായുവിനെയും ഇന്ദ്രനെയും ഒരുമിച്ച് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. അതായത്, പ്രവർത്തനശേഷിയും ആത്മനിയന്ത്രണവും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം എന്ന സന്ദേശമാണ്.

यातम् (യാതം) – “വരിക”, “സമീപിക്കുക”. ഇത് ദൈവസാന്നിധ്യത്തിലേക്കുള്ള മുന്നേറ്റത്തെയും ആത്മീയ ഉന്നമനത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഉയർന്ന ജീവിതവും ആത്മീയ പുരോഗതിയും ദൈവസാന്നിധ്യവും നേടാൻ ശ്രമിക്കണമെന്ന ആഹ്വാനമാണിത്.

उप (ഉപ) – “അരികിലേക്ക്”, “സമീപത്തേക്ക്”. ദൈവത്തോടും ജ്ഞാനത്തോടും ഉന്നത ആത്മീയാവസ്ഥയോടും കൂടുതൽ അടുക്കുക എന്ന ആശയമാണ് ഇവിടെ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.

द्रवत् (ദ്രവത്) – “വേഗത്തിൽ”, “ഓടിവരിക”, “ശീഘ്രമായി”. ഇത് മടുപ്പില്ലാത്ത ഉത്സാഹപൂർണ്ണമായ ശ്രമത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നല്ല കാര്യങ്ങളിൽ കാലതാമസം വരുത്തരുത്, അതിരാവിലെ തന്നെ ഉണരുക, ആത്മീയസാധനയിൽ സജീവമായി ഏർപ്പെടുക എന്ന സന്ദേശമാണ് ഈ പദം നൽകുന്നത്.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഉന്നതമായ ധാർമികതയും ആത്മീയ ജാഗ്രതയും വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ആഴമേറിയ ഉപദേശമാണ്. ഇവിടെ വായുയും ഇന്ദ്രൻയും എന്ന രണ്ടു ദൈവശക്തികളെ പരാമർശിക്കുന്നുവെങ്കിലും, അവയെ പുറംലോക ദേവന്മാരായി മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക ജീവിതത്തെ നയിക്കുന്ന ആത്മീയ തത്ത്വങ്ങളുടെ പ്രതീകങ്ങളായും മനസ്സിലാക്കണം.

“വായവ്” എന്നത് ജീവന്റെ ചലനശക്തിയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യനെ മടുപ്പില്ലാതെ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്ന ഉത്സാഹം, അധ്വാനം, പരിശ്രമം, ജാഗ്രത, സജീവത എന്നിവയെല്ലാം വായുതത്ത്വത്തിന്റെ പ്രകടനങ്ങളാണ്. ജീവിതത്തിൽ പുരോഗതി കൈവരിക്കണമെങ്കിൽ മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും പ്രവർത്തനനിരതനായിരിക്കണം. അതിരാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുക, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ജാഗ്രതയോടെ നിർവഹിക്കുക, ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും സജീവമായി നിലനിർത്തുക—ഇവയെല്ലാം വായുതത്ത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്.

“ഇന്ദ്രഃ” ഇവിടെ ദേവരാജാവിനെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; ജിതേന്ദ്രിയൻ, അതായത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ കീഴടക്കി സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്ന മനുഷ്യനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കണ്ണ്, ചെവി, നാവ്, മനസ്സ് എന്നിവ തെറ്റായ ആഗ്രഹങ്ങളിലേക്ക് വഴുതിപ്പോകാതെ ധാർമികനിയന്ത്രണത്തിൽ നിലനിർത്തുന്നതാണ് ഇന്ദ്രതത്ത്വം. പ്രവർത്തനം മാത്രം ഉണ്ടായാൽ മനുഷ്യൻ വഴിതെറ്റാം; അതിന് ആത്മനിയന്ത്രണവും ആവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വായുവും ഇന്ദ്രനും ഒരുമിച്ച് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത് പ്രവർത്തനവും ആത്മനിയന്ത്രണവും ഒരുപോലെ അനിവാര്യമാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു.

“ചേതഥഃ” എന്ന പദം “നിങ്ങൾ അറിയുന്നു”, “നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. അതായത്, യഥാർത്ഥ ജീവിതമൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ജാഗ്രതയും വിവേകവുമാണ് ഇതിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മനുഷ്യശരീരത്തിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്ന ദിവ്യശക്തികളുടെ മഹത്വവും അവയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യവും വായുവും ഇന്ദ്രനും അറിയുന്നുവെന്ന് മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

“സുതാനാം” എന്നത് “സോമങ്ങൾ” അഥവാ “പിഴിഞ്ഞെടുത്ത ദിവ്യസാരം” എന്നാണ് അർത്ഥം. വേദങ്ങളിൽ സോമം ഒരു പാനീയത്തെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല; അത് ജീവസാരം, ഓജസ്, ആനന്ദശക്തി, ബ്രഹ്മചര്യത്തിന്റെ ബലം, ശരീരത്തിലെ വിശുദ്ധ ജീവശക്തി എന്നിവയുടെ പ്രതീകമാണ്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ജീവശക്തിയിലും ഉദിക്കുന്ന ഈ ദിവ്യസമ്പത്തുകളെ പാഴാക്കാതെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് മന്ത്രം ഉപദേശിക്കുന്നു.

“വാജിനീവസൂ” എന്ന പദത്തിന് അത്യന്തം ആഴമുള്ള അർത്ഥമുണ്ട്. “വാജിനി” ഉഷസ്സുകാലത്തെയും “വസു” സമ്പത്തിനെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ “വാജിനീവസൂ” എന്നത് “പ്രഭാതസമ്പത്ത് കൈവശമുള്ളവർ” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. വേദപരമ്പരയിൽ ബ്രഹ്മമുഹൂർത്തം അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ സമയമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ആ സമയത്ത് മനസ്സ് ശാന്തവും നിർമ്മലവുമാകുന്നതിനാൽ ജപം, ധ്യാനം, വേദപാരായണം, സ്വാധ്യായം തുടങ്ങിയ ആത്മീയസാധനകൾ ഏറ്റവും ഫലപ്രദമാകുന്നു. അതിനാൽ അതിരാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് ദൈവികസമ്പത്ത് നേടുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

“താവാ യാതം” എന്നത് “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വരിക” എന്ന അർത്ഥമാണ് നൽകുന്നത്. അതായത്, പ്രവർത്തനശേഷിയും ആത്മനിയന്ത്രണവും ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് ദൈവസാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് മുന്നേറണം എന്നതാണ് സന്ദേശം. ആത്മീയ ഉന്നമനത്തിന് ഈ രണ്ട് ഗുണങ്ങളും അനിവാര്യമാണ്. “ഉപ” എന്നത് “അരികിലേക്ക്” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ, ദൈവത്തോടും ജ്ഞാനത്തോടും ഉന്നത ആത്മീയാവസ്ഥയോടും കൂടുതൽ അടുക്കുക എന്ന ആശയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അവസാനമായി, “ദ്രവത്” എന്നത് “വേഗത്തിൽ ഓടുക”, “ശീഘ്രമായി സമീപിക്കുക” എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. നല്ല കാര്യങ്ങളിൽ കാലതാമസം വരുത്താതെ പ്രവർത്തിക്കണം; മടുപ്പ് ഒഴിവാക്കി ആത്മീയസാധനയിൽ ഉത്സാഹത്തോടെ മുന്നേറണം എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ആന്തരിക സന്ദേശം. പ്രത്യേകിച്ച് അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് ദൈവസ്മരണം, ധ്യാനം, സ്വാധ്യായം എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർക്ക് ദൈവാനുഗ്രഹം എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കുമെന്ന് മന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ പ്രധാന സന്ദേശം ഇതാണ്:

• ജീവിതത്തിൽ സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുക.
• ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് ധാർമികജീവിതം നയിക്കുക.
• ശരീരത്തിലെ ദിവ്യജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുക.
• അതിരാവിലെ ലഭിക്കുന്ന അമൂല്യസമയം പാഴാക്കരുത്.
• ജാഗ്രതയോടും ഭക്തിയോടും കൂടി ദൈവസാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് മുന്നേറുക.

ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയമനുഷ്യൻ; അവനാണ് “വാജിനീവസു”—അതിരാവിലെ എന്ന ദൈവികസമ്പത്ത് സ്വന്തമാക്കിയവൻ.

ഉപസംഹാരം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തെ ഉന്നതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ആത്മീയ മാർഗ്ഗദർശനമാണ്. ഇതിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്ന വായുയും ഇന്ദ്രൻയും മനുഷ്യന്റെ ബാഹ്യവും ആന്തരികവുമായ വളർച്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാനശക്തികളെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. വായു പ്രവർത്തനശേഷി, അധ്വാനം, ജാഗ്രത, ജീവശക്തി എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം, മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം, ധാർമികശീലം, ആത്മനിയന്ത്രണം എന്നിവയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ഉന്നമനത്തിന് ഈ രണ്ടും ഒരുപോലെ അനിവാര്യമാണെന്ന് മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

മനുഷ്യശരീരത്തിൽ ഉദിക്കുന്ന ഓജസ്, ജീവസാരം, ആനന്ദശക്തി, ബ്രഹ്മചര്യത്തിന്റെ ബലം തുടങ്ങിയ ദിവ്യശക്തികൾ വിശുദ്ധസമ്പത്തുകളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അവയുടെ മഹത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ജാഗ്രതയോടെ ജീവിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം. പ്രത്യേകിച്ച് ഉഷസ്സുകാലം, അഥവാ ബ്രഹ്മമുഹൂർത്തം, ആത്മീയവികാസത്തിനുള്ള ദൈവികാവസരമാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു. ആ സമയത്ത് എഴുന്നേറ്റ് ജപം, ധ്യാനം, സ്വാധ്യായം, ദൈവസ്മരണം എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെടുന്നത് മനുഷ്യനെ ആന്തരികവിശുദ്ധിയിലേക്കും ദൈവസാന്നിധ്യത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിന്റെ മുഖ്യപാഠം ഇതാണ്: മടുപ്പ് ഉപേക്ഷിച്ച് ജാഗ്രതയോടെ പ്രവർത്തിക്കുക; ആഗ്രഹങ്ങളുടെ അടിമയാകാതെ ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടെ ജീവിക്കുക; ശരീരത്തിന്റെയും മനസ്സിന്റെയും ജീവശക്തിയുടെയും വിശുദ്ധി സംരക്ഷിക്കുക; അതിരാവിലെ എന്ന അമൂല്യസമ്പത്ത് ആത്മീയസാധനയ്ക്കായി വിനിയോഗിക്കുക; ദൈവസാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് ഉത്സാഹത്തോടെ മുന്നേറുക.

ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തനശേഷിയും ആത്മനിയന്ത്രണവും സമന്വയിപ്പിച്ച ജീവിതം നയിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ വേദമാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവൻ. അവനാണ് ദൈവികസമ്പത്ത് കൈവശമുള്ള യഥാർത്ഥ ആത്മീയമനുഷ്യൻ.