वायो तवं प्रपृच्छती धेना जिगाति दाशुषे ।
उरूची सोमपीतये ॥ ३ ॥

വായോ തവം പ്രപൃച്ഛതി ധേനാ ജിഗാതി ദാശുഷേ ।
ഉറൂചീ സോമപീതയേ ॥ ३ ॥

പദാർത്ഥം

वायो (വായോ) – വായുവേ! / ചലനത്തിന്റെയും ജ്ഞാനത്തിന്റെയും അധിപതിയായ പരമേശ്വരാ! ഇവിടെ “വായു” എന്നത് വെറും കാറ്റിനെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ലോകത്തെ ചലിപ്പിക്കുന്ന പരമസത്തയെയും, സകലജീവജാലങ്ങൾക്കും ജീവൻ പകരുന്ന ദൈവികശക്തിയെയും, ജ്ഞാനം നൽകുന്ന ദിവ്യസ്രോതസ്സിനെയും, മനുഷ്യനെ ആത്മീയപുരോഗതിയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ദൈവികശക്തിയെയും ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിന്റെ മൂലസ്രോതസ്സ് ദൈവമാണ്. മനുഷ്യഹൃദയത്തിൽ സത്യജ്ഞാനം ഉണർത്തുന്ന ശക്തി അവനിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.

तव (തവ) – നിന്റെ / അങ്ങയുടെ. ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യജ്ഞാനത്തെയും വേദവാണിയെയുമാണ്. അതായത്, മനുഷ്യബുദ്ധിയാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതല്ലാത്ത, പരമസത്തയിൽ നിന്ന് വെളിവാകുന്ന ദൈവികജ്ഞാനമാണ് ഇതിലൂടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.

प्रपृच्छती (പ്രപൃച്ഛതി) – ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് / ദൃഢമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ പദം വേദവാണിയുടെ പ്രധാനധർമ്മത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. വേദജ്ഞാനം മനുഷ്യനെ വെറും ലോകാസക്തികളിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് അവനെ ദൈവവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ജീവിതത്തിന്റെ പരമസത്യം തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രകൃതിയെ മാത്രം കാണാതെ പരമസത്തയിലേക്കാണ് മനുഷ്യനെ ഉയർത്തുന്ന ജ്ഞാനമെന്ന സന്ദേശമാണ് ഈ പദം നൽകുന്നത്.

धेना (ധേനാ) – വേദവാണി / ജ്ഞാനപാൽ നൽകുന്ന പശു. വേദങ്ങളിൽ “ധേനാ” എന്നത് പാൽ നൽകുന്ന പശുവിനെപ്പോലെ ജ്ഞാനം പകരുന്ന ദൈവികവാണിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വേദജ്ഞാനം മനസ്സിനെ പോഷിപ്പിക്കുകയും, ബുദ്ധിയെ വളർത്തുകയും, ആത്മാവിനെ ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അത് മനുഷ്യന്റെ അന്തർലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന ആത്മീയപാലിനോട് ഉപമിക്കപ്പെടുന്നു.

जिगाति (ജിഗാതി) – എത്തിച്ചേരുന്നു / പ്രാപിക്കുന്നു / ലഭിക്കുന്നു. ദൈവികജ്ഞാനം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ലഭിക്കുന്നതല്ല. ആത്മാർത്ഥമായി അന്വേഷിക്കുന്നവരിലേക്കും, വിനയത്തോടെ പഠിക്കുന്നവരിലേക്കും, സ്വയം ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കുന്ന വരിലേക്കുമാണ് അത് എത്തിച്ചേരുന്നത്.

दाशुषे (ദാശുഷേ) – സമർപ്പിതനായവന് / സ്വയം അർപ്പിക്കുന്നവന്. “ദാശു” എന്നത് നൽകുന്നവൻ, സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നവൻ, ദൈവമാർഗ്ഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവൻ എന്നർത്ഥമാണ്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി ഗുരുവിനോട് വിനയത്തോടെ പെരുമാറുമ്പോഴേ യഥാർത്ഥ വിദ്യാഭ്യാസം അവനിൽ പതിയുകയുള്ളൂ; അതുപോലെ ദൈവത്തിനു സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് ദിവ്യജ്ഞാനം പ്രാപിക്കുന്നത്. വിനയവും സമർപ്പണവും ഇല്ലാതെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ലഭിക്കുകയില്ല എന്ന സത്യം ഈ പദം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

उरूची (ഉറൂചീ) – വിശാലമായി വ്യാപിക്കുന്ന / അതിവിപുലമായ. വേദജ്ഞാനം അതീവ വിശാലമാണ്. പ്രകൃതിശാസ്ത്രം, സാമൂഹികശാസ്ത്രം, മനഃശാസ്ത്രം, ധർമ്മം, യജ്ഞം, ആത്മീയത, ചികിത്സാശാസ്ത്രം, യുദ്ധവിദ്യ, തത്ത്വചിന്ത എന്നിവ ഉൾപ്പെടെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അനേകം മേഖലകളെ അത് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ “ഉറൂചീ”, അഥവാ വിശാലജ്ഞാനം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

सोमपीतये (സോമപീതയേ) – സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി / സോമം അനുഭവിക്കുന്നതിനായി. ഇവിടെ “സോമം” എന്നത് ജീവശക്തി, മനസ്സിന്റെ വിശുദ്ധി, ആത്മീയശക്തി, ദൈവികശാന്തി എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വേദപഠനവും സ്വാധ്യായവും (സ്വയം വേദാധ്യയനം) മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും, ആഗ്രഹങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും, ജീവശക്തിയെ പാഴാകാതെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ജീവശക്തി ജ്ഞാനാഗ്നിയുടെ ഇന്ധനമായി മാറുന്നു. അതിലൂടെ ബുദ്ധി മൂർച്ച പ്രാപിക്കുകയും, ജ്ഞാനം വർദ്ധിക്കുകയും, ആത്മീയപുരോഗതി സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കൂടാതെ സ്വാധ്യായം സോമശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; സോമശക്തിയുടെ സംരക്ഷണം സ്വാധ്യായത്തിന്റെ ആഴവും ഫലപ്രാപ്തിയും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു എന്ന പരസ്പരപൂരകബന്ധവും ഈ പദം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

വ്യാഖ്യാനം

ഈ വേദമന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആത്മീയപുരോഗതിക്ക് അനിവാര്യമായ മൂന്ന് മഹത്തായ അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു: ദൈവജ്ഞാനം, സമർപ്പണം, അച്ചടക്കമുള്ള സ്വാധ്യായം (സ്വയംപഠനം). ഈ മൂന്നും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യൻ വെറും ബാഹ്യവിദ്യ മാത്രമല്ല, ആന്തരികമായ ദൈവികപ്രകാശവും പ്രാപിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ “വായു” എന്നത് വെറും കാറ്റല്ല; ലോകത്തെയും സകലജീവജാലങ്ങളെയും ചലിപ്പിക്കുന്ന പരമസത്തയുടെ ദൈവികശക്തിയാണ്. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ജ്ഞാനം ഉണർത്തുന്ന ജീവചൈതന്യവും അതുതന്നെയാണ്. മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനം നേടുന്നത് സ്വന്തം ബുദ്ധിശക്തികൊണ്ട് മാത്രം അല്ല; ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന ജ്ഞാനപ്രകാശത്തിലൂടെയാണെന്ന് ഈ മന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവമാണ് എല്ലാ ജ്ഞാനത്തിന്റെയും ആദിസ്രോതസ്സ്; അവനിൽ നിന്നാണ് വേദവാണി ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.

ആ വേദവാണിയെ “പ്രപൃച്ഛതി” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. അതായത്, മനുഷ്യനെ ഉയർന്ന ആത്മീയബന്ധത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ദൈവികശക്തി. ലോകവസ്തുക്കളിൽ മാത്രം മനുഷ്യനെ ബന്ധിച്ചുവെക്കാതെ, അവനെ പരമസത്യവുമായി ഏകീകരിക്കുന്ന ജ്ഞാനമാണ് യഥാർത്ഥ വേദജ്ഞാനം. ഈ ജ്ഞാനം മനുഷ്യനെ ബാഹ്യവികസനത്തിനായി മാത്രമല്ല, ആന്തരിക ആത്മീയോന്നതിക്കായും നയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വേദം മനുഷ്യനെ സത്യത്തിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ നയിക്കുന്ന ദൈവിക മാർഗ്ഗദർശകമാണ്.

“ധേനാ” എന്ന പദത്തിലൂടെ വേദവാണിയെ പാൽ നൽകുന്ന പശുവിനോട് ഉപമിക്കുന്നു. പശു ശരീരത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, വേദജ്ഞാനം മനസ്സിനെയും ആത്മാവിനെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. അത് മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ജീവിതത്തിന് ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഈ ജ്ഞാനം എല്ലാവരിലും ഒരുപോലെ പതിയുന്നില്ല; “ദാശുഷേ”, അഥവാ സ്വയം ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കുന്നവരിലാണ് അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ വെളിവാകുന്നത്.

ഒരു വിദ്യാർത്ഥി ഗുരുവിനോട് വിനയത്തോടും അച്ചടക്കത്തോടും കൂടി പെരുമാറുമ്പോഴാണ് വിദ്യാഭ്യാസം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിയുന്നത്. അതുപോലെ, ദൈവമാർഗ്ഗത്തിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് യഥാർത്ഥ ദൈവികജ്ഞാനം പ്രാപിക്കുന്നത്. അഹങ്കാരമുള്ള മനസ്സിന് സത്യജ്ഞാനം നേടാനാവില്ല; വിനയവും സമർപ്പണവുമാണ് ജ്ഞാനത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന താക്കോൽ എന്ന മഹത്തായ സത്യം ഈ മന്ത്രം ശക്തമായി ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ മന്ത്രം വേദവാണിയെ “ഉറൂചീ” — അതായത് വിശാലമായ വ്യാപ്തിയുള്ളത് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ വേദജ്ഞാനം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സമഗ്രജ്ഞാനമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രകൃതിശാസ്ത്രം, ധർമ്മം, മനഃശാസ്ത്രം, സാമൂഹികക്രമം, ചികിത്സാശാസ്ത്രം, ആത്മീയത, തത്ത്വചിന്ത, യജ്ഞം തുടങ്ങിയ എല്ലാ മേഖലകൾക്കും മാർഗ്ഗദർശനം നൽകുന്ന വിശാലജ്ഞാനമാണ് വേദം. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഒരു മേഖലയുമുപോലും ദൈവജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ടതല്ല എന്ന സത്യം ഈ മന്ത്രം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ മന്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള ആശയം “സോമപീതയേ” എന്ന പദത്തിലൂടെയാണ് വെളിവാകുന്നത്. ഇവിടെ “സോമം” എന്നത് വെറും വേദയാഗത്തിലെ പാനീയമല്ല; ജീവശക്തി, മനസ്സിന്റെ വിശുദ്ധി, ആത്മീയശക്തി, ആന്തരികശാന്തി എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സ്വാധ്യായം (സ്വയംപഠനം), വേദപഠനം, ദൈവസ്മരണം എന്നിവ മനുഷ്യന്റെ ജീവശക്തി പാഴാകാതെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് ജീവിക്കുമ്പോൾ ആ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട ശക്തി “ജ്ഞാനാഗ്നിയുടെ ഇന്ധനമായി” മാറുന്നു.

അതിന്റെ ഫലമായി:

• ബുദ്ധി കൂടുതൽ മൂർച്ച പ്രാപിക്കുന്നു.
• ഓർമ്മശക്തി വർദ്ധിക്കുന്നു.
• ചിന്തകൾ വിശുദ്ധമാകുന്നു.
• ആത്മീയപ്രകാശം കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നു.

ഈ മന്ത്രം സ്വാധ്യായവും ആത്മനിയന്ത്രണവും പരസ്പരം പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നവയാണെന്ന് അതീവ മനോഹരമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു. വേദപഠനം ജീവശക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട ജീവശക്തി വീണ്ടും ഉയർന്ന ജ്ഞാനം ഗ്രഹിക്കാനുള്ള ശേഷി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ജ്ഞാനവും അച്ചടക്കവും പരസ്പരം വളർച്ച നൽകിക്കൊണ്ട് മനുഷ്യനെ ആത്മീയോന്നതിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യനെ:

• ദൈവത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ജീവിക്കാൻ,
• വിനയത്തോടെ ജ്ഞാനം അന്വേഷിക്കാൻ,
• വേദവാണിയെ സ്വാധ്യായത്തിന്റെയും ആത്മജ്ഞാനത്തിന്റെയും മാർഗ്ഗമായി സ്വീകരിക്കാൻ,
• ജീവശക്തിയെ അച്ചടക്കത്തിലൂടെ സംരക്ഷിക്കാൻ,
• ജീവിതത്തെ ഉന്നതമായ ആത്മീയയാത്രയായി മാറ്റാൻ

ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

ഇപ്രകാരം ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ വെറും ബാഹ്യവിദ്യ മാത്രമല്ല നേടുന്നത്; അവന്റെ ഉള്ളിൽ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ദിവ്യപ്രകാശം തെളിയുന്നു. മനസ്സ് വിശുദ്ധമാകുന്നു. ജീവശക്തി പാഴാകാതെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഒടുവിൽ അവന്റെ ജീവിതം ദൈവവുമായി ഐക്യപ്പെട്ട ദിവ്യജീവിതമായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ മന്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉന്നതി ബാഹ്യസമ്പത്തിലോ ലോകീയജ്ഞാനത്തിലോ മാത്രമല്ല, ദൈവജ്ഞാനം, വിനയപൂർണമായ സമർപ്പണം, അച്ചടക്കമുള്ള ആത്മജ്ഞാനപഠനം (സ്വാധ്യായം) എന്നിവയുടെ സമന്വയത്തിലാണെന്ന് ആഴത്തിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്ന വേദജ്ഞാനം മനുഷ്യനെ ലോകാസക്തികളിൽ നിന്ന് ഉയർത്തി സത്യത്തിലേക്കും ആത്മീയപ്രകാശത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ മഹത്തായ ജ്ഞാനം ദൈവമാർഗ്ഗത്തിന് സ്വയം സമർപ്പിച്ച് അച്ചടക്കത്തോടെ ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്കാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ലഭ്യമാകുന്നതെന്ന് ഈ മന്ത്രം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

കൂടാതെ, മനസ്സിന്റെ വിശുദ്ധിയും ജീവശക്തിയുടെ സംരക്ഷണവും ആത്മീയപുരോഗതിയുടെ അടിസ്ഥാനങ്ങളാണെന്നും ഈ മന്ത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആത്മനിയന്ത്രണവും ആത്മജ്ഞാനപഠനവും വഴി മനുഷ്യന്റെ ആന്തരികശക്തി പാഴാകാതെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; ആ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട ശക്തിയാണ് പിന്നീട് ജ്ഞാനപ്രകാശമായി വിരിയുന്നത്. ഇങ്ങനെ ദൈവസ്മരണയോടും വേദജ്ഞാനത്തോടും അച്ചടക്കത്തോടും ആന്തരികശാന്തിയോടും കൂടെ ജീവിക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം ഉന്നതമായ അർത്ഥമുള്ള ആത്മീയയാത്രയായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു.